บทที่ 1110 โศกนาฏกรรมที่ไม่คาดคิด

บทที่ 1110 โศกนาฏกรรมที่ไม่คาดคิด

สิ่งที่ฉีหยางจวิ้นจู่พูดมานั้น เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์เข้าใจดี เพียงแต่คนที่อยู่ในห้วงรักมักมีความรู้สึกที่ยากจะควบคุม

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ถอนหายใจเบา ๆ ในใจ ไม่คิดวนเวียนกับเรื่องนี้อีก

เพราะเมื่อฉินเฟิงกลับมา ทุกข้อสงสัยก็จะได้รับคำตอบ

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์มองไปทางฉีหยางจวิ้นจู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามเสียงเบา “องค์หญิงใหญ่กับฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้างในระยะนี้?”

เมื่อได้ยินคำถามเกี่ยวกับองค์หญิงใหญ่ ฉีหยางรู้สึกประหลาดใจ แต่เมื่อคิดว่าเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์เป็นสหายที่ดีที่สุดของนาง และจะไม่มีทางคิดร้ายต่อนางอย่างแน่นอน

ฉีหยางจวิ้นจู่ปัดความกังวลในใจทิ้งไป นางพูดด้วยสีหน้าจนใจ “นับตั้งแต่ท่านแม่กลับบ้าน ก็ไม่เคยออกจากประตูบ้านแม้แต่ก้าวเดียว”

“ข้าเคยบอกท่านแม่ว่า เมื่อฝ่าบาทไม่ได้ติดใจเรื่องกบฏของหลี่ยงในอดีต ต่อไปขอเพียงใช้ชีวิตอย่างสงบ ฝ่าบาทคงไม่ทรงเอาเรื่องถึงที่สุด”

“แต่ท่านแม่ก็ยังไม่ยอมออกนอกบ้าน ข้าก็ทำอะไรไม่ได้”

พูดถึงเรื่องนี้ ต้องขอบคุณเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์มาก หากไม่ใช่เพราะเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ช่วยปกป้อง ถึงแม้ฝ่าบาทจะทรงละเว้นโทษ แต่ขุนนางในราชสำนักก็คงไม่ปล่อยท่านแม่ไว้

เพราะกบฏของหลี่ยงในครั้งนั้นเกี่ยวพันกับผู้คนมากมาย

คิดถึงตรงนี้ ฉีหยางจวิ้นจู่รู้สึกอิจฉาขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนั้นเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ทุ่มทุกอย่างให้กับตระกูลฉิน มาถึงตอนนี้ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องมาก

มีตระกูลฉินเป็นที่พึ่ง ทั่วทั้งแคว้นต้าเหลียงก็ไม่มีใครกล้าแสดงความไม่เคารพต่อเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์แม้แต่น้อย

ความสูงส่งนี้ไม่แพ้แม้แต่ขุนนางในวังหลวง

ฉีหยางจวิ้นจู่มองออกมาด้วยสายตาจำยอม นางก็ไม่รู้ว่าคู่ครองที่แท้จริงของตนอยู่ที่ใดกันแน่ อย่างน้อยในเขตเมืองหลวงก็ไม่มีบุรุษคนใดกล้าแต่งงานกับฉีหยางจวิ้นจู่

บุตรสาวของขุนนางที่ถูกลงโทษไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ หากวันหน้ามีการสืบสวนขึ้นมา ตระกูลฝ่ายสามีจะต้องพัวพันด้วย ใครเล่าจะกล้าเสี่ยง?

แม้ว่าฉีหยางจะยังคงเป็นคุณหนู แต่เมื่อเทียบกับตำแหน่งคุณหนูแล้ว สถานะ ‘น้องสาวของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์’ กลับมีอิทธิพลมากกว่าในเมืองหลวง

“ฉีหยาง…”

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์คว้ามือของฉีหยางจวิ้นจู่ไว้ กลัวว่านางจะรู้สึกไม่สบายใจ จึงรีบปลอบใจ “พวกเราพี่น้องไม่แบ่งแยกกัน ใช่หรือไม่?”

ฉีหยางจวิ้นจู่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ในใจนอกจากความซาบซึ้งแล้ว ยังมีความเหงาหงอยมากกว่า

ในอดีตสถานะของนางสูงกว่าเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์มากนัก ตลอดมานางเป็นผู้คอยช่วยเหลือเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์

บัดนี้สถานะกลับตาลปัตร เกียรติยศและความอัปยศของแม่ลูกพวกนางกลับต้องพึ่งพาเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์

หากจะบอกว่าในใจไม่แยแสเลยนั้นเป็นการหลอกลวง แต่สถานการณ์ปัจจุบันได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ฉีหยางจวิ้นจู่เป็นเพียงสตรี ต่อให้ในใจไม่ยอมรับเพียงใด จะมีประโยชน์อันใด?

ในเวลาเดียวกัน ฉินเฟิงออกจากอำเภอหมิง เดินทางกลับเมืองหลวง

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในอำเภอหมิง สำหรับฉินเฟิงแล้วถือเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

ขณะที่ฉินเฟิงกำลังจะออกคำสั่งให้เร่งความเร็ว รีบกลับเมืองหลวงก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง

ฉินเฟิงดึงบังเหียนม้าเบา ๆ หันกลับไปมอง เห็นกองทหารม้าวิ่งมาจากถนนหลวงที่ไกลออกไป เมื่อระยะทางใกล้เข้ามา จึงเห็นชัดว่าเป็นทหารส่งสาร

เมื่อเห็นทหารส่งสารต้องไม่มีเรื่องดีแน่!

เป็นไปตามที่ฉินเฟิงคาดไว้ ทหารส่งสารผู้นั้นมาถึงตรงหน้า รีบลงจากหลังม้าแล้วคุกเข่าลงกับพื้น ตะโกนสุดเสียงว่า

“ท่านโหวฉินเกิดเรื่องใหญ่ที่อำเภอหยูผิงแล้วขอรับ!”

“นายอำเภอเสียชีวิตแล้วขอรับ”