บทที่ 10 ผู้หญิงคนนี้ กล้าเสียมารยาทกับเขา!

ในที่สุดจวินเย่เสวียนก็ยอมปล่อยกู้อวิ๋นซี

กู้อวิ๋นซีเพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ก็เห็นว่าจวินเย่เสวียนหมุนตัวเดินออกไปทางนางกำนัลคนนั้นแล้ว

ไม่รู้ทำไมแต่เธอรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาด "องค์ชายสี่ อย่านะ!"

เสวียนอ๋องตามที่เล่าลือกัน โหดเหี้ยมอำมหิต แข็งแกร่งไร้หัวใจ!

เมื่อมีคนเห็นว่าเธอกับเขามีสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน เขาจะฆ่าคนๆ นั้นเพื่อปิดปากหรือไม่

"เสวียนอ๋องโปรดไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตด้วย..." เมื่อรู้สึกได้ว่าจวินเย่เสวียนกำลังเดินมาหาตัวเอง นางกำนัลตัวน้อยก็เสียงสั่นเครือไปหมด

"เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ" จวินเย่เสวียนมายืนอยู่เบื้องหน้าของนางกำนัล สายตาคมกริบดุจคมมีดมองจ้องลงไปที่ตัวนาง "ว่ามา ข้าคือใคร"

"เสวียน...อ๊า! อ๊า..." เท้าของจวินเย่เสวียน เหยียบลงไปบนหลังมือของนางกำนัล ทำให้นางกรีดร้องโหยหวนออกมาอย่างเจ็บปวด

"องค์ชายสี่!" กู้อวิ๋นซีรีบวิ่งตามเข้ามา ก่อนจะส่ายหน้าให้เขา

อย่าฆ่าใครเลย นางกำนัลคนนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไร

"พูดมา เจ้าเรียกข้าว่าอะไร" จวินเย่เสวียนออกแรงเหยียบที่เท้าหนักขึ้น

กู้อวิ๋นซีคล้ายกับจะได้ยินเสียงกระดูกข้อมือของนางกำนัลที่ถูกเหยียบแตก!

นางกำนัลเจ็บปวดมากจนเกือบจะเป็นลมสลบไป แต่เพื่อรักษาชีวิตแล้ว ต่อให้เจ็บแค่ไหน ก็ต้องกัดฟันเปลี่ยนคำพูด "ละ...หลีอ๋อง"

เหล่าทหารองค์รักษ์ที่ได้ยินเสียงผิดปกติ ต่างก็รีบพากันวิ่งกรูเข้ามาดู

"เจ้าจงจดจำไว้ให้ดีว่าคนที่เจ้าเจอในคืนนี้เป็นใคร"

จวินเย่เสวียนใช้เท้าถีบลงไปบนตัวของนางกำนัลตัวน้อยอย่างแรง นางถูกแรงถีบจนกระเด็นลอยออกไป ตึง ก่อนจะร่วงลงบนพื้น กระอักเลือดแล้วสลบไป

กู้อวิ๋นซีคิดอยากจะไปดูอาการของนาง แต่ก็ถูกจวินเย่เสวียนดึงตัวเอาไว้

"แล้วเจ้าล่ะ เมื่อครู่ เจ้ากับข้ากำลังทำอะไรกันอยู่" สายตาของจวินเย่เสวียน มองมายังร่างกายของกู้อวิ๋นซี

กู้อวิ๋นซีรู้สึกอึดอัดเหมือนแทบจะขาดอากาศหายใจ เมื่อเห็นสายตาที่เย็นเยียบของเขาแล้ว เธอก็ได้แค่ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า

"เมื่อครู่ องค์ชายสี่ก็แค่...พาข้าเดินเล่นที่อุทยานอวี้ฮวาหยวนก็เท่านั้นเพคะ"

แต่จู่ๆ จวินเย่เสวียนก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้า ก่อนจะเข้าไปใกล้ๆ แล้วถามเธออย่างกดดันว่า "เหรอ แค่เดินเล่นเท่านั้นเหรอ"

ริมฝีปากบางของเขายกขึ้นคล้ายจะยิ้ม ก่อนจะพูดเหน็บแนมต่อว่า

"ไม่ใช่ว่า เจ้าให้ท่าข้า ข้าก็เลยอดใจไม่อยู่ จนเกือบจะข่มขืนเจ้าหรอกนะ"

กู้อวิ๋นซีค้นพบแล้วว่า ถ้าหากเธอยังเดินกับจวินเย่เสวียนต่อไป

ไม่ช้าก็เร็วคงต้องถูกเขาทำให้ตกใจตายแน่!

เธอพยายามสงบอารมณ์ตัวเอง "องค์ชายสี่ล้อเล่นแล้ว ก็แค่เดินเล่นกันทั่วไปเท่านั้นเพคะ"

"องค์ชายสี่มีราชกิจรัดตัว ข้าไม่รบกวนแล้วดีกว่า ขอตัวนะเพคะ"

"เจ้ารู้ทางกลับไปหรือยังไง" สีหน้าของจวินเย่เสวียนยังคงเย็นชาเช่นเคย

กู้อวิ๋นซีรีบตอบอย่างลนลาน "เดี๋ยวข้าสอบถามนางกำนัลหรือขันทีที่ผ่านไปมาก็ได้เพคะ"