บทที่ 880 ธรรมเทพไร้ขอบเขต

ในขณะที่เฉินซีกำลังพิชิตทัณฑ์สวรรค์

ณ ตำหนักอันกว้างใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ภายในยอดเขาจรัสเทวะ เหมยลั่วเซียว อวี๋จงเสีย และบรรดาศิษย์เสเพลจากภพเซียนล้วนมองไปที่ท้องฟ้าเหนือยอดเขาจรัสตะวันตก ซึ่งมีเมฆทัณฑ์สวรรค์กำลังก่อตัวขึ้น …พวกเขาต่างมีสีหน้าที่มืดมนและซับซ้อน

“ก่อนหน้านี้ ข้าคิดว่าดวงดาราปรากฏยามตะวันส่อง จะต้องเกี่ยวข้องกับเด็กคนนี้ แต่น่าเสียดาย…” เหมยลั่วเซียวขมวดคิ้ว ในขณะที่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกสูญเสียที่ไม่สามารถขจัดออกไปได้

แม้จะผ่านมาสองเดือนแล้ว ใบหน้าของเขาก็ยังคงซีดเซียว จิตใจตกต่ำ เห็นได้ชัดว่าอาการบาดเจ็บที่เกิดจากฝีมือของเหลียงปิงนั้นยังไม่หายสนิท

“แม้สายฟ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งการพิพากษาจะยังไม่ได้ผ่าลงมา แต่ทัณฑ์สวรรค์ในยามนี้ก็น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่ในภพเซียนเองก็หาได้ยาก เจ้าเด็กนั่นคงไม่อาจต้านทานได้จนถึงท้ายที่สุดแน่!” ดวงตาของอวี๋จงเสียทอแววอำมหิต ขณะที่นางกล่าวอย่างเกลียดชัง

“แล้วถ้ามันผ่านไปได้ล่ะ” เหมยลั่วเซียวถามกลับ

“เช่น…เช่นนั้น…” อวี๋จงเสียไม่รู้ว่าจะกล่าวอะไรดี แม้ตอนนี้จะเกลียดเฉินซีเข้ากระดูกดำ แต่นางก็ไม่กล้าลงมือกับเขาอย่างแน่นอน

เหตุผลนั้นง่ายดายมาก จนถึงวันนี้นางยังคงไม่ลืมเหลียงปิง หญิงสาวที่น่าสะพรึงกลัว …ไม่สามารถลืมพลังอันแข็งแกร่งและตราคำสั่งที่เป็นตัวแทนของอำนาจที่เหลียงปิงเผยออกมา ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้นางกลัวจนตัวแข็งทื่อ และไม่กล้าที่จะขยับเขยื้อน!

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้เช่นกันว่า ภายใต้สถานการณ์ในปัจจุบัน ดูเหมือนว่าเราไม่สามารถทำอะไรกับเด็กคนนั้นได้” เหมยลั่วเซียวชำเลืองมองนางและกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “แต่ข้าได้ยินมาว่าเด็กคนนี้เป็นเหมือนไฟและน้ำของนิกายวิถีกระแสสวรรค์ ในขณะที่ปิงซื่อเทียนเป็นศัตรูอันดับหนึ่งของเขา บางทีเขาอาจจะตายก่อนที่เราจะลงมือก็เป็นได้”

“ถึงอย่างไร เขาก็เป็นศิษย์ของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ถ้าเราทำเช่นนี้ มันก็ไม่สมควร…” อวี๋จงเสียกล่าวเสียงแข็ง

“เจ้าผิดแล้ว เราไม่ต้องทำสิ่งใด เพียงแค่เฝ้าดูอยู่เฉย ๆ” เหมยลั่วเซียวโบกมือขัดจังหวะนาง และถอนหายใจออกมา “นั่นคือทูตที่ถือกฤษฎีกาจากภพเซียน เกียรตินี้ไม่ใช่สิ่งที่ใคร ๆ จะมีได้ แต่คนผู้นี้กลับกล้าต่อต้านปิงซื่อเทียน และแม้แต่ข้าก็ยังต้องชื่นชมความกล้าหาญของเขาอยู่บ้าง”

“ฮึ่ม! มันก็แค่ร่างอวตารเท่านั้น” อวี๋จงเสียขมวดคิ้ว

“ถึงตอนนั้น เจ้าจะได้รู้ว่าร่างอวตารของปิงซื่อเทียนนั้นทรงพลังเพียงใด” เหมยลั่วเซียวกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “แม้ว่าข้าไม่เต็มใจที่จะยอมรับ แต่ข้าต้องยอมรับว่าปิงซื่อเทียนนั้นเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นไม่มีใครเทียบได้ เขาประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงอย่างมากแม้แต่ในภพเซียน อีกทั้งเขายังได้รับความสนใจจากกองกำลังที่ยิ่งใหญ่มากมาย พรสวรรค์ที่โดดเด่นเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถเทียบได้”

อวี๋จงเสียตกตะลึง จากนั้นนางส่ายศีรษะ “มันไม่มีประโยชน์ที่จะกล่าวถึงเรื่องนี้อีก เพราะเด็กคนนี้ไม่มีทางจะพิชิตทัณฑ์สวรรค์ที่อยู่ตรงหน้าเขาได้”

“เอ๊ะ!” ดวงตาของเหมยลั่วเซียวหรี่ลง ในขณะที่เขามองไปยังท้องฟ้าอันไกลโพ้น

“นี่เขากำลังจะเผชิญหน้ากับสายฟ้าลงทัณฑ์ครั้งที่แปดหรือ?” อวี๋จงเสียเบนสายตาไปยังทิศทางที่เหมยลั่วเซียวจ้องมอง จากนั้นนางก็มีท่าทางประหลาดใจ

ในท้องฟ้าอันไกลโพ้น ฟ้าร้องส่งเสียงดังกึกก้อง ขณะที่สายฟ้าโหมกระหน่ำอยู่ท่ามกลางท้องฟ้า จากนั้นสายฟ้าลงทัณฑ์ดังกล่าวก็พลุ่งพล่านจนดูจะลุกไหม้ มันเปล่งแสงสีฟ้าครามที่ลุกโชนเหมือนไฟ และทำให้โลกสว่างไสว!

