บทที่ 11 ท่านอ๋องกับพระชายาช่างรักใคร่กันเหลือเกิน

ก่อนที่แม่เฒ่าจะเข้ามา กู้อวิ๋นซีเพิ่งจะวาดไฝเสน่ห์ให้กับจวินเย่เสวียนเสร็จไป

เธอเพิ่งจะโยนดินสอเขียนคิ้วทิ้งไปทาง แม่เฒ่าก็เปิดประตูก้าวเข้ามาด้านในพอดี

เมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองคนตอนนี้ แม่เฒ่าก็ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข "อุ๊ยตาย ท่านอ๋องกับพระชายาช่างรักใคร่กันเหลือเกินเพคะ!"

กู้อวิ๋นซีไม่เข้าใจในตอนแรก แต่เมื่อก้มลงมองตามสายตาของแม่เฒ่าแล้ว...

ตอนไม่มองก็ไม่มีอะไร แต่พอมองก็ต้องเขินจนหน้าแดงก่ำ รีบลนลานจะลงมาทันที

เมื่อครู่ตอนที่จะวาดไฝเสน่ห์ให้จวินเย่เสวียนเธอดันใจร้อนไปหน่อย ก็เลยนั่งคร่อมลงไปบนตักของเขา!

กริยาท่าทางแบบนี้ เธอจะมองหน้าฉู่หลีได้ยังไง

กู้อวิ๋นซีรีบลงจากตักเขาอย่างหวาดหวั่น แต่คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ ที่เอวด้านหลังของเธอจะรู้สึกอึดอัดขึ้นมา

จวินเย่เสวียนเอื้อมมือมากอดเธอไว้ให้อยู่ในอ้อมแขนของเขาต่อไป

"องค์...ฉู่หลี อย่าทำแบบนี้ แม่เฒ่าก็อยู่นะ!" กู้อวิ๋นซีหน้าแดง รู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก

แต่จวินเย่เสวียนกลับหรี่ตาเล็กลง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นๆ "หรือว่าแม่เฒ่าจะขัดขวางไม่ให้ข้ากับภรรยาของตัวเองได้ใกล้ชิดกันล่ะ" Comment by [email protected]: 建议改为ข้า

กู้อวิ๋นซีมองไปที่เขา ก่อนจะจับไปที่แขนของเขา แล้วพยายามผลักออกอย่างเป็นธรรมชาติ

แต่มันกลับไม่ขยับเลยสักนิด

เธอรู้สึกร้อนใจมากเลยจริงๆ

ที่มุมปากของจวินเย่เสวียนแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นๆ ก่อนจะจ้องมองที่เธอด้วยสายตาเรียบเฉย

กล้าเสียมารยาทกับข้าถึงเพียงนั้น ก็ต้องกล้าที่จะรับผลที่ตามมาด้วยสิ!

กู้อวิ๋นซีรู้สึกเสียใจในสิ่งที่เธอได้ทำลงไปจริงๆ เธอไม่ควรไปทำให้ผู้ชายคนนี้โกรธเลย

ตอนนี้ก็ได้แต่หวังให้แม่เฒ่ารีบออกไปโดยเร็ว

"นี่คือน้ำแกงที่เสด็จย่าให้นำมาให้หรือ" เธอถาม

น้ำแกงบุตรหลาน ก็ไม่รู้หรอกว่าคืออะไร แต่ก็น่าจะเป็นพวกยาบำรุงสักอย่างหนึ่งแหละ

ถึงอย่างไรดื่มไปแล้วก็คงไม่ตายหรอก ไทเฮาออกจะรักฉู่หลีขนาดนี้ คงไม่มีทางทำร้ายพวกเขาแน่นอน

เมื่อถูกเธอทักขึ้น แม่เฒ่าจึงรีบยกน้ำแกงมาให้ทันที

"ตายแล้ว บ่าวสมควรตายจริงๆ ท่านราชครูกำชับไว้แล้วว่าน้ำแกงบุตรหลานจะต้องดื่มตอนร้อนๆ"

เมื่อยื่นชามหนึ่งให้กู้อวิ๋นซีแล้ว แม่เฒ่าก็ยกอีกชามหนึ่งยื่นไปข้างหน้าจวินเย่เสวียน