บทที่ 1087 ได้เห็นความสิ้นหวังที่แท้จริง

บทที่ 1087 ได้เห็นความสิ้นหวังที่แท้จริง

อู๋เหอลี่ลากร่างของเฉินเหยียนจงที่บาดเจ็บสาหัสถอยหลัง สายตาของเขาหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน!

พวกชาวบ้านธรรมดาโจมตีกองทหารม้าที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า มันก็เหมือนการเดินเข้าไปหาความตาย

กองทัพแปดร้อยคน ตายและบาดเจ็บไปเกินครึ่งแล้ว แต่กลับไม่สามารถสังหารกองทหารม้าทมิฬได้แม้แต่คนเดียว

กองทหารม้าทมิฬห้าสิบนายนั้น รวมตัวกันแน่นหนา แนวป้องกันมั่นคงดั่งกำแพงทองแดง ไม่มีทางที่จะสั่นคลอนได้ อีกทั้งการประสานงานระหว่างกันนั้น สามารถใช้คำว่า ‘ไร้ที่ติ’ มาอธิบายได้เลย

แม้แต่กองทหารม้าทมิฬคนเดียวก็ยากที่จะรับมือ แต่เมื่อใดที่พวกเขาโจมตีกองทหารม้าทมิฬคนใดคนหนึ่ง กองทหารม้าทมิฬที่อยู่ข้าง ๆ ก็จะรีบเข้ามาช่วยเหลือทันที

ในตอนนั้นเอง ฉางเฉิงและเล่ยเหมิง นำกองกำลังพลีชีพบุกเข้าโจมตีรถม้าที่อยู่ด้านหลังของกองทหารม้าทมิฬ

ในรถม้านั้นคือแม่ลูกตระกูลหนิว ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการเดินทางครั้งนี้ของฉินเฟิง

หากสามารถจับแม่ลูกคู่นี้เป็นตัวประกันได้ ก็จะสามารถใช้ข่มขู่ฉินเฟิงได้

แต่เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น กองทหารม้าทมิฬสิบกว่านายที่อยู่ด้านหลังต่างยกธนูขึ้นเล็งไปยังศัตรูที่กำลังบุกเข้ามา แต่ไม่รีบยิง

จนกระทั่งศัตรูเข้ามาใกล้ขบวนรถไม่ถึงสิบก้าว เปิดเผยตัวต่อหน้ากองทหารม้าทมิฬอย่างสมบูรณ์ ลูกธนูสิบกว่าดอกก็พุ่งออกมา ไม่มีดอกใดพลาดเป้า ทั้งหมดเข้าเป้าหมาย!

แม้จะมีเพียงเจ็ดคนที่ถูกยิงตายคาที่ ส่วนคนที่เหลือ บ้างก็ใช้โล่ป้องกัน บ้างก็ถูกยิงในจุดที่ไม่สำคัญ ยังไม่เสียความสามารถในการต่อสู้ในทันที แต่วิชาธนูของกองทหารม้าทมิฬก็ทำให้อู๋เหอลี่และคนอื่น ๆ ต้องตกใจจนหัวใจเต้นระรัว

เล่ยเหมิงฝ่าฝืนธนูอันแม่นยำของกองทหารม้าทมิฬภายใต้การคุ้มกันของเหล่าพี่น้อง บุกฝ่าขึ้นรถม้าไปอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อเขาถีบประตูรถเปิดออก กลับพบว่าในรถม้ามีทหารคนหนึ่งของกองทหารม้าทมิฬสวมเกราะหนักนั่งอยู่…

“อะไรกัน?!”

ก่อนที่เล่ยเหมิงจะทันได้ตั้งตัว แววตาเยือกเย็นเต็มไปด้วยสังหารของกองทหารม้าทมิฬก็ทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว

ทันใดนั้น กองทหารม้าทมิฬก็พุ่งเข้ามา แหลนสั้นในมือแทงทะลุท้องของเล่ยเหมิงจนร่างทั้งร่างกระเด็นออกจากรถม้า

“อ๊ากกก!!!”

เสียงร้องของเล่ยเหมิงดังก้องไปทั่วสนามรอบ

ภายใต้สายตาตกตะลึงของอู๋เหอลี่ กองทหารม้าทมิฬแสดงให้เห็นถึงบุคลิกการสังหารอย่างมืออาชีพขั้นสูงสุด เขาแทบไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ในทันทีที่จัดการเล่ยเหมิงได้ก็ชักดาบสั้นจากเอวออกมาฟันเข้าที่ศีรษะของเล่ยเหมิงทันที

เล่ยเหมิงบิดศีรษะหลบไปด้านข้าง ดาบสั้นจึงฟันเข้าที่ไหล่แทน เลือดสดกระเซ็นไปไกลสี่ห้าก้าว

เมื่อตระหนักว่ารถม้าเป็นเพียงเหยื่อล่อ และสองแม่ลูกถูกลักลอบพาตัวไปแล้ว ฉางเฉิงก็ตกใจจนสีหน้าซีดเผือด

มองดูเล่ยเหมิงที่กำลังจะสิ้นใจ เขาตะโกนสุดเสียงว่า “ซานเอ้อร์ ทนไว้!”

ฉางเฉิงถือโล่พุ่งเข้าชนกองทหารม้าทมิฬแต่ผลลัพธ์คือ… เมื่อโล่ปะทะกับเกราะหนัก ฉางเฉิงกลับเป็นฝ่ายถูกกองทหารม้าทมิฬชนจนกระเด็นออกไป

ทหารฆ่าตายหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ พยายามจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกธนูของกองทหารม้าทมิฬคนอื่นๆ ยิงสังหารทีละคน ๆ

เมื่ออู๋เหอลี่ถือโล่ใหญ่วิ่งมาถึงและปกป้องฉางเฉิง เขาได้เห็นกับตาตัวเองว่าศีรษะของเล่ยเหมิงถูกกองทหารม้าทมิฬฟันขาดด้วยดาบเพียงฟันเดียว

“เล่ยเหมิง!”

“บัดซบ! ถอย!”

อู๋เหอลี่ไม่ลังเลอีกต่อไป ด้วยกำลังความสามารถของพวกเขา ไม่มีทางต่อกรกับกองกำลังสังหารสุดโหดเหี้ยมอย่างกองทหารม้าทมิฬได้ แม้จะมีการวางแผนโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว แต่กลับถูกฝ่ายตรงข้ามถล่มจนไม่มีโอกาสตอบโต้

ตอนนี้ รักษากำลังพลได้เท่าไหร่ก็ต้องรักษาไว้ให้ได้เท่านั้น

การถอยร่นคือตัวเลือกที่ชาญฉลาดที่สุด มิเช่นนั้นหากสู้ต่อไป พวกเขาจะต้องถูกสังหารยกกอง

เมื่ออู๋เหอลี่ออกคำสั่ง พี่น้องที่เหลือรอดต่างแตกกระเจิงหนีไปโดยไม่เหลียวหลัง ขวัญและกำลังใจอันแรงกล้าของพวกเขาถูกกองทหารม้าทมิฬทำลายจนสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวในใจ

พี่น้องหลายสิบคนวิ่งเข้ามาคุ้มกันการถอยของอู๋เหอลี่ ในตอนนั้นเอง อู๋เหอลี่ราวกับได้ยินเสียงพูดอย่างเรียบเฉย