บทที่ 1102 การไต่สวนด้วยตนเอง

บทที่ 1102 การไต่สวนด้วยตนเอง

ในความคิดของฉินเฟิงหากไม่ใช่เพื่อป้องกันเหตุร้ายในอนาคต โทษประหารชีวิตก็ถือเป็นการลงโทษขั้นสูงสุดแล้ว

เมื่อหวังหยวนลี่ถูกลากตัวออกจากศาลว่าการอำเภอแทบไม่มีเสียงใด ๆ ดังออกมา แม้แต่การขอร้องวิงวอนก็ไม่มี

เขาชี้หน้าด่าทอฉินเฟิงแต่สุดท้ายกลับลงโทษเพียงหวังหยวนลี่คนเดียว นี่นับว่าเป็นการละเว้นโทษแล้ว

หากหวังหยวนลี่ยังคงพัวพันต่อไป ย่อมจะทำให้ตระกูลหวังทั้งหมดต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

สำหรับตระกูลหวังแล้ว การปลดเจ้าเมืองถือเป็นการลงโทษที่หนักที่สุดแล้ว เมื่อสูญเสียเจ้าเมืองที่เป็นที่พึ่งไป สถานะของตระกูลหวังจะตกต่ำลงอย่างมาก แม้แต่ในอำเภอหมิงก็ไม่อาจมีอำนาจครอบงำได้เหมือนแต่ก่อน

ในเวลานั้นเอง ผู้ต้องหาคนอื่น ๆ ก็ถูกนำตัวมาที่ศาลว่าการอำเภอตามลำดับ

สาเหตุที่พี่น้องตระกูลหลิวล่าช้าไปมาก เพราะรอยแผลจากการถูกเฆี่ยนบนร่างของหลิวอวิ๋นชุนนั้นหนักมาก ก่อนมาที่ศาลว่าการอำเภอนางได้รับการรักษาและพันแผลอย่างละเอียดจากหมอในเมืองตามการจัดการของเจ้าหน้าที่

เมื่อเทียบกับหมอในเมือง แพทย์ทหารที่ติดตามฉินเฟิงมานั้น เป็นเพียงแค่ ‘มีหรือไม่มี’ เท่านั้น

นอกจากการรักษาฉุกเฉินแล้ว สุดท้ายก็ยังต้องให้หมอที่มีฝีมือสูงมาดูแลขั้นตอนสุดท้าย

หลิวอวิ๋นชุนนั่งอยู่บนเกวียนที่ชาวบ้านจากหมู่บ้านตระกูลหลิวช่วยกันเข็นมา

ส่วนหลิวอวิ๋นชิวก็เดินตามมาข้างรถ

เมื่อมาถึงหน้าศาลว่าการอำเภอเห็นชาวบ้านที่มารวมตัวกันอยู่รอบ ๆ หลิวอวิ๋นชุนและน้องสาวสบตากัน ก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้

แม้จะรู้ว่ามีโหวฉินคอยดูแลความยุติธรรม แต่สำหรับสามัญชนแล้ว ความกดดันจากศาลว่าการอำเภอนั้นรุนแรงเกินไป

อีกอย่าง…

คู่ต่อสู้ของพวกนาง คือตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในอำเภอหมิงและทั้งมณฑล…

หากเป็นในอดีต พวกเขาต้องเดินเข้าไปตัวตรง แล้วถูกหามออกมานอน ท่านผู้พิพากษาที่ว่าก็เป็นเพียงสุนัขรับใช้ตระกูลหวังเท่านั้น รีบประจบเจ้านายจนแทบไม่ทัน แล้วจะมาช่วยพวก ‘ไพร่’ เรียกร้องความเป็นธรรมได้อย่างไร?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเห็นชาวบ้านที่มารวมตัวกันอยู่หน้าศาลว่าการอำเภอแววตาของทุกคนล้วนเผยความกังวลและหวาดกลัวไม่มากก็น้อย

ทั้งศาลว่าการอำเภอเงียบสงัด…

ข้างในเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หลิวอวิ๋นชุนอดคิดไม่ได้ หรือว่าเจ้าของร้านหวังมาแล้ว? นายอำเภอหม่าฟางหยวนเลือกที่จะเข้าข้างตระกูลหวังเหมือนเคย จนทำให้ฉินเฟิงจนมุมแล้ว?

หากไม่เห็นกองทหารม้าทมิฬที่น่าสะพรึงกลัวยืนอยู่หน้าประตู หลิวอวิ๋นชุนคงหนีไปนานแล้ว

ในตอนนั้นเอง ฝูงชนถูกผลักออก ซุนอี้วิ่งหอบออกมา

“พี่น้องตระกูลหลิวยังไม่มาอีกหรือ?!”

ภายใต้การชี้นำของเจ้าหน้าที่ศาล ซุนอี้ก็พบกับหลิวอวิ๋นชุนและหลิวอวิ๋นชิว เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบวิ่งไปที่รถลากทันที

เขาเบิกตากว้าง เสียงสั่นเครืออย่างรุนแรง

“คุณหนู อย่าชักช้าเลย รอแต่พวกเจ้าแล้ว…”

“หากพวกเจ้ายังไม่มา คดีนี้ก็จะจบลงแล้ว”

ซุนอี้หมายความว่า หากล่าช้าไปอีกสักพัก เกรงว่าฉินเฟิงจะสังหารผู้ที่เกี่ยวข้องกับคดีทั้งหมดจนไม่เหลือแม้แต่คนเดียว

แต่คำพูดนี้ เมื่อเข้าหูหลิวอวิ๋นชุน กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

อะไรกันที่ว่าใกล้จะจบแล้ว…

หรือว่าเมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากตระกูลหวังและหม่าฟางหยวนที่จับมือกัน แม้แต่ฉินเฟิงก็แทบจะรับมือไม่ไหวแล้ว จึงต้องการให้นางซึ่งเป็นผู้เกี่ยวข้องในคดีรีบไปถึงที่เกิดเหตุ?

หากเป็นเช่นนั้นจริง ถึงชนะคดีแล้วจะมีความหมายอะไร?

เมื่อฉินเฟิงจากอำเภอหมิงไป ตระกูลหวังก็จะยังคงไล่ล่าสังหารชาวหมู่บ้านตระกูลหลิวจนหมดสิ้น…

หลิวอวิ๋นชุนรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาในใจ เริ่มจะถอยหลังกลับแล้ว แต่นางได้บอกที่ซ่อนตัวของน้องสาวคนรอง หลิวอวิ๋นเซียไปแล้ว อีกไม่นานหลิวอวิ๋นเซียก็จะถูกจับตัวกลับมา