บทที่ 1197 โอรสสวรรค์กระทำผิดก็ต้องรับโทษเช่นเดียวกับสามัญชน

บทที่ 1197 โอรสสวรรค์กระทำผิดก็ต้องรับโทษเช่นเดียวกับสามัญชน

อู๋เหอลี่?

ฉินเฟิงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าชื่อนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน…

เนื่องจากฉินเฟิงมีภารกิจมากมายต้องจัดการ ทั้งผู้คนและเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมีมากเหลือเกิน ชั่วขณะนั้นจึงนึกไม่ออกว่าเป็นผู้ใด

หลิ่วหมิงที่อยู่ข้าง ๆ รีบเตือนความจำ “ท่านลืมแล้วหรือ ตอนที่พวกเราเดินทางกลับเมืองหลวงจากเป่ยตี๋ผ่านอำเภอหมิง ก็คืออู๋เหอลี่ผู้นี้แหละ ที่รวบรวมโจรผู้ร้ายกลุ่มหนึ่ง หมายจะทำร้ายท่าน”

เมื่อหลิ่วหมิงเอ่ยเช่นนั้น ความทรงจำในสมองของฉินเฟิงก็ผุดขึ้นมาทันที

ไม่นึกเลยว่า โจรที่หนีรอดไปจากใต้จมูกของฉินเฟิงจะมาโผล่ที่แดนใต้เช่นกัน

การที่ไม่ได้สังหารมันที่อำเภอหมิงในตอนนั้น นับเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉินเฟิง

“เช่นนั้น โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นที่หมู่บ้านต้าเถียน มิใช่ความผิดของจ้าวเจิ้นไห่เพียงผู้เดียว ข้าก็มีส่วนผิดด้วยเช่นกัน”

“หากข้ากำจัดอู๋เหอลี่ที่อำเภอหมิงเสียแต่แรก ก็คงไม่มีโศกนาฏกรรมเช่นนี้”

ขณะที่พูด ภายใต้สายตาอันตกตะลึงของทุกคน ฉินเฟิงถอดเสื้อคลุมออก แล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าบนร่างทีละชิ้น เปลือยท่อนบนเช่นเดียวกับจ้าวเจิ้นไห่

ฉินเฟิงหยิบแส้ขึ้นมา ส่งให้หลิ่วหมิง “เมื่อครู่ข้าเฆี่ยนจ้าวเจิ้นไห่ไปกี่ที เจ้าก็จงเฆี่ยนข้าเท่านั้น จำไว้ ห้ามละเว้นเป็นอันขาด”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ไม่เพียงแค่หลิ่วหมิงเท่านั้น แต่แม่ทัพทุกคนที่อยู่ในที่นั้น ต่างก็ไม่ยอมทำตามคำสั่ง

พวกเขาต่างรีบก้าวออกมาข้างหน้า แสดงท่าทีว่าหากใครกล้าทำร้ายฉินเฟิงพวกเขาก็พร้อมจะสู้ตายกับคนผู้นั้น

บางคนถึงกับก้าวออกมาแย่งแส้จากมือของหลิ่วหมิง

“ท่านอ๋อง ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้!”

“ท่านคือฉินอ๋องในทั่วทั้งต้าเหลียงท่านอยู่ใต้เพียงผู้เดียวและอยู่เหนือผู้คนนับหมื่น หากผู้ใดกล้าทำร้ายท่าน ต้องข้ามศพพวกข้าไปก่อน”

“พูดถูกต้อง! บารมีของท่านอ๋องไม่อาจถูกเหยียบย่ำ”

“โศกนาฏกรรมที่หมู่บ้านต้าเถียน จะบังคับเชื่อมโยงกับท่านอ๋องได้อย่างไร? แม้ว่าท่านอ๋องเคยปะทะกับอู๋เหอลี่มาก่อน แต่ที่นั่นคืออำเภอหมิง ห่างไกลจากที่นี่หลายพันลี้ ใครจะคิดว่าโจรจรจัดเช่นนั้นจะกลายเป็นหมากสำคัญในมือของตระกูลใหญ่ทางใต้”

“เมื่อฉินอ๋องไม่สามารถทำนายอนาคตได้ ความผิดนี้จึงไม่อาจตกอยู่ที่ท่านอ๋อง”

“แค่โดนเฆี่ยน? รอยแส้เหล่านี้ ข้าน้อยขอรับแทนท่านอ๋องเอง”

ไม่เพียงแต่แม่ทัพทุกระดับชั้น แม้แต่จ้าวเจิ้นไห่ที่เพิ่งถูกเฆี่ยนจนเลือดสาด ก็ยังหันมาอ้อนวอนฉินเฟิง

“ท่านอ๋อง หากโศกนาฏกรรมที่หมู่บ้านต้าเถียนต้องมีผู้รับผิดชอบ คนผู้นั้นต้องเป็นข้าเท่านั้น”

“ขอท่านอ๋องโปรดล้มเลิกความคิดนี้!”

“หากไม่เช่นนั้น ก็ขอร้องให้ท่านอ๋องประหารข้าน้อยที่นี่ เพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง”

เมื่อรับรู้ถึงสายตาเร่งร้อนของทุกคน ฉินเฟิงรู้สึกอบอุ่นในใจ แม้ว่าสตรีทั้งหมดในตระกูลฉินจะอยู่ที่เมืองหลวงจนข้างกายไม่มีแม้แต่คนที่รู้ใจสักคน

แต่การมีผู้ใต้บังคับบัญชาที่จงรักภักดีเช่นนี้ และมีพี่น้องที่ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อปกป้องอำนาจ

แม้ว่าเจียงหนานจะอบอุ่นแต่ก็ยังหนาวเย็น ก็ไม่อาจทำให้หัวใจที่ร้อนระอุของฉินเฟิงเย็นลงได้

ต้าเหลียงนั้นคู่ควรให้ฉินเฟิงทุ่มเททำงานจนตัวตาย

ส่วนเรื่องอำนาจนั้น…

ฉินเฟิงไม่ได้ใส่ใจเลย เพราะด้วยความสามารถของเขา อำนาจก็ถึงจุดสูงสุดแล้ว ดังนั้นเมื่อเทียบกับอำนาจแล้ว สิ่งที่ฉินเฟิงใส่ใจกลับเป็นกฎระเบียบที่ ‘แบ่งแยกผิดชอบชั่วดี’ มากกว่า

เมื่อเป็นกฎที่ฉินเฟิงตั้งขึ้น ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม ผู้ที่ก่อเหตุโศกนาฏกรรมที่หมู่บ้านต้าเถียนจะหนีพ้นไปไม่ได้ แม้แต่ตัวฉินเฟิงเอง

“แม้แต่โอรสสวรรค์ทำผิดก็ต้องรับโทษเช่นเดียวกับสามัญชน แล้วข้าจะเป็นข้อยกเว้นได้อย่างไร?”

“ตี!”

“ผู้ใดขัดขวาง จะถูกตัดสินข้อหาช่วยเหลือผู้กระทำผิด”

แม้ฉินเฟิงจะมีท่าทีเด็ดเดี่ยวเพียงใด แต่บรรดาแม่ทัพที่อยู่ในที่นั้นกลับเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่า พวกเขายอมให้ฉินเฟิงสังหารยังดีกว่าปล่อยให้ฉินเฟิงถูกลงโทษ