ตอนที่ 1202
บทที่ 1204 ผู้ช่วยเหลือหมู่บ้านหม่ากวน
October 22, 2026
บทที่ 1204 ผู้ช่วยเหลือหมู่บ้านหม่ากวน
เฉินเหยียนจงสายตาเย็นชาทันที “เจ้าเบื่อชีวิตแล้วสินะ?”
เสี่ยวหมาจื่อปาดน้ำตา แล้วยกธนูขึ้นอีกครั้ง เล็งไปที่เฉินเหยียนจงแล้วร้องตะโกนทั้งน้ำตาว่า “พวกข้าชาวหมู่บ้านหม่ากวนไม่มีคนขี้ขลาด!”
ฟิ้ว!
ลูกธนูถูกปัดออกไปอีกครั้ง เสี่ยวหมาจื่อดึงลูกธนูสุดท้ายออกมาจากเอวด้านหลัง เล็งไปที่ใบหน้าของเฉินเหยียนจง
แต่เฉินเหยียนจงกลับเก็บหมวกเกราะขึ้นมาจากพื้น แล้วสวมกลับไป ดวงตาทั้งสองข้างมองผ่านช่องของหมวกเกราะ ราวกับสัตว์ป่า จ้องมองเสี่ยวหมาจื่ออย่างดุร้าย
“อย่าว่าแต่หมู่บ้านหม่ากวนเล็ก ๆ ต่อให้ทั้งแคว้นต้าเหลียง ก็แทบจะหาคนกล้าจริง ๆ ไม่ได้สักคน”
“ตั้งแต่ข้ามาถึงดินแดนใต้ ได้สังหารชาวบ้านด้วยมือของข้าเองราวสามร้อยถึงห้าร้อยคน จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครสักคนที่สามารถหยุดพวกข้าได้”
“ดินแดนใต้นี้ ไม่ช้าก็เร็วจะเป็นอาณาจักรของพวกข้า”
“จำไว้ให้ดี ปู่เฉินเหยียนจงของเจ้า ไม่ช้าก็เร็วจะกลายเป็นใต้เท้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในดินแดนใต้!”
“ข้าจะใช้เจ้าเป็นเครื่องสังเวยดาบก่อน”
เฉินเหยียนจงก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปทางเสี่ยวหมาจื่อ เมื่อเห็นเสี่ยวหมาจื่อตัวสั่นไปทั้งร่าง น้ำตาไหลไม่หยุด เฉินเหยียนจงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น
ทั้งต้าเหลียงล้วนแต่เป็นพวกขี้ขลาดทั้งนั้น กองทัพดินแดนใต้หลบซ่อนอยู่ในเมือง ส่วนไอ้ฉินเฟิงนั่น ทั้งวันก็คบหากับพวกชาวนาเท้าเปื้อนโคลน
ไม่มีใครสามารถทำเรื่องใหญ่ได้เลย!
สตรีและเด็กที่หลบอยู่ในศาลบรรพชนต่างเกาะอยู่ที่หน้าต่าง เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน
เมื่อมองดูพี่น้องสกุลหม่าทั้งสามที่ล้มลงในกองเลือด และเสี่ยวหมาจื่อที่ตัวสั่นด้วยความกลัว แต่ไม่ยอมหนีไปไหน พวกสตรีและเด็กต่างร่ำไห้กันระงม
“ใครจะมาช่วยพวกข้าได้บ้าง”
“ทำไมทหารราชสำนักพวกนี้ถึงมาฆ่าพวกข้า”
“เสี่ยวหมาจื่อ รีบหนีเร็วเข้า ตระกูลหม่าเหลือเจ้าเป็นทายาทคนเดียวแล้ว รีบหนีเถอะ…”
“เสี่ยวหมาจื่อ เจ้าสู้เขาไม่ได้หรอก”
เสี่ยวหมาจื่อกำธนูแน่น ลูกธนูสุดท้ายยังไม่ได้ยิงออกไป แม้เขาจะยังเด็ก แต่ก็รู้ว่าเกราะหนาบนตัวของเฉินเหยียนจงแข็งแกร่งเพียงใด แม้แต่การโจมตีสุดกำลังของพ่อและลุงใหญ่ก็ยังไม่สามารถทะลุเกราะได้
ธนูเล็กที่เขาใช้ล่ากระต่ายจะมีประโยชน์อะไร?
เสี่ยวหมาจื่อกลัวสุดขีด ขาทั้งสองข้างสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ในสายตาของเขา เฉินเหยียนจงที่กำลังเดินมาหาเขานั้น ดูราวกับปีศาจที่มาเอาชีวิต
แต่เขาไม่สามารถหนีได้ ทั้งหมู่บ้านก่อตั้งขึ้นโดยตระกูลหม่าของพวกเขา ตอนนี้ใต้เท้าตระกูลหม่าตายหมดแล้ว เหลือเพียงเขาหม่าน้อยคนนี้ ที่ต้องแบกรับความเป็นกระดูกสันหลังของหมู่บ้านกวนหม่า
ในขณะที่เสี่ยวหมาจื่อเกือบจะทรุดลงกับพื้น เขากลับประหลาดใจที่พบว่า เฉินเหยียนจงหยุดลงแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
เสี่ยวหมาจื่อตกตะลึง เมื่อมองอย่างละเอียดก็พบว่าเฉินเหยียนจงกำลังเงยหน้าขึ้น จ้องมองไปยังด้านหลังของเขาอย่างไม่วางตา
ในขณะเดียวกัน พวกสตรีและเด็กในศาลบรรพชนก็เงียบลง พร้อมเพรียงกันมองไปยังถนนหมู่บ้านด้านหลังของเสี่ยวหมาจื่อ
เห็นเพียงชายคนหนึ่งสวมเกราะสีดำ ขี่ม้าขาว มือถือแหลนม้าค่อย ๆ เดินตามถนนหมู่บ้านเข้ามา
เสี่ยวหมาจื่อหันกลับไปมองแม่ทัพที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างทันที
“ท่าน…ท่านเป็นใคร?”
เสี่ยวหมาจื่อและพวกสตรีและเด็กในหมู่บ้านหม่ากวนไม่รู้จักบุรุษผู้นี้เป็นธรรมดา แต่เฉินเหยียนจงกลับจำได้ในแววตาเดียวว่าผู้มาเยือนคือฉินเฟิง
ดวงตาคู่คมของฉินเฟิงดุดันราวกับเหยี่ยว จ้องมองเฉินเหยียนจงอย่างเย็นชา พร้อมกับตอบคำถามของเสี่ยวหมาจื่อ
“ข้าคือแม่ทัพปราบกบฏแห่งราชสำนัก ฉินเฟิง”
ราชสำนัก…
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ราชสำนัก’ เสี่ยวหมาจื่อก็ร่ำไห้ออกมาทันที “ทำไมถึงเป็นคนของราชสำนักอีกล่ะ”
เสี่ยวหมาจื่อหันไปชี้ที่เฉินเหยียนจงคร่ำครวญว่า “เขาก็เป็นคนของราชสำนักเหมือนกัน”