บทที่ 1227 กองโจรแตกพ่าย

บทที่ 1227 กองโจรแตกพ่าย

เมื่อเห็นเศษผ้าลอยอยู่และน้ำดื่มที่ส่งกลิ่นเหม็น ทหารยามตกใจและรีบรายงานข่าวให้อู๋เหอลี่ทราบทันที

อู๋เหอลี่ใจเต้นแรง รีบวิ่งไปดูถังน้ำ พอเห็นสภาพน้ำก็ใจหายวาบ

น้ำสามถังนี้เป็นน้ำดื่มที่เหลืออยู่เพียงเท่านี้ พวกเขาจำเป็นต้องประทังไปจนถึงจุดเก็บเสบียงถัดไป

แม้ว่าน้ำยังพอดื่มได้ แต่มันก็ถูกปนเปื้อนแล้ว ส่งกลิ่นเหม็น หากแจกจ่ายออกไป ย่อมจะทำให้ทหารโกรธแน่นอน

“แย่แล้ว!”

“ฉินเฟิงส่งคนมาแทรกซึมเข้ามาในกองทัพของพวกเราจริง ๆ!”

อู่เฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ใบหน้าก็ดูแย่เช่นกัน “พวกเรามีคนไม่มาก ทุกคนล้วนคุ้นหน้ากัน แม้ว่าหน่วยลับของฉินเฟิงจะมีความสามารถมากเพียงใด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบ ๆ”

“คำอธิบายเดียวก็คือ มีทหารหนีทัพถูกหน่วยลับจับได้ จึงถูกชักจูงให้กลับมาก่อกวน!”

หลิวเปียวดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ปัญหาใหญ่ที่สุดของพวกเราคือไม่มีผู้ควบคุมทหาร!”

ทหารเหล่านี้ล้วนเป็นโจร แทบไม่มีความจงรักภักดีต่ออู๋เหอลี่เลย และผู้ที่จะทำหน้าที่ควบคุมทหารได้ต้องเป็นทหารรักษาพระองค์ที่จงรักภักดีอย่างแน่นอน

ขาดผู้ควบคุมทหาร ก็ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ของกองทัพได้อย่างสมบูรณ์

และยิ่งไปกว่านั้น…

ตอนนี้จิตใจผู้คนไม่มั่นคง แม้จะมีทหารคุมกำลังอยู่ ก็ไม่อาจใช้ท่าทีเข้มงวดกับทหารใต้บังคับบัญชาได้จริง มิเช่นนั้นอาจจะบีบให้เหล่าทหารก่อกบฏได้

ในป่าเขาลึกเช่นนี้ ไม่มีอะไรให้กังวล สิ่งเดียวที่จะกดทหารเหล่านี้ไว้ได้ก็มีเพียงเสบียง

ตอนนี้น้ำดื่มถูกทำลาย จะปลอบประโลมทหารใต้บังคับบัญชาได้อย่างไร?!

วันนี้ด่านนี้ คงจะข้ามไปไม่ได้แล้ว

หลิวเปียวอดไม่ได้ที่จะสบถเสียงต่ำ “ไม่คิดว่าฉินเฟิงจะใช้วิธีการต่ำช้าถึงเพียงนี้ เสียแรงที่เป็นถึงอ๋อง!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อู๋เหอลี่ได้แต่ส่ายหน้าหัวเราะขื่น “วิธีการที่ไร้ยางอายยิ่งกว่านี้ ฉินเฟิงก็ยังทำออกมาได้ แม้เขาจะเป็นอ๋องก็จริง แต่เขาใช้ชีวิตอยู่แนวหน้ามาตลอด กับพวกขุนนางที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี เป็นคนละแนวทางกันโดยสิ้นเชิง”

“ถึงขนาดว่า… ฉินเฟิงยังไร้ยางอายยิ่งกว่าพวกนักเลงทั่วไปเสียอีก!”

ตอนนี้ด่าฉินเฟิงไปก็มีประโยชน์อะไร?

ฉางเฉิงดวงตากระตุก ตัดสินใจเด็ดขาด เขาสั่งให้ทหารยามเฝ้าถังน้ำไว้ และเลื่อนเวลาแจกจ่ายน้ำดื่มออกไป

ในเวลาเดียวกัน เขาพาอู๋เหอลี่และหลิวเปียวออกห่างไประยะหนึ่ง เพื่อหลบหูหลบตา

ฉางเฉิงกดเสียงลงต่ำมาก “เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารก่อกบฏ พวกเรายังมีน้ำอีกหนึ่งถัง เก็บแยกไว้ต่างหาก ข้าคอยจับตาดูอยู่ตลอด”

“น้ำลังนี้ไม่มีทางเพียงพอสำหรับห้าร้อยคน อย่างมากก็ทำให้หนึ่งร้อยคนอยู่รอดไปถึงจุดเก็บเสบียงได้”

“พี่ใหญ่ มาถึงจุดนี้แล้ว พวกเราทำได้เพียงสละเบี้ยเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น!”

ไม่ทันที่อู๋เหอลี่จะตอบสนอง หลิวเปียวก็ขมวดคิ้วแน่นแล้ว “หรือว่าจะทิ้งคนที่เหลืออีกสี่ร้อยคนไปเลยหรือ?”

ฉางเฉิงมองด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว “พี่หลิว หากพวกเราไม่ใจแข็งพอ พวกเราจะถูกทหารที่โกรธแค้นเหล่านี้สับเป็นชิ้น ๆ แน่นอน นี่ไม่ใช่การทรยศ แต่เป็นการปกป้องตัวเอง”

“อีกอย่าง ตั้งแต่เข้าป่ามา พวกเราต้องระแวดระวังตัวตลอด ความกดดันนี้ มันมาจากฉินเฟิงหรือมาจากกองกำลังของพวกเราเอง ข้าจำเป็นต้องพูดอะไรอีกหรือไม่?”

“พวกโจรทหารเหล่านี้ ไว้ใจไม่ได้เลย”

“สละสี่ร้อยคน เหลือไว้แต่ทหารที่ค่อนข้างซื่อสัตย์ กองกำลังอยู่ที่คุณภาพ ไม่ใช่ปริมาณ”

“ขอเพียงพวกเราสามารถยืนหยัดได้มั่นคง การกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน”

แม้หลิวเปียวจะไม่เต็มใจยอมรับความจริง แต่ในใจก็รู้ดีว่าฉางเฉิงพูดถูก การลดขนาดกองกำลังและเก็บไว้แต่ลูกน้องที่ไว้ใจได้ ยังดีกว่าต้องคอยระแวดระวังกันเองตลอดเวลา

แม้จำนวนคนจะลดลง แต่ที่นี่ก็เป็นป่าเขาลึก ร้อยกว่าคนก็ยังทำอะไรได้มากมาย อย่างน้อยฉินเฟิงก็คงไม่ส่งกองทัพใหญ่เข้ามาล้อมปราบในภูเขา มิเช่นนั้นต้นทุนและค่าใช้จ่ายก็จะสูงเกินไป