บทที่ 1101 เจ้าไม่โอหังแล้วหรือ

บทที่ 1101 เจ้าไม่โอหังแล้วหรือ

หวังหยวนลี่ หรือแม้แต่ตระกูลหวังทั้งตระกูล ล้วนเป็นความผิดพลาดของเจ้าเมือง

หลี่เถาเอ่ยด้วยความแค้นเคือง “ในเมื่อเจ้าจำไม่ได้ว่าฉินเฟิงเป็นใคร ข้าจะอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้”

“เพื่อให้เจ้าเข้าใจว่าเจ้าไปล่วงเกินใครเข้า!”

“ฉินเฟิงบุตรชายของมหาเสนาฉินเทียนหู่และภรรยาของเขาฉินเฉิงซื่อ”

“ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเทียนลู่โหว รองจากกงจื่อลงมามีเพียงเขาผู้เดียว เป็นที่ยอมรับว่าเป็นโหวอันดับหนึ่งใต้หล้า”

“ผู้พิชิตเป่ยตี๋ปกป้องประตูเมืองต้าเหลียงราชาแห่งชายแดนเหนือผู้พยุงราชวงศ์ที่กำลังล่มสลาย”

“ทำลายกองพลหมาป่าเหมันต์ทั้งกอง สังหารขุนพลหยาเจี้ยง จงหลิงผู้เป็นตำนานแห่งเป่ยตี๋ประหารเฉินหลี่ เฉินโหมวทำลายแม่ทัพเฉินซือทำลายเป่ยตี๋ทั้งหมด เป็นราชทูตพิเศษแห่งต้าเหลียงผู้บีบให้ฮ่องเต้เป่ยตี๋สิ้นพระชนม์”

“หัวหน้าพลพรรคเถาหลิน”

“ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพเปยซี กองทหารม้าทมิฬ องครักษ์ค่ายเทียนจีและองครักษ์เสื้อแพรขุนนางคนสำคัญที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัยที่สุด”

ขณะที่หลี่เถาพูดถึงเกียรติยศต่าง ๆ ของฉินเฟิงทีละอย่าง ความหยิ่งผยองบนใบหน้าของหวังหยวนลี่ค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความตกตะลึง

ปากของเขาอ้าค้างกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมากขึ้นทุกที

จนกระทั่งเสียงของหลี่เถาเงียบลง หวังหยวนลี่ทั้งร่างก็ยืนตะลึงอยู่ในศาลว่าการอำเภอรู้สึกราวกับว่ากำลังฝันอยู่ และเป็นฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ทั้งศาลว่าการอำเภอเงียบราวกับความตาย

นอกจากหลี่เถาและนายอำเภอหม่าฟางหยวนแล้ว ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ล้วนไม่รู้จักฉินเฟิงมากนัก

แม้แต่หัวหน้าหน่วยซุนอี้ก็เพียงแค่เคยได้ยินชื่อเสียงของฉินเฟิงแต่ไม่สามารถบรรยายความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของฉินเฟิงได้อย่างละเอียดเหมือนหลี่เถา

ชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องสนุกอยู่นอกประตูใหญ่ของศาลว่าการอำเภอต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด

ผ่านไปสักพัก หวังหยวนลี่จึงค่อย ๆ หันกลับมามองไปทางฉินเฟิงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือพลางยิ้มมาตลอด

ในตอนนี้ หวังหยวนลี่จึงเข้าใจว่าทำไมไม่ว่าตนจะด่าทอหรือยั่วยุอย่างไร ฉินเฟิงก็ยังคงยิ้มต้อนรับอยู่เสมอ

ที่แท้… ในสายตาของฉินเฟิงเส้นสายอันน่าสะพรึงกลัวของข้าคงดูตลกราวกับตัวตลกกระโดดโลดเต้น

ชายตรงหน้าผู้นี้ แม้แต่ฝ่าบาทก็ไม่อาจแตะต้องเขาได้แม้แต่น้อย

และที่เรียกว่าเจ้าเมืองต่อหน้าฉินเฟิงคงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังเลยทีเดียว

“ท่านโหวฉิน…”

“ข้านึกออกแล้ว ฮ่า ๆ”

หวังหยวนลี่ขาอ่อนทรุดลงกับพื้น ความหยิ่งผยองทั้งหมดในตอนนี้ กำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง

ฉินเฟิงทำมือเชิญอย่างไม่ใส่ใจ “ละครจบแล้วหรือ? หากยังไม่จบ ก็เชิญแสดงต่อไป”

“ข้าในฐานะโหวที่มาถึงอำเภอหมิงแล้ว ย่อมต้องจัดการเรื่องราวในอำเภอหมิงให้เรียบร้อย มีเวลามากพอ เจ้าค่อย ๆ พูดไป”

“ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะลากใครเข้ามาพัวพันได้อีก”

คำพูดนี้ทำให้หวังหยวนลี่จมดิ่งสู่ความสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม

ที่ฉินเฟิงนิ่งสงบได้เช่นนี้ ก็เพราะต้องการรอให้หวังหยวนลี่สารภาพถึงผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด จากนั้นจะกวาดล้างให้หมดในคราวเดียว

“ท่านโหวฉินหากข้าขอความเมตตาตอนนี้ ยังทันหรือไม่?”

เมื่อครู่นี้หวังหยวนลี่ยังคงหยิ่งผยองถึงขีดสุด ทำตัวราวกับเป็นฮ่องเต้ แต่ยามนี้กลับนิ่งงันเหมือนมะเขือเทศที่ถูกแช่แข็ง

ฉินเฟิงถอนหายใจเบา ๆ “ข้าเคยบอกแล้วว่าการที่เจ้าละเลยการอบรมสั่งสอน ไม่ใช่ความผิดถึงตาย”

“หากว่ายอมรับโทษดี ๆ อีกสิบปีก็สามารถกลับบ้านมาใช้ชีวิตบั้นปลายได้ ตระกูลหวังก็ยังคงเป็นตระกูลหวัง แม้สายเลือดของเจ้าจะขาด แต่อย่างน้อยก็ยังมีคนอื่นในตระกูลหวังสืบทอด ไม่ใช่หรือ?”

“แต่…จนถึงตอนนี้ข้าก็ยังคิดไม่ออกว่า เหตุใดเจ้าถึงได้โหดร้ายกับข้าถึงเพียงนี้”

“เพียงเพราะเจ้าคิดว่าตนเองมีฐานหลังแข็งแกร่ง จึงอยากทำอะไรก็ทำหรือ?”