บทที่ 14 องค์ชายสี่ ได้โปรดเถอะเพคะ

สติที่เพิ่งจะเรียกคืนกลับมาได้ของจวินเย่เสวียน เกือบจะต้องหายไปเพราะเสียงครางร้องเรียกของเธออีกครั้ง!

โดยเฉพาะ ตอนที่ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าด้วยเช่นนี้แล้ว

เมื่อผ้าห่มผืนบางร่วงลงมา ร่างกายขาวละเอียดดุจหิมะ ผิวกายนุ่มเด้งจนสามารถจิ้มให้แตกได้ก็ปรากฎออกมาสู่สายตาเขาอย่างชัดเจนอีกครั้ง...

จวินเย่เสวียนปิดตาลง สองมือกำแน่น

กู้อวิ๋นซีไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร แต่เมื่อกำลังจะเอื้อมไปกอดเขาก็เห็นที่มุมปากเขามีเลือดสีแดงสดไหลลงมาจากมุมปาก

สิ่งนี้ช่วยเรียกคืนสติของเธอให้กลับมาได้อีกครั้ง

องค์ชายสี่ กำลังเดินลมปราณเพื่อต้านทานฤทธิ์ยาอยู่

แต่เธอไม่มีวรยุทธ์เก่งกาจเทียมเขา เธอทำไม่ได้!

เธอในตอนนี้ แม้แต่พละกำลังที่จะเอาตัวเองให้หลุดออกมาจากอ้อมกอดเขายังไม่มีเลย

สติของเธอ สับสนขึ้นทุกที มือเล็กๆ นั่น ยังคงปัดป่ายไปมาอยู่ที่บริเวณอกของจวินเย่เสวียน

แต่ครูต่อมาก็ถูกเขาจับให้หยุดไว้

พลังลมปราณแข็งแกร่งล้ำลึก ถูกถ่ายทอดสู่ร่างกายของกู้อวิ๋นซี

ความร้อนในร่างกายของเธอ ค่อยๆ ถูกควบคุมกดทับเอาไว้

ดูเหมือนตอนนี้ร่างกายของเธอจะไม่ทรมานมากเท่าเดิมแล้ว

เธอซบตัวลงบนอกเขาอย่างอ่อนแรง

ไม่รู้ว่าผ่านเวลาไปนานเท่าไร แต่เมื่อกู้อวิ๋นซีลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นของเธอก็กลับมามีแววสดใสชัดเจนแล้ว

"องค์ชายสี่!" เขากำลังกระอักเลือดอยู่!

กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งช่วยเรียกสติกู้อวิ๋นซีได้อย่างดี ครั้งนี้ เธอมีสติอย่างเต็มตัวแล้ว

"ยังรู้สึกทรมานอยู่หรือไม่" จวินเย่เสวียนก้มลงมองหน้าของเธอ

กู้อวิ๋นซีส่ายหน้า เธอพยายามจะเอาตัวออกจากอ้อมแขนของเขา แต่ก็ยังคงไม่มีเรี่ยวแรงเช่นเดิม

ทำให้ไม่ทันระวัง ตกลงสู่อ้อมแขนของเขาอีกครั้ง

เธอทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายจวินเย่เสวียนก็ยังต้องเป็นคนช่วยพยุงเธออีกครั้ง เขาพาตัวเธอไปพิงไว้ที่หัวเตียง

เพียงแค่สะบัดมือ ผ้าห่มก็คลุมลงบนร่างบอบบางของเธออีกครั้ง ปกปิดความยั่วยวนไปได้มาก

จิตใจที่ฟุ้งซ่านของเขา ถึงได้สงบลงมาบ้าง

พละกำลังของกู้อวิ๋นซีค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา สายตาของทั้งสองคนสบประสานกันอีกครั้งอย่างไม่ได้ตั้งใจ

บรรยากาศภายในห้อง อบอุ่นอย่างประหลาด