สายฟ้าลงทัณฑ์ครั้งที่แปดยังไม่ปรากฏในโลก แต่มันได้ปลดปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์อันไร้ขอบเขตออกมาแล้ว!

ภายในหมู่เมฆลงทัณฑ์ ร่างสูงของเฉินซีทะยานขึ้นไปเพื่อเผชิญหน้ากับมันด้วยยันต์ศัสตราที่อยู่ในมือ เขาฟันปราณกระบี่ที่ส่องประกายและกว้างใหญ่ออกไปโดยตรง

นี่เป็นกระบวนท่ากระบี่อันใดกัน?

มันสว่างไสว แพรวพราว และปกคลุมด้วยอักขระยันต์นับไม่ถ้วน สุริยันและจันทราขึ้นลงสลับกัน ดวงดาวมากมายต่างเรียงราย หยินหยางสอดประสานกัน และธาตุทั้งห้าก็หมุนเวียนอยู่ภายในนั้น อนุมานถึงความล้ำลึกของความลับอันไร้ขอบเขต ท่วมท้นไปด้วยความล้ำลึกสูงสุดของการสร้างสรรค์ ซึ่งมันได้พรากแสงสว่างทั้งหมดไปจากโลก!

ทันใดนั้น ทุกคนในนิกายกระบี่เก้าเรืองรองล้วนตกตะลึงจนพูดไม่ออก เคล็ดวิชามากมายกลับเกิดขึ้นจากการฟันด้วยกระบี่เพียงครั้งเดียว ราวกับเขากำลังแสดงความลับของการรังสรรค์สูงสุดออกมา!

การรังสรรค์!

นี่เป็นอีกหนึ่งมหาเต๋าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง ซึ่งเหนือกว่ามหาเต๋ามากมายโดยสิ้นเชิง และอยู่ในระดับเดียวกับมหาเต๋าแห่งนิรันดร์ มหาเต๋าแห่งแสง มหาเต๋าแห่งความมืด และอื่น ๆ

แคว้ก!

เสียงของเสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาดดังก้องไปทั่วโลก ท่ามกลางการจ้องมองที่ตกตะลึงของทุกคนในตอนนี้ ปราณกระบี่ของเฉินซีได้ฉีกเมฆลงทัณฑ์ที่พลุ่งพล่านออกเป็นสองส่วน!

ในขณะที่สายฟ้าลงทัณฑ์ระลอกที่แปดซึ่งสะสมอยู่ภายในเมฆลงทัณฑ์ก็ได้ถูกฟันขาดอย่างง่ายดายราวกับกระดาษไปด้วย จากนั้นมันก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

การโจมตีด้วยกระบี่เพียงครั้งเดียว ช่างมีพลังที่น่ากลัวยิ่งนัก!

ภายในระยะสองหมื่นห้าพันลี้ของนิกายกระบี่เก้าเรืองรองในเวลานี้ได้ตกอยู่ในความเงียบงัน เนื่องจากทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์นี้

แม้แต่เมฆลงทัณฑ์สีครามที่คุกรุ่นอยู่บนท้องฟ้า ก็ดูจะตกอยู่ในความเงียบงันและหยุดนิ่ง

“อนาคตของเฉินซีต้องไร้ขีดจำกัดเป็นแน่!” เวินหัวถิงมีสีหน้าตื่นเต้น ในขณะที่เขาพึมพำกับตัวเอง ทว่าเจ้าตัวกลับจำไม่ได้แล้วว่าตนเองกล่าวคำแบบนี้ไปกี่ครั้งแล้ว!

“คนเช่นเขาจะต้องคุมฟ้าคุมฝน และทำให้ทั่วทั้งสามภพตกตะลึง! นับเป็นบุญวาสนาแล้วที่นิกายกระบี่เก้าเรืองรองของข้ามีศิษย์เช่นนี้!” ผู้อาวุโสระดับสูงคนอื่น ๆ ของนิกายกระบี่เก้าเรืองรองล้วนมีสีหน้าตื่นเต้น และไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของพวกเขาได้

ส่วนศิษย์คนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก กระทั่งไม่สามารถหาคำมาอธิบายความรู้สึกของพวกเขาในขณะนี้ได้อย่างเต็มที่

พวกเขาตกใจมาก!

“การฟันด้วยกระบี่เพียงครั้งเดียว กลับสามารถแยกสายฟ้าลงทัณฑ์ออกจากกัน!”

“นับตั้งแต่สมัยโบราณจวบจนปัจจุบัน จะมีใครสามารถทำได้บ้าง? ถึงแม้จะมีก็ตาม แต่จะมีใครทำมันอย่างง่ายดายและผ่อนคลายเช่นผู้อาวุโสเฉินซีบ้าง?”

“บัดซบ! ทำไมมันไม่ฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้ตายไปซะ!” เหมยชิงหยวนสบถเสียงดังด้วยความเดือดดาล น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ศิษย์เสเพลคนอื่น ๆ จากภพเซียนก็ตกใจและไม่พอใจเช่นกัน “ไอ้สารเลวนี่จะลึกล้ำและทรงพลังจนถึงขั้นท้าทายสวรรค์ได้อย่างไร!?

ความคิดเห็น