บทที่ 881 บรรลุสู่ขอบเขตเซียนปฐพี

บทที่ 881 บรรลุสู่ขอบเขตเซียนปฐพี

บทที่ 881 บรรลุสู่ขอบเขตเซียนปฐพี

แสงทองแห่งพลังธรรมเทพปกคลุมผืนฟ้าและแผ่นดิน จนย้อมโลกให้กลายเป็นสีทอง

ท่ามกลางฉากที่กว้างใหญ่และเจิดจรัสนี้ สายฟ้าลงทัณฑ์ระลอกสุดท้ายที่อยู่ในเมฆลงทัณฑ์ได้ควบแน่นเป็นรูปเป็นร่าง มันทั้งเก่าแก่ เรียบง่าย และยังให้ความรู้สึกยับยั้งชั่งใจที่ล้ำลึก

มันเป็นเพียงสายฟ้าลงทัณฑ์ แต่กลับเปล่งพลังของสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวออกมา เป็นกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจล่วงเกินได้!

ฟิ้ว!

สายฟ้าลงทัณฑ์ยังไม่ได้ฟาดลงมา แต่พลังที่วูบวาบอยู่ภายในนั้นกลับทำลายบริเวณโดยรอบ จนทำให้เกิดพื้นที่สุญญากาศขึ้น!

แต่เมื่อกลิ่นอายนี้สัมผัสกับแสงทองแห่งพลังธรรมเทพที่มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง แม้ว่าอานุภาพของมันจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่อำนาจสังหารและทำลายล้างของมันก็ลดลงไปอย่างมาก ทำให้มันทั้งบริสุทธิ์และยิ่งใหญ่

การเปลี่ยนแปลงนี้ดูเหมือนจะเล็กน้อย แต่มันกลับทำให้สายฟ้าลงทัณฑ์สูญเสียอำนาจในการพิพากษาไป!

เฉินซีถูกปกคลุมแสงทองแห่งพลังธรรมเทพ และเมื่อเห็นฉากนี้ ริมฝีปากของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “นึกไว้ไม่ผิด หากข้าไม่ใช้เคล็ดวิชาธรรมเทพไร้ขอบเขต สายฟ้าลงทัณฑ์ระลอกสุดท้ายนี้จะสะสมพลังจนถึงขีดสุด และจะกลายเป็นสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งการพิพากษาที่มีอำนาจทำลายล้างโลกอย่างแน่นอน!”

“ไม่ว่าการบ่มเพาะของข้าในเวลานั้นจะท้าทายสวรรค์อย่างไรก็ตาม แม้ว่าข้าจะบรรลุขอบเขตเซียนทองคำแล้ว ข้าก็ไม่อาจหลบหนีความตายได้”

โชคดีที่ต้นกล้านี้ถูกกำจัดก่อนที่มันจะเติบโต

ชู่ว!

ในชั่วพริบตาต่อมา เสื้อผ้าของเฉินซีกระพือพัดขณะที่เขาทะยานออกไป จากนั้นชายหนุ่มก็เหยียดแขนออก ร่างของเขาเปล่งประกายแสงสีทอง และอักขระยันต์มากมายได้ระเบิดมาจากร่างชายหนุ่ม

อักขระยันต์เหล่านี้มีทั้งอยู่ในรูปแบบของโครงสร้างอักขระยันต์ สัญลักษณ์หรือค่ายกล และประกอบด้วยความลึกล้ำของมหาเต๋าแห่งเบญจธาตุ หยินหยาง ดารา อัสนี วายุ และอื่น ๆ ซึ่งพวกมันเป็นเหมือนกงล้อศักดิ์สิทธิ์ที่หมุนรอบตัวเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อมองจากระยะไกล ดูเหมือนชายหนุ่มผู้นี้จะกลายเป็นมหาสมุทรแห่งอักขระยันต์ อักขระยันต์ที่ลึกล้ำและหนาแน่นโบยบินไปรอบ ๆ ในขณะที่ขบวนแถวของพวกมันก็เคลื่อนผ่านท้องฟ้า ราวกับพวกมันกำลังอนุมานถึงความลึกล้ำอันไร้ขอบเขตของเต๋าแห่งสวรรค์

ในเวลานี้เอง สายฟ้าลงทัณฑ์ระลอกสุดท้ายได้ฟาดลงมาจากเมฆลงทัณฑ์พอดิบพอดี!

ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องที่สั่นสะเทือนไปถึงสวรรค์ทั้งเก้าและก้องกังวานไปถึงนรกก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งโลกา จนสั่นคลอนภูเขาและทำให้ก้อนหินแตกเป็นเสี่ยง ๆ ต้นไม้แตกเป็นเศษเล็กชิ้นน้อย และหัวใจของผู้บ่มเพาะมากมายก็รู้สึกเหมือนถูกค้อนขนาดใหญ่ฟาดอย่างรุนแรง ทำให้ร่างกายของพวกเขาไม่สามารถหยุดสั่นไหวได้

สายฟ้าลงทัณฑ์ระลอกสุดท้ายนี้น่ากลัวมาก จนทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือน และสีหน้าของทุกคนซีดเซียว

แต่เมื่อสายฟ้าลงทัณฑ์ฟาดลงมายังมหาสมุทรของอักขระยันต์ที่เฉินซีก่อขึ้น มันก็เหมือนกับวัวดินลงทะเลคือเพียงเกิดวงคลื่น จากนั้นอำนาจทำลายล้างของมันก็ถูกสลายโดยอักขระยันต์ และถูกสัญลักษณ์อักขระผนึกไว้ ก่อนจะถูกกลืนกินโดยค่ายกลยันต์อักขระ ทำให้มันตกอยู่ในความเงียบงัน

เหตุการณ์ที่แปลกประหลาดนี้ทำให้ทุกคนตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง!

