บทที่ 7 สุขภาพเขาไม่แข็งแรงที่ไหนกัน

กู้อวิ๋นซีอึ้งมาก

หัวใจเธอเต้นระรัวเร็วไปหมด

จวินเย่เสวียนเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินลงจากรถม้าไปก่อน

จากนั้นก็หันกลับมา ก่อนจะยื่นมือออกมาให้กู้อวิ๋นซีจับ

ในที่สุดกู้อวิ๋นซีก็เหมือนกับว่าจะตั้งสติได้แล้ว

เขาไม่ใช่ฉู่หลี จะเป็นไปได้อย่างไร

ไฝเสน่ห์เม็ดนี้ เธอเป็นคนวาดเพิ่มเข้าไปเอง มันลบออกได้!

แต่ไฝเสน่ห์เม็ดเมื่อคืนของฉู่หลี เธอลบมันไม่ออก!

นี่เธอคิดอะไรไร้สาระอยู่กันเนี่ย

กู้อวิ๋นซีสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ เอามือไปเปิดม่านออก

เมื่อเห็นฝ่ามือของจวินเย่เสวียนที่ยื่นมาทางเธอแล้ว เธอก็หลบเองโดยสัญชาตญาณ แล้วหันไปคว้าจับเอาขอบของรถม้าแทน ก่อนจะค่อยๆ ก้าวลงมาอย่างระมัดระวัง

จวินเย่เสวียนทำเสียงเย็นๆ ในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะชักมือกลับไป

ไม่ไกลนัก องค์หญิงแปดส่งยิ้มจนตาหยีก่อนจะวิ่งเข้ามาทัก "ท่านพี่ห้า ไม่ได้พบกันนานเลยนะเพคะ!"

องค์ชายรองจวินหนานถิงเองก็เดินอย่างรวดเร็วเข้ามาหาเช่นกัน "น้องห้า วันนี้พาภรรยาเข้าวังมาคารวะผู้ใหญ่หรือ ยินดีด้วยๆ!"

แผ่นหลังที่ทั้งเย็นชาและเคร่งเครียดของจวินเย่เสวียนทำให้กู้อวิ๋นซีที่มองอยู่ รู้สึกกระวนกระวายในใจ

เขายังคงเย็นชาเช่นเดิม ช่างดูแตกต่างกับฉู่หลีที่อ่อนโยนมากเหลือเกิน

องค์หญิงแปดกับองค์ชายรองมองไม่ออกจริงๆ เหรอเนี่ย

เธอเห็นทั้งสองคนเดินมาอยู่ตรงหน้าของจวินเย่เสวียน ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันกัน แต่ครู่เดียวจวินเย่เสวียนก็เดินไปทางตำหนักพร้อมกับพวกเขาแล้ว

เยียนเป่ยพูดกับกู้อวิ๋นซีอย่างนอบน้อมว่า "พระชายา นี่ก็สายมากแล้ว รีบเข้าตำหนักไปทำความเคารพฮ่องเต้กับฮองเฮาดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้า...รู้แล้ว"

กู้อวิ๋นซีรีบเดินตามจวินเย่เสวียนเข้าไปด้วยจิตใจที่เป็นกังวล

ลำดับพิธีการคารวะ ทั้งวุ่นวายและซับซ้อน

เสวียนอ๋องที่ปลอมตัวเป็นจวินฉู่หลี ไม่ถูกจับได้ตลอดพิธีจริงๆ

จวินเย่เสวียนคอยมองดูอยู่ด้วยสายตาเย็นชาตลอดงาน จนกระทั่งกู้อวิ๋นซีทำเสร็จพิธีทุกขั้นตอน เขาถึงได้กล่าวว่า

"ช่วงนี้เสด็จย่าสุขภาพร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ลูกอยากจะไปเยี่ยมพระองค์ไวๆ พ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้พยักหน้าเป็นเชิงตกลง "ได้สิ"