บทที่ 1086 การบดขยี้อย่างเด็ดขาด

บทที่ 1086 การบดขยี้อย่างเด็ดขาด

“มาชดใช้ชีวิตซะ ฉินเฟิง!”

เสียงตะโกนของเฉินเหยียนจงก้องกังวานไปทั่วสนามรบ

หัวใจของอู๋เหอลี่แทบจะกระเด้งขึ้นมาจุกที่ลำคอ สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้

เฉินเหยียนจงคนนี้ใจร้อนเกินไป ถึงแม้อู๋เหอลี่และฉางเฉิงจะพูดจนปากฉีกก็ไม่อาจเปลี่ยนความทะเยอทะยานอันบ้าคลั่งของมันได้ มันยังคงเห็นฉินเฟิงเป็นเพียงก้าวแรกสู่ความสำเร็จ

“น้องสี่ กลับมา!”

“รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงตะโกนด้วยความร้อนใจของอู๋เหอลี่ดังสนั่นฟ้า แต่น่าเสียดายที่ไม่อาจเกลี้ยกล่อมเฉินเหยียนจงให้กลับมาได้ ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องฝืนใจนำบรรดาผู้ติดตามไล่ตามเฉินเหยียนจงไป

พี่น้องทั้งสี่แม้จะมาจากต่างตระกูล แต่ก็ได้สาบานเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันแล้ว ไม่ขอเกิดวันเดือนปีเดียวกัน แต่ขอตายวันเดือนปีเดียวกัน

แม้เฉินเหยียนจงจะหุนหันพลันแล่น แต่เขาก็จงรักภักดีต่ออู๋เหอลี่อย่างสุดหัวใจ การที่เขาลอบสังหารฉินเฟิงก็เพื่อให้พี่น้องได้ชื่อเสียง เติบโตแข็งแกร่ง และไม่ต้องลำบากอีกต่อไป

ในขณะนั้น ระยะห่างระหว่างเฉินเหยียนจงกับกองทหารม้าทมิฬเหลือไม่ถึงสิบก้าว!

เขาถือหอกด้วยมือเดียวและพุ่งไปข้างหน้า เมื่อกองทหารม้าทมิฬยกหอกขึ้นรับ ก็เป็นไปตามแผนที่วางไว้พอดี

เฉินเหยียนจงทุ่มสุดแรงสุดท้าย ขว้างหอกออกไป หอกคมกริบพุ่งตรงไปที่หน้าอกของกองทหารม้าทมิฬ จากนั้นเขาก็ชักดาบออกจากเอวแล้วกลิ้งตัวพุ่งเข้าใกล้กองทหารม้าทมิฬ ฟันดาบอย่างรุนแรง แต่เป้าหมายไม่ใช่กองทหารม้าทมิฬ แต่เป็นขาม้า!

การโจมตีของเฉินเหยียนจงแม่นยำมาก เพราะระหว่างเขากับฉินเฟิงมีเพียงกองทหารม้าทมิฬสามคนเท่านั้น

หากสามารถเอาชนะกองทหารม้าทมิฬสามคนนี้ได้ เขาก็จะสามารถเข้าใกล้ฉินเฟิงได้

ตามคำเล่าลือในละแวกนั้น วรยุทธ์ด้านบุ๋นของฉินเฟิงนั้นล้ำเลิศ แต่ด้านบู๊กลับธรรมดา เพียงแค่เข้าประชิดตัวฉินเฟิงได้ ถึงแม้ฉินเฟิงจะสวมเกราะก็ตาม เฉินเหยียนจงก็มั่นใจว่าจะสามารถสังหารฉินเฟิงได้ในพริบตา!

ค้อนเล็กที่เอวด้านหลังของเขาพร้อมแล้ว เพียงหนึ่งที ก็จะทำให้สมองของฉินเฟิงแตกกระจาย!

ขณะที่ดาบกำลังจะฟันถูกขาม้า เสียงตะโกนสุดกำลังของอู๋เหอลี่ก็ดังมาจากด้านหลัง

“น้องสี่!”

ในชั่วขณะถัดมา อู๋เหอลี่รู้สึกว่าไหล่ขวาหนักอึ้ง จากนั้นทั้งร่างก็ล้มลงกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้

“อ๊ะ…”

เฉินเหยียนจงครางเบา ๆ ศีรษะมึนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มองเห็นขาม้าอยู่ใกล้แค่เอื้อม เขากำลังจะฟันดาบต่อ แต่กลับพบว่าตนเองไม่รู้สึกถึงแขนขวาแล้ว

เมื่อหันไปมอง แขนขวายังคงอยู่ แต่เกราะที่ไหล่ขวากลับถูกบดจนผิดรูปไปหมด

จากนั้นความเจ็บปวดรวดร้าวก็แผ่ซ่านออกมาจากไหล่ขวา

เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากด้านบน เฉินเหยียนจงเงยหน้ามองขึ้นไป หัวใจของเขาเย็นวาบในทันที

กองทหารม้าทมิฬที่อยู่ตรงหน้าได้โยนแหลนม้าทิ้งไปแล้ว มือซ้ายของเขากำหอกที่เฉินเหยียนจงขว้างมาแน่น ส่วนมือขวาถือตะบองโซ่…

เห็นได้ชัดว่าเฉินเหยียนจงประเมินพละกำลังของกองทหารม้าทมิฬต่ำเกินไป

เมื่อเผชิญหน้ากับกลยุทธ์ลวงของเฉินเหยียนจง กองทหารม้าทมิฬไม่ได้หลงกล ไม่เพียงแต่รับมือกับการโจมตีหลอกของเฉินเหยียนจงได้ ยังหยิบตะบองโซ่ออกมาในทันที ทุบกระดูกสะบักขวาของเฉินเหยียนจงแตกละเอียด

ก่อนที่เฉินเหยียนจงจะได้สติ กองทหารม้าทมิฬทางด้านซ้ายก็แทงแหลนม้าเข้ามา

เฉินเหยียนจงกัดฟันกลิ้งหลบไปกับพื้น หลบการโจมตีจากแหลนม้าได้อย่างหวุดหวิด แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นขา

ที่แท้กองทหารม้าทมิฬทางด้านขวาได้แทงแหลนม้าเข้าไปในต้นขาของเฉินเหยียนจงเสียแล้ว

เมื่อต้นขาถูกแทงทะลุ เฉินเหยียนจงถูกแหลนม้าตรึงไว้ ไม่สามารถหลบหนีได้อีก ส่วนกองทหารม้าทมิฬที่อยู่ตรงหน้ากลับกระโดดลงจากม้า ถือตะบองโซ่ฟาดลงมาที่แผ่นหลังของเฉินเหยียนจงโดยตรง