บทที่ 1228 แหล่งกำเนิดสาวงาม

บทที่ 1228 แหล่งกำเนิดสาวงาม

เทือกเขาฉีเหลียนที่ลึกและกว้างใหญ่ ใครก็ตามที่ต้องการจะอยู่รอดในที่นี่ จำเป็นต้องทุ่มเทความพยายามอย่างมหาศาล

แม้แต่พวกที่ดำรงชีพด้วยการล่าสัตว์ หากไม่จำเป็นจริง ๆ ก็จะไม่มีทางบุกเข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขาฉีเหลียนเด็ดขาด

ในความคิดของฉินเฟิง อู๋เหอลี่สมควรตายไปนานแล้ว หากเขายังไม่ตายอีก ก็คงต้องบอกว่า คนผู้นี้ยังไม่ถึงคราวตาย

แต่อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ ฉินเฟิงคิดไม่ออกเลยว่ามีเหตุผลอะไรที่อู๋เหอลี่จะสามารถหนีรอดออกไปได้

การไล่ล่าในเขาครั้งนี้ สำหรับฉินเฟิงแล้ว ได้สั่งสมประสบการณ์อันล้ำค่าในการรบบนภูเขา ยิ่งไปกว่านั้นยังได้วาดแผนที่ของตะวันออกเทือกเขาฉีเหลียน และยังบีบให้อู๋เหอลี่จนมุม ซึ่งบรรลุเจตนารมณ์เชิงยุทธศาสตร์แล้ว

ตอนนี้การถอนกำลังออกจากเทือกเขาฉีเหลียน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับอู๋เหอลี่อีกต่อไป

ในขณะที่ฉินเฟิงกำลังถอนกำลัง ที่อำเภอเฉาอวิ๋นในชิงโจว ก็ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติกลุ่มหนึ่ง

หลิ่วหงเหยียนและเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์รวมถึงฉีหยางจวิ้นจู่ภายใต้การคุ้มครองของทหารฝีมือดีจำนวนหนึ่ง มาถึงอำเภอเฉาอวิ๋นเพื่อพักผ่อนอย่างง่าย ๆ

เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย กองทัพทั้งหมดตั้งค่ายอยู่นอกอำเภอ มีเพียงทหารฝีมือดีจำนวนน้อยที่ปลอมตัวเป็นผู้ติดตาม ตามหญิงสาวทั้งสามเข้าอำเภอ

อำเภอเฉาอวิ๋นเป็นอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในชิงโจว แถมยังอยู่ห่างไกลจากสงคราม เมื่อเทียบกับอำเภออื่น ๆ ที่นี่จึงแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

ไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศที่คึกคักบนท้องถนน หรือผู้คนที่สัญจรไปมา ล้วนทำให้พวกนางตื่นตาตื่นใจ ราวกับได้กลับไปยังเมืองหลวง

“พี่หญิงรอง ไม่คิดว่าอำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้ จะเจริญรุ่งเรืองและคึกคักถึงเพียงนี้”

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์คล้องแขนหลิ่วหงเหยียนดวงตาเปล่งประกาย แม้แต่นางเองก็ลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ออกจากเมืองหลวงไปเที่ยวเล่นนั้นเป็นเรื่องเมื่อใด

เมื่อเทียบกับเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์หลิ่วหงเหยียนกลับตื่นเต้นยิ่งกว่า นับตั้งแต่เข้าประตูอำเภอ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ไม่เคยหยุด

แม้ว่าอำเภอเฉาอวิ๋นจะไม่อาจเทียบกับเมืองหลวงได้ แต่ทุกสิ่งที่นี่สำหรับหลิ่วหงเหยียนแล้วล้วนใหม่และน่าสนใจอย่างยิ่ง

สามสาวเดินเคียงข้างกันไปตามถนน หลิ่วหงเหยียนยกมือขึ้นเป็นระยะ ชี้ไปยังแผงขายของริมทาง

“อวิ๋นเอ๋อร์ ดูสิ เครื่องประทินโฉมพวกนี้ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

“อำเภอเป่ยซีอยู่ชายแดน อุณหภูมิต่ำกว่าที่นี่มาก ฉีหยาง เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าต้องการหาเสื้อผ้ากันหนาวสักชุด? ลองดูฝีมือที่นี่เป็นอย่างไรสิ”

ฉีหยางจวิ้นจู่แม้จะเคยเห็นสถานการณ์ใหญ่โตมามากมาย แต่เมื่ออยู่ในอำเภอเล็ก ๆ เช่นนี้ ก็รู้สึกตื่นเต้นยินดีเป็นพิเศษ

ขณะที่สามสาวกำลังตื่นเต้น เสียงไม่ประสานกันก็ดังขึ้นจากสองข้างทางอย่างกะทันหัน

จนถึงตอนนี้ สามสาวจึงพบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ริมถนนทั้งสองฝั่งมีชาวบ้านยืนอยู่มากมาย กำลังชี้นิ้วและซุบซิบกันถึงพวกนาง

เนื่องจากมีองครักษ์ติดตามอยู่ด้านหลัง อีกทั้งอำเภอเฉาอวิ๋นก็อยู่ไม่ไกลจากชายแดนเหนือสามสาวจึงไม่ใส่ใจ ยังคงเที่ยวเล่นต่อไปตามปกติ

“ดูเร็ว สตรีสามคนนั้นช่างงดงามนัก”

“จะแค่งดงามