บทที่ 8 ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่

"ท่านจะทำอะไร" กู้อวิ๋นซีตกใจจนรีบผลักจวินเย่เสวียนออกทันที

จวินเย่เสวียนแสดงสีหน้าเย็นชา สายตาแสดงออกถึงความไม่พอใจ "ข้ากับเสด็จพ่อ เสด็จแม่ไม่ค่อยได้พบเจอกัน แต่กับเสด็จย่าพบกันบ่อย!"

เพียงไม่กี่ประโยค กู้อวิ๋นซีก็เข้าใจได้ในทันที

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างพยายามระงับอารมณ์ เพียงครู่เดียวก็ใจเย็นลงได้

เธอพยายามทำความคุ้นชินที่จะต้องยืนอยู่เคียงข้างเขา จากนั้น เธอก็เอาแขนไปคล้องกับแขนของเขา

แต่ก่อนจะที่เดินเข้าประตูไป ก็อดที่จะกระซิบถามเขาเสียงเบาไม่ได้ว่า "ตกลงแล้วฉู่หลีไปไหนเหรอเพคะ"

"เรื่องในวัง เจ้าอยากเข้ามาวุ่นวายด้วยหรือไง" จวินเย่เสวียนจ้องตาเธอกลับไปตรงๆ

กู้อวิ๋นซีส่ายหน้า "ไม่เพคะ!"

เธอก็เพียงอยากรู้ว่าเธอจะได้เจอฉู่หลีเมื่อไร

บางที ถ้าฉู่หลีกลับมา ทุกอย่างอาจจะเรียบร้อยดีแล้วก็ได้

เธอไม่อยากอยู่กับจวินเย่เสวียนอีกต่อไปแล้วจริงๆ

ถ้าต้องอยู่อย่างหวาดกลัวแบบนี้ จิตใจเธอคงรับความกดดันนี้ไม่ไหว

ที่ในวังหนิงอัน ไทเฮารอพวกเขาทั้งคู่อยู่นานแล้ว

วันนั้นทั้งวัน กู้อวิ๋นซีรับหน้าที่เป็นคนคอยอยู่พูดคุยสนทนากับไทเฮา โดยที่จวินเย่เสวียนแทบจะไม่ได้เปิดปากพูดสิ่งใดเลย

แต่ว่า ตั้งแต่เข้ามาในวังหนิงอัน สีหน้าเย็นชาเคร่งขรึมของเขาก็ดูจะมีความอบอุ่นขึ้นมาบ้าง

บางครั้งเขาก็ยังหัวเราะออกมาอีกด้วย

ถึงแม้เสียงหัวเราะที่ออกมาจะฟังดูเย็นชาไปบ้าง แต่ถ้าเทียบกับเสวียนอ๋องผู้เสมือนเป็นก้อนน้ำแข็งเดินได้แล้ว เขาที่ปลอมตัวเป็นหลีอ๋องก็ดูจะอบอุ่นกว่ามากเลย

กู้อวิ๋นซียังสังเกตเห็นอีกว่า ทุกครั้งที่เสวียนอ๋องยิ้ม เหล่านางกำนัลที่คอยยืนรับใช้อยู่ด้านหนึ่งจะพากันหน้าแดง ตัวอ่อนกันเป็นระนาว

หน้าตาเคลิ้มฝัน เหม่อลอย ขนาดกู้อวิ๋นซียังรู้สึกเหงื่อตกแทนพวกนางเลย กลัวพวกนางจะขาอ่อนแรงจนต้องล้มลงไปนอนบนพื้นซะก่อน

ผู้ชายคนนี้ ถึงแม้จะแสนเย็นชาและน่ากลัวเพียงใด แต่ก็มีเสน่ห์เหลือล้น

ราวกับเป็นมนุษย์ฮอร์โมนเดินได้!

และแล้ววันนี้ก็สิ้นสุดลงเมื่อรับประทานมื้อค่ำเป็นที่เรียบร้อย

ไทเฮาต้องการจะกลับไปพักผ่อนแล้ว

ขณะที่กู้อวิ๋นซีเข้าใจว่าความยุ่งยากวันนี้กำลังจะสิ้นสุดลงแล้วนั้น

ไทเฮากลับตรัสขึ้นว่า "คืนนี้พวกเจ้าก็นอนค้างกันที่นี่เลยเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า ข้าจะพาซีเออร์ไปจุดธูปเคารพบรรพชนม์ที่ตำหนักไท่เหอ ขอให้เหล่าบรรพชนม์คุ้มครอง ให้ซีเออร์ได้มีทายาทสืบสกุลในเร็ววัน"

กู้อวิ๋นซีรู้สึกกระวนกระวายใจ จึงรีบพูดขึ้นว่า "เสด็จย่าเพคะ จวนอ๋องอยู่ไม่ห่างจากวังหลวงมากนัก เดี๋ยวพรุ่งนี้หม่อมฉันออกเดินทางมาเช้าหน่อยก็ได้เพคะ"

ถ้าเธอค้างคืนที่นี่กับจวินเย่เสวียนในฐานะ "สามีภรรยา" แน่นอนว่าจะต้องได้นอนห้องเดียวกันแน่

เธอกลัวว่ายังไม่ทันเวลาที่ดวงตะวันขึ้นพรุ่งนี้ เธอจะโดนจวินเย่เสวียนทำให้ตกใจตายไปเสียก่อน