ตอนที่ 1108
บทที่ 1109 ความคิดถึงและห่วงใย
October 22, 2026
บทที่ 1109 ความคิดถึงและห่วงใย
ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจฉินเฟิงแต่เป็นการป้องกันไว้ก่อน ใครจะรู้ว่าพวกคนเหล่านั้นกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
ในขณะที่ขบวนรถกำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงอย่างช้า ๆ จวนตระกูลฉินก็คึกคักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หลิ่วหงเหยียนผู้ยุ่งอยู่กับงานมากมาย ได้ออกจากค่ายเทียนจีเป็นครั้งแรก กลับมายังตระกูลฉินเพื่อจัดการด้วยตัวเอง สั่งให้คนรับใช้ทำความสะอาดจวนตระกูลฉินทั้งด้านในและด้านนอก เตรียมต้อนรับครอบครัวกลับมา
เมื่อนึกว่าจะได้พบฉินเฟิงในเร็ว ๆ นี้ หลิ่วหงเหยียนก็รู้สึกสะเทือนใจจนน้ำตาคลอ
ปกติยุ่งจนแทบไม่มีเวลาคิดอะไร มีเพียงบางครั้งในยามดึกที่เงียบสงัดเท่านั้น ที่นางจะนอนกระสับกระส่ายหลับไม่ลง
“ตั้งแต่เจ้าหนูนั่นรู้ความ ก็อยู่ข้างกายข้าตลอด แต่ตอนนี้เขากลายเป็นชายหนุ่มที่สง่างามแล้ว แค่จะได้พบหน้าเขาสักครั้งก็ช่างยากเย็นเหลือเกิน”
“แต่ไม่เป็นไรแล้ว เขากำลังจะกลับมาแล้ว”
หลิ่วหงเหยียนแอบเช็ดน้ำตาที่มุมตา ชี้ไปที่ห้องโถง จู่ ๆ ก็ขมวดคิ้วแล้วบ่นออกมา
“พวกเจ้าเหล่าทาส ปกติไม่มีคนอยู่บ้านก็เลยขี้เกียจกันขนาดนี้ ดูห้องโถงสิ รกรุงรังไปหมด อยากโดนสั่งสอนกันใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินเสียงดุของหลิ่วหงเหยียนพวกคนรับใช้ก็รู้สึกว่าคุณหนูรองในอดีตได้กลับมาแล้ว
พวกเขาไม่กล้าชักช้า รีบจัดการเก็บกวาดข้าวของที่ไม่จำเป็นในห้องโถงออกไปทั้งหมด
มาชี่ สาวใช้คนสนิทที่ดูแลจวนตระกูลฉินมาตลอด รีบวิ่งมาหาหลิ่วหงเหยียน
“คุณหนูรอง เป็นความผิดของข้าเอง ครั้งก่อนที่ท่านกลับมา ท่านรู้สึกว่าห้องหนังสือเงียบเหงาเกินไป จึงย้ายข้าวของทั้งหมดมาไว้ที่ห้องโถงใหญ่”
“ท่านอยู่ในห้องโถงใหญ่ทั้งคืน จุดเทียนทำงานราชการ หลังจากนั้น พวกข้ากังวลว่าท่านอาจจะกลับมาอีก จึงไม่กล้าเก็บกวาด”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหลิ่วหงเหยียนจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
พูดถึงเรื่องนี้ นับตั้งแต่เฟิงเอ๋อร์จากบ้านไป ท่านก็แทบไม่ได้กลับมาอีกเลย
ดูพ่อลูกคู่นี้สิ ปกติเจอหน้ากันทีไรก็ทะเลาะกัน แต่พอลูกชายที่ชอบพูดจ้อกแจ้กและซุกซนไม่อยู่บ้าน ท่านพ่อก็รู้สึกว่างเปล่าในใจ
ห้องหนังสือเงียบเหงา? ไม่ใช่แค่ห้องหนังสือ ทั้งจวนตระกูลฉินก็เงียบเหงาไปหมด
“ท่านพ่อก็เหนื่อยมามาก คราวนี้ที่เฟิงเอ๋อร์พวกเขากลับมา คงทำให้ท่านพ่อกลับมาพักที่บ้านนานขึ้น ตอนนี้ขาดแค่ท่านแม่เพียงผู้เดียว”
“ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้พบท่านแม่อีก”
เมื่อพูดถึงฉินเฉิงซื่อหลิ่วหงเหยียนอดรู้สึกเหงาในใจไม่ได้
ตามหลักแล้ว ด้วยตำแหน่งของฉินเฟิงในปัจจุบัน ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการคำนวณของเมืองหลวงแล้ว สามารถรับฉินเฉิงซื่อกลับเมืองหลวงได้อย่างสบายใจ
แต่ฉินเฟิงระมัดระวังมาตลอด แม้แต่ตอนนี้ที่ได้รับความไว้วางใจอย่างสมบูรณ์จากฮ่องเต้ต้าเหลียงก็ยังคงต้องเก็บไพ่ใบสุดท้ายไว้
ไม่อยากเอาไข่ทั้งหมดใส่ในตะกร้าใบเดียว
หลิ่วหงเหยียนเข้าใจความระมัดระวังของฉินเฟิงได้ แต่พอคิดว่าวันมงคลสมรสใกล้เข้ามา ท่านแม่กลับไม่สามารถมาร่วมงานได้ ก็รู้สึกผิดต่อท่านแม่จริง ๆ
ช่างเถอะ ๆ ครอบครัวใหญ่เช่นนี้ สักวันก็ต้องได้กลับมารวมตัวกัน
วันมงคลใกล้เข้ามาทุกที อย่าไปคิดถึงเรื่องที่ทำให้เศร้าใจเลย
ในตอนนั้นเอง หม่าฉีก็พูดขึ้นว่า “คุณหนูรอง หมิ่งเยว่ไจต้องจัดการทำความสะอาดหรือไม่เจ้าคะ?”
หลิ่วหงเหยียนพยักหน้า “จัดการเถอะ ถึงอย่างไรเฟิงเอ๋อร์ก็ไม่ได้กลับมาคนเดียว นอกจากคนในครอบครัวที่จะพักในจวนแล้ว เหล่าทหารที่ติดตามมาก็ต้องมีที่พักด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หม่าฉีก็ทำหน้างุนงง “อย่างนั้นหรือ พวกทหารหยาบกระด้างพวกนั้นจะต้องพักในหมิ่งเยว่ไจด้วยหรือ?”
“คุณหนูรอง เกรงว่าจะไม่เหมาะหมิ่งเยว่ไจเป็นจวนขององค์หญิงที่ฝ่าบาทพระราชทานมา จะให้…”
หลิ่วหงเหยียนตัดบทหม่าฉีทันที “เจ้าเพิ่งมาอยู่ตระกูลฉิน ไม่รู้นิสัยของเฟิงเอ๋อร์”
“เหล่าทหารเหล่านั้น อาจมีชาติกำเนิดต่ำต้อย อาจเป็นคนหยาบกระด้าง แต่เฟิงเอ๋อร์ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนพี่น้อย ด้วยเหตุนี้เอง เพียงแค่เฟิงเอ๋อร์ออกคำสั่ง พวกเขาก็พร้อมจะลุยไฟ ไม่มีคำปฏิเสธ”