ก่อนหน้านี้ เฉินซีได้ทำลายสายฟ้าลงทัณฑ์ครั้งที่แปดด้วยการฟันกระบี่เพียงครั้งเดียว

ถึงกระนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับสายฟ้าลงทัณฑ์ระลอกที่เก้า เขากลับไม่ได้ใช้กระบี่ของตนเองแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงเหยียดแขนออกไป และกลายร่างเป็นอักขระยันต์นับไม่ถ้วน ก่อนที่จะปะทะกับทัณฑ์สวรรค์อย่างเปิดเผย…

ช่างเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจเสียจริง!

สิ่งที่น่าตกใจที่สุดก็คือ สายฟ้าลงทัณฑ์ครั้งสุดท้ายดูเหมือนกระแสน้ำที่ไหลกลับคืนสู่มหาสมุทร มันไม่ได้สร้างอันตรายใด ๆ ต่อเฉินซี ก่อนที่จะหายตัวไปอย่างไร้สุ้มเสียง!

ทุกคนต่างอึ้งจนพูดไม่ออกเป็นเวลานาน เพราะไม่ว่าจะพวกเขาเค้นสมองคิดสักเพียงใด ทุกคนก็ไม่เข้าใจว่าเฉินซีทำทั้งหมดนี้ได้อย่างไร

สิ่งนี้สอดคล้องกับคำโบราณที่ว่า ผู้คนต่างอุทานด้วยความชื่นชมเมื่อเห็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่คนคนหนึ่งได้รับ แต่จะมีใครรู้บ้างว่าเขาต้องทุ่มเทและตรากตรำเพียงใด จึงจะบรรลุสิ่งนี้ได้?

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เมฆลงทัณฑ์ก็สลายไป เผยให้เห็นท้องฟ้าที่สดใส และท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดไร้ขอบเขตก็เคลื่อนตัวออกไปดั่งอาชาฝีเท้าดี

ทุกสิ่งในโลกกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

การพิชิตทัณฑ์สวรรค์อัสนีครามเพื่อบรรลุสู่ขอบเขตเซียนปฐพีของเฉินซี ถูกรูดม่านปิดฉากลงเช่นนี้ และไม่สามารถมองเห็นร่างของเขาบนท้องฟ้าได้อีกต่อไป

แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลงมาพร้อมสายลมเย็นสดชื่นที่พัดโชยมาอย่างแผ่วเบา

ทุกคนจ้องมองอย่างว่างเปล่าเป็นเวลานาน ก่อนจะตื่นขึ้นจากความฝัน พวกเขากลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง สีหน้าที่ตกใจของทุกคนค่อย ๆ เผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นเล็กน้อย

“เขาทำสำเร็จ!”

“ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก! วิธีพิชิตทัณฑ์เช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อน! และอาจไม่มีใครในโลกนี้ที่สามารถรับมือกับทัณฑ์สวรรค์ได้เหมือนกับผู้อาวุโสเฉินซี!”

“ใช่แล้ว! เหตุการณ์เมื่อครู่ทำเอาข้าหวาดกลัวจนแทบบ้า ข้าสงสัยว่าผู้อาวุโสเฉินซีทำสำเร็จได้อย่างไร เหตุใดเขาถึงแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้”

“พวกเจ้าทุกคนคุยกันต่อไปเถิด ข้าจะเข้าสู่การปิดด่านบ่มเพาะ เพราะข้าได้รู้แจ้งจากการพิชิตทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้ และข้าต้องใช้สมาธิเพื่อทำความเข้าใจมันสักระยะหนึ่ง บางทีข้าอาจจะทะลวงไปสู่อีกขอบเขตก็เป็นได้”

ยอดเขาจรัสตะวันตกในเวลานี้เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม ในขณะที่ทุกคนพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา และเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่พวกเขาได้เห็น ทุกคนก็พากันอุทานด้วยความชื่นชม

“ในเมื่อเฉินซีเข้าสู่การปิดด่านบ่มเพาะ ดังนั้นเราก็ควรกลับเช่นกัน อย่าได้รบกวนการบ่มเพาะของเขาเลย” เวินหัวถิงออกคำสั่ง

“ใช่แล้ว เขาเพิ่งบรรลุขอบเขตเซียนปฐพี และความแข็งแกร่งของเขาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มีเพียงบ่มเพาะอย่างมีสมาธิเท่านั้น จึงสามารถเข้าใจแก่นแท้ที่ลึกล้ำของขอบเขตเซียนปฐพีได้”

เลี่ยเผิงและคนอื่น ๆ ต่างผงกศีรษะ พวกเขาล้วนมีประสบการณ์บรรลุสู่ขอบเขตเซียนปฐพีมาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจดีว่า การบรรลุสู่ขอบเขตเซียนปฐพีนั้นมีความหมายต่อผู้บ่มเพาะมากปานใด