บทที่ 1203 สามพี่น้องตระกูลหม่า

บทที่ 1203 สามพี่น้องตระกูลหม่า

เคร้ง!

แหลนแทงทะลุเกราะ แต่ก็ไม่ลึกนัก

เฉินเหยียนจงคว้าแหลนไว้ได้ แล้วพลิกมือฟันดาบใส่หม่าหง

โชคดีที่หม่าหงตอบสนองได้เร็ว รีบปล่อยมือจากแหลนในทันที จึงหลบการโจมตีของเฉินเหยียนจงได้ทัน หากช้าไปอีกนิด ข้อมือของเขาคงถูกฟันขาดไปแล้ว

นี่คือข้อเสียของด้ามแหลนที่สั้นเกินไป

เมื่อแหลนหลุดมือไป หม่าหงยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้เฉินเหยียนจง ขณะที่อีกด้านหนึ่ง หม่าหู่ก็แทงแหลนเข้าใส่แผ่นหลังของเฉินเหยียนจง

เคร้ง!

อีกครั้งที่เสียงดังกังวาน การโจมตีสุดกำลังของหม่าหู่เพียงแค่แทงทะลุเกราะได้เล็กน้อย ทำให้บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ไม่สามารถทำให้เฉินเหยียนจงเสียความสามารถในการต่อสู้ได้

เฉินเหยียนจงเก็บดาบในมือ กลับใช้แหลนของหม่าหงโต้กลับ

หม่าหู่ชักแหลนถอยหลัง หลบการโจมตีของเฉินเหยียนจง เขาพยายามแกว่งแหลนเพื่อบีบให้เฉินเหยียนจงถอย แต่เฉินเหยียนจงไม่สนใจ กลับรุกเข้าประชิดตัว

หม่าหู่ฟาดใส่ไหล่ของเฉินเหยียนจงอย่างจัง แต่ในเวลาเดียวกัน เฉินเหยียนจงก็แทงแหลนใส่หม่าหู่ที่อก

“หม่าหู่!”

หม่าหงตะโกนด้วยความตกใจ มองร่างของหม่าหู่ที่ล้มลงในกองเลือด กำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือด

แหลนแทงทะลุจุดสำคัญของหม่าหู่โดยตรง เขากุมอกที่มีเลือดไหลทะลัก พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เลือดกลับพุ่งออกมาจากปากไม่หยุด จนไม่สามารถเอ่ยคำใดได้ชัดเจน

เฉินเหยียนจงอาศัยเกราะป้องกัน เซถอยหลังไปเพียงสองก้าว ไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ

สามพี่น้องร่วมมือกันโจมตีเฉินเหยียนจง สุดท้ายคนหนึ่งตาย คนหนึ่งบาดเจ็บ เหลือเพียงหม่าหงคนเดียว

เฉินเหยียนจงโยนแหลนไปตรงหน้าหม่าหงอย่างจงใจ

“สองคนนั้น เจ้าเป็นคนฝึกพวกเขามาหรือ?”

“อย่างมากก็ทหารชั้นสอง”

“เจ้าที่เป็นทหารชั้นหนึ่งจะต้านทานได้นานแค่ไหน? อย่างนี้ดีไหม นับจากนี้ไป ทุกครั้งที่เจ้ารับดาบข้าได้ ข้าจะฆ่าคนน้อยลงหนึ่งคน?”

เฉินเหยียนจงไม่เคยเห็นสามพี่น้องตระกูลหม่าอยู่ในสายตาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ในสายตาของเฉินเหยียนจง หม่าหงก็แค่ใจเย็นกว่าอีกสองคนนิดหน่อยเท่านั้น

เฉินเหยียนจงตั้งใจยั่วยุให้หม่าหงโกรธ ทำให้เสียสมาธิแล้วพุ่งเข้ามาโจมตีตน จากนั้นก็จะสังหารเขาในหนึ่งกระบวนท่า

หม่าหงรู้ดีในใจว่า ไม่ว่าจะมีเกราะหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเฉินเหยียนจงได้อย่างแน่นอน!

แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะหยิบแหลนขึ้นมา มือทั้งสองกำด้ามแน่น ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาเฉินเหยียนจง เขาไม่มีทางเลือกอื่น วันนี้ต้องมีคนตายสักคน ไม่เขาก็ทหารโจรตรงหน้า

“เจ้าฆ่าท่านพ่อและพี่น้องของข้า หนี้เลือดนี้ ข้าต้องแก้แค้นให้ได้”

“เจ้าชื่ออะไร? ถึงข้าจะต้องตายที่นี่ ข้าก็จะจดจำชื่อเจ้าไว้ เพื่อล้างแค้นในชาติหน้า!”

เฉินเหยียนจงหัวเราะเยาะ “ดี ข้าจะรอเจ้าในชาติหน้า”

“จำให้ดี ข้าชื่อเฉินเหยียนจง ผู้ที่จะนำพวกเจ้าไปสู่ความตาย!”

เมื่อพูดจบ เฉินเหยียนจงก็รุกคืบเข้าหาหม่าหง

เมื่อเฉินเหยียนจงเข้ามาในระยะโจมตีของแหลนหม่าหงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป พุ่งแหลนแทงไปที่ช่วงอกและท้องของเฉินเหยียนจงทันที

ตำแหน่งนี้ แม้แผ่นเกราะจะแน่นหนา แต่ทั้งหมดเชื่อมต่อกันด้วยโซ่ หากโชคดี ปลายแหลนอาจแทงผ่านช่องว่างระหว่างแผ่นเกราะเข้าไปได้

เฉินเหยียนจงรู้ดีว่าต้องป้องกันจุดอ่อน เขาไม่มีทางยอมให้แหลนแทงถูกจุดสำคัญ