บทที่ 15 รู้จริงๆ เหรอว่าคนที่เข้าหอกับเจ้าคือใคร

สุดท้าย จวินเย่เสวียนก็ยอมหันไป ถึงแม้จะยังมีอาการไม่พอใจอยู่บ้างก็ตาม

แต่เหมือนกู้อวิ๋นซีจะได้พบกับความจริงข้อหนึ่ง นั่นก็คือ องค์ชายสี่ผู้นี้แท้จริงแล้วก็ไม่ได้เย็นชาไร้เมตตาขนาดนั้น เขาไม่ใช่คนเอาแต่ใจไม่คิดถึงคนอื่นขนาดนั้น

เขาถึงขั้นช่วยเธอหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาส่งให้เธอที่เตียงด้วย

จากนั้นเขาก็เดินไปนั่งพักที่ด้านข้าง มองดูบาดแผลที่ขาของตัวเอง แล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ

เยียนเป่ยถูกแยกตัวออกไปแล้ว ส่วนจะให้ไปตามหมอหลวงมาทำแผลให้ตอนนี้ก็ไม่ได้อีก

ก็เลยได้แต่นั่งมองเลือดที่ไหลออกจากปากแผลตัวเองอยู่อย่างนั้น

ในที่สุดกู้อวิ๋นซีก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เมื่อเธอหันไปมองก็เห็นจวินเย่เสวียนกำลังฉีกผ้าผืนยาว คิดจะทำแผลให้ตัวเองอย่างลวกๆ

เธอรีบห้ามเขาอย่างรีบร้อน "องค์ชายสี่ มีเศษกระเบื้องฝังอยู่ที่แผลด้วยนะเพคะ ต้องทำความสะอาดแผลก่อน!"

เธอพยายามคลำทางลงมาจากเตียง เพื่อจะเดินไปหยิบกล่องๆ หนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ทั้งๆ ที่ตอนนี้ขาของเธอก็ยังคงรู้สึกอ่อนแรงอยู่

กล่องๆ นั้นบ่าวรับใช้เป็นคนเตรียมไว้ให้เธอ ข้างในมีห่อเก็บเข็มของเธออยู่ด้วย

เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับห่อเข็ม จวินเย่เสวียนก็ยกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย "ทำไมเราไม่เคยรู้ว่าเจ้ารู้วิชาการแพทย์ด้วย"

กู้อวิ๋นซีมองไปที่เขาทีหนึ่ง "ข้ากับองค์ชายสี่ไม่เคยพบกันมาก่อน เรื่องของข้า องค์ชายสี่จะรู้สักเท่าไรกันเชียว"

จวินเย่เสวียนมองไปที่เธอ แววตาเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่เธอเองก็มองไม่ออก

ครู่หนึ่ง เขาจึงได้พูดออกมาว่า "แล้วเจ้าอยากให้เรารู้สักเท่าไรล่ะ"

กู้อวิ๋นซีไม่ได้ตอบอะไร

เธอหวังว่าต่อไปคงจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก ดังนั้น ทางที่ดีไม่ต้องรู้สักเรื่องเลยจะดีกว่า

กู้อวิ๋นซีเปิดห่อเข็มออก ด้านในนอกจากจะมีเข็มเงินอยู่แล้ว ยังมีพวกของประหลาดต่างๆ ที่จวินเย่เสวียนก็ไม่รู้จัก

อย่างพวกมีดเอย แหนบเอย กรรไกรเอย แต่ทุกอย่างล้วนดูปราณีตไปหมด

"ของพวกนี้ จะเอาไว้ใช้สังหารหรือป้องกันตัวจากศัตรูได้อย่างไร" เขาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

กู้อวิ๋นซีนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าขาของเขาเธอเปิดกล่องยาออก และเริ่มจัดการทำความสะอาดปากแผลให้เขา

"ของพวกนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อสังหารศัตรู มีไว้เพื่อรักษาคนต่างหาก"

จวินเย่เสวียนไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงมองตามที่นิ้วของเธอ

นิ้วเรียวเล็กสีขาวนั่นดูจะคล่องแคล่วกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก

และพวกของเล็กๆ ที่เขาไม่เห็นค่าพวกนั้นแหละที่ใช้คีบเอาเศษกระเบื้องที่ติดอยู่ในผิวเนื้อออกให้เขาทีละนิดๆ