บทที่ 6 ว่ามา เรียกข้าว่าอะไร?

"อ๊ะ..." กู้อวิ๋นซีส่งเสียงร้องออกไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ก็เธอถูกจวินเย่เสวียนกระแทกหัวเข้ามาแต็มแรงแบบนั้น ก็ต้องเผลอร้องออกไปบ้างสิ

กระแทกมาซะแรง เจ็บจะแย่!

เธอขมวดคิ้วมุ่น

แต่ทันใดนั้นก็เหมือนจะเข้าใจในเจตนาของจวินเย่เสวียน

แต่ว่า วิธีนี้มันจะเสี่ยงไปหน่อยหรือเปล่า? ถ้าหากว่าองค์หญิงแปดเกิดเปิดม่านขึ้นมาจริงๆ...

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าขององค์หญิงแปดใกล้รถม้าขึ้นมาเรื่อยๆ

กู้อวิ๋นซีก็ไม่คิดอะไรมากอีก เธอกัดริมฝีปากแน่น และเมื่อจวินเย่เสวียนกดทับลงมาอีกครั้งเธอก็ค่อยๆ ส่งเสียงครางออกไปเบาๆ "อ๊า..."

องค์หญิงแปดหยุดชะงักฝีเท้าก่อนจะเบิกตาโพลงอย่างตกใจสุดขีด

นั่นเสียงอะไรน่ะ?

คล้ายกับว่า มีอะไรกระทบกัน แล้วยัง เสียงผู้หญิงครางต่ำๆ นั่นอีก...

"หลิวหลี ไม่ต้องเข้าไปยุ่ง!" องค์ชายรองหน้าแดงแปร๊ดขึ้นมาในทันใด ก่อนจะรีบลากตัวองค์หญิงแปดออกจากตรงนั้นทันที

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเจ้าบ่าวป้ายแดงอย่างน้องห้า จะไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจถึงเพียงนี้ ถึงขั้น...กันบนรถม้า

ทำตามอำเภอใจเกินไปแล้ว!

เยียนเป่ยที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งคนขับรถม้าย่อมรู้สถานการณ์ดี แต่เมื่อได้ยินเสียงครางของกู้อวิ๋นซีก็ยังอดที่จะหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้

เขาค้อมตัวเล็กน้อยอย่างทำความเคารพให้กับองค์ชายรองและองค์หญิงแปดที่อยู่ไกลออกไป จากนั้นก็บังคับรถม้าให้วิ่งไปต่อข้างหน้าด้วยใบหน้าเขินอาย

ไม่นาน รถม้าก็วิ่งไกลออกมาจากจุดนั้นแล้ว

จนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงขององค์ชายรองและองค์หญิงแปดอีกนั่นแหละ กู้อวิ๋นซีถึงจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกได้

เธอใช้มือผลักจวินเย่เสวียนออกอย่างแรง "องค์ชายสี่ รีบลุกเถิดเพคะ!"

จวินเย่เสวียนเงยหน้าขึ้นมาจากอ้อมอกของเธอ เขามองจ้องเข้าไปยังดวงหน้าที่ยังคงร้อนผะผ่าวของเธอ จากนั้นก็ส่งเสียงไม่พอใจขึ้น

"ใช้ประโยชน์จากข้าเสร็จ ก็รีบถีบหัวส่งเชียวนะ คนอย่างข้าเป็นคนที่เจ้าคิดจะใช้ประโยชน์ก็ใช้ หมดประโยชน์ก็ทิ้งไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" Comment by [email protected]: 建议改成ข้า Comment by [email protected]: 同上

"องค์ชายสี่..."

ครู่ต่อมา เขาก็ลุกออกจากตัวของเธอ

เขาสะบัดเสื้อคลุมแรงๆ หนึ่งที ก่อนจะกลับไปนั่งบนที่นั่งของตัวเอง ด้วยท่าทีเย็นชาไม่น่าเข้าใกล้อีกครั้ง

กู้อวิ๋นซีรีบลุกขึ้นมาแล้วกลับไปหลบอยู่ในมุมของตัวเอง เธอรีบจัดการกับชุดและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของตัวเองให้เรียบร้อย

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกระดากอายและกระวนกระวายใจ เหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

โชคดีที่จวินเย่เสวียนหันไปสนใจอ่านคัมภีร์พิชัยสงครามของเขาต่อ โดยไม่ได้สนใจเธออีก Comment by [email protected]: 翻译不准确，请修改

กู้อวิ๋นซีรู้สึกมึนงงและสับสนในใจเป็นอย่างมาก

สิ่งที่คิดได้อย่างเดียวก็คือ ต่อไปเธอจะต้องอยู่ให้ไกลจากเขา

ทางที่ดีคือไม่ต้องพบเจอกันเลยเป็นดีที่สุด...

中文谚语翻译，请作意译