บทที่ 12 องค์ชายสี่ ข้าไม่ไหวแล้ว

ค่ำคืนในฤดูใบไม้ผลิ เหตุใดจึงรู้สึกร้อนได้ น่าแปลกจริง

กู้อวิ๋นซีหมุนตัวกลับ เธอคิดจะเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศสักหน่อย

คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะเดินไปได้แค่สองก้าว เธอจะเกิดอาการเข่าอ่อน โงนเงนจนจะร่วงลงบนพื้นซะก่อน

แต่เธอก็ไม่ได้ร่วงลงไปบนพื้นจริงๆ แต่กลับตกอยู่ในอ้อมแขนของจวินเย่เสวียนแทนต่างหาก

"องค์ชายสี่ เมื่อครู่ท่าน...ยังนั่งอยู่...บนเก้าอี้ไม่ใช่หรือ"

ทำไมเขาถึงเดินมาเร็วขนาดนี้ แค่พริบตาเดียวก็เข้ามาประชิดตัวเธอได้แล้ว

แต่ไม่นานกู้อวิ๋นซีก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

ประเด็นสำคัญคือ...

"ร้อนจัง..." ทำไมมันถึงร้อนขึ้นเรื่อยๆ นะ

จวินเย่เสวียนเองก็ขมวดคิ้วมุ่น

ไม่ใช่แค่นางร้อนคนเดียว เขาก็ร้อน!

ไอร้อนมันเหมือนจะลามขึ้นมาจากท้องน้อย เพียงครู่ก็พุ่งปรี๊ดขึ้นสมองไปเลย!

เขาเข้าใจแล้ว

ที่แท้น้ำแกงบุตรหลานที่เล่าลือกัน ก็คือ...น้ำยาปลุกอารมณ์นั่นเอง

"องค์ชายสี่ ข้าไม่ไหวแล้ว" พลังปราณภายในของกู้อวิ๋นซีไม่แข็งแกร่งเท่าเขา จึงไม่อาจต้านทานฤทธิ์ของน้ำแกงบุตรหลานได้ในเวลารวดเร็ว

จวินเย่เสวียนช่วยพยุงตัวของเธอไปที่ข้างเตียงนอน ตอนที่กำลังจะปล่อยเท่านั้น จู่ๆ นางก็ยื่นมือออกมาโอบรัดเขาไว้

"ข้าไม่ไหวแล้ว..."

สองแขนที่อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงราวกับไม่มีกระดูกกำลังพันเกี่ยวตัวเขาไว้

ทั้งๆ ที่แขนนั้นก็ไม่ได้มีเรี่ยวแรงใดๆ แต่จวินเย่เสวียนกลับได้แต่ยื่นนิ่งไม่สามารถผลักมันออกได้

เขาผลักมันออกไม่ได้

ร่างกายของเขา ร้อนเหมือนกับโดนไฟเผา

ต่อให้มีพลังปราณเก่งกล้าแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลของเธอที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาตอนนี้ได้

เขาแค่พยายามต่อต่านมันเพียงครู่ หน้าผากของจวินเย่เสวียนก็มีเม็ดเหงื่อชื้นผุดขึ้นมาเต็มไปหมดแล้ว

"องค์ชายสี่..."

"เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าคนที่เจ้ากอดอยู่ตอนนี้เป็นใคร" น้ำเสียงของจวินเย่เสวียนแหบพร่าจนถึงที่สุด!

กู้อวิ๋นซีรู้ดี เธอรู้ว่าเขาคือองค์ชายสี่

แต่ว่าเธอรู้สึกแย่จริงๆ เธออยาก...กอดเขา

"องค์ชายสี่..." แขนสองข้างที่อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงนั้น พยายามกอดเอวสอบของเขาไว้แน่น

ร่ายกายที่อ่อนปวกเปียกของเธอ ถูไถไปกับร่างกายของเขาไม่หยุด

เมื่อถูกเธอถูไถ ความตั้งใจแน่วแน่ของจวินเย่เสวียนก็พังทลายไปจนหมดสิ้น