บทที่ 1144 อุ้มเข้าประตู

บทที่ 1144 อุ้มเข้าประตู

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของฉินเฟิงขบวนรถค่อย ๆ ปรากฏที่หน้าประตูใหญ่

เมื่อขบวนส่งเจ้าสาวหยุดเคลื่อนที่ รถม้าก็จอดสนิทพอดีที่หน้าประตูจวน

สาวใช้รีบขึ้นรถ เปิดม่านรถ พยุงเจ้าสาวเดินออกจากรถ เมื่อเห็นชุดแต่งงานสีแดงสด ฉินเฟิงก็รู้ทันทีว่าเจ้าสาวคนแรกที่จะเข้าจวนคือเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์

ด้วยชุดแต่งงานนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก แม้จะงดงามหรูหราแต่ก็มีระดับชั้นที่ชัดเจน

เจ้าสาวไม่สามารถให้เท้าแตะพื้นได้ สาวใช้จึงรีบวางม้านั่งไว้ข้างรถให้เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ก้าวลงมา

ในขณะเดียวกัน เมื่อได้รับสัญญาณจากเสิ่นชิงฉือ ฉินเฟิงก็ก้าวเข้าไปข้างหน้า มองดูเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมอบอวลจากตัวนาง ความตื่นเต้นในใจไม่ต่างจากตอนที่พิชิตเป่ยตี๋ได้เลย

ประเพณีแต่งงานของต้าเหลียงไม่มีธรรมเนียม ‘แบกเจ้าสาว’

พรมแดงปูยาวจากห้องพิธีมาถึงหน้าประตูใหญ่ สาวใช้ส่งปลายผ้าแพรแดงให้ฉินเฟิงและเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์คนละด้าน

ตรงกลางผ้าแพรแขวนลูกบอลปักลายมงคลดูสดใส

ฉินเฟิงเพียงแค่ใช้ผ้าแพรแดงจูงเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์เดินเข้าไปก็พอ

เพราะชุดแต่งงานไม่เพียงหลวม แขนเสื้อยังพลิ้วไหว ดูมีกลิ่นอายความเป็นเซียน ทั้งสง่างามและนุ่มนวล ไม่เหมาะกับการเคลื่อนไหวที่รุนแรงมากนัก

แต่ฉินเฟิงไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น เขาดึงผ้าแพรแดงมาแล้วโยนคืนให้สาวใช้ จากนั้นก็ก้าวไปที่ข้างรถม้า

อุ้มเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ขึ้นมาในทันที

นับตั้งแต่นั่งเข้าไปในรถม้าเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์รู้สึกเครียดมาตลอด นางไม่เคยรู้สึกประหม่าเช่นนี้มาก่อนในชีวิต

วันแต่งงานเป็นวันที่สำคัญที่สุดสำหรับสตรีทุกคน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

ในฐานะชายารอง นางตั้งใจว่าจะเดินตามหลี่เซียวหลานและจิ่งเชียนอิ่งคอยสังเกตและเรียนรู้ให้ดี เมื่อถึงคราวของนาง ก็จะไม่รู้สึกประหม่าเช่นนี้

แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ผู้มีฐานะและภูมิหลังครอบครัวต่ำต้อยที่สุด กลับกลายเป็นเจ้าสาวคนแรกที่ได้แต่งเข้าบ้าน

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ไม่เคยคิดมาก่อนว่าสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดสองคนจากต้าเหลียงและเป่ยตี๋จะถ่อมตนและใจกว้างถึงเพียงนี้ นอกจากรู้สึกตื่นตะลึงแล้ว ยังรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

มีความรักจากฉินเฟิงรวมถึงการดูแลเอาใจใส่จากชายาเอกทั้งสอง ทำให้เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในชีวิตในอนาคต

ความรู้สึกที่ถูกห้อมล้อมด้วยความสุขอันไม่สิ้นสุดนี้ ทำให้ร่างกายของนางร้อนผ่าวเต็มไปด้วยความมึนงง

ขณะที่นางกลั้นหายใจเตรียมก้าวเข้าประตู กลับรู้สึกว่าผ้าแพรแดงในมือถูกฉวยไป

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ตกใจ คิดว่าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

ในขณะที่นางกำลังรู้สึกไม่สบายใจ จู่ ๆ มือใหญ่แข็งแรงคู่หนึ่งก็อุ้มร่างของนางขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์เสียการทรงตัว จึงกอดคอของฉินเฟิงแน่นโดยไม่รู้ตัว

“เกิดอะไรขึ้น?”

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์รู้สึกสงสัยในใจ ‘ตอนนี้กำลังแต่งงานอยู่มิใช่หรือ เหตุใดจึงถูกอุ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน หรือว่ามีคนมาก่อกวน ฉินเฟิงจึงเป็นห่วงความปลอดภัยของข้า?’

ก่อนที่เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์จะทันได้เรียบเรียงความคิด เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังขึ้นรอบด้าน

“ฉินอ๋องกำลังทำอะไร?”

“งานแต่งงานที่ควรจะราบรื่น นี่กำลังทำเรื่องบ้าบออะไร!”

“คนนอกไม่มาก่อกวนก็แล้วไป ทำไมเจ้าบ่าวถึงได้ก่อกวนเสียเอง”

“เดี๋ยวก่อนดูเหมือนจะไม่มีกฎห้ามว่าตอนรับเจ้าสาว จะอุ้มเข้าประตูไม่ได้นะ?”

“ไม่เห็นเป็นไรเลยข้าว่าดีเสียอีก แสดงว่าฉินอ๋องรักเจ้าสาวมาก”

“ตัวเจ้าสาวยังไม่ว่าอะไร พวกเจ้าจะมาห่วงทำไม อีกอย่างฉินอ๋องก็เป็นคนที่ทำอะไรตามใจตัวเองอยู่แล้ว ขอเพียงไม่เกินเลยเกินไป ก็ไม่มีปัญหาอะไร”

“น่าอิจฉาจัง ถ้าตอนข้าแต่งงาน สามีอุ้มข้าเข้าประตูจะดีแค่ไหน?”

“ยังกลางวันแสก ๆ อยู่เลยจะมาเพ้อฝันอะไรกัน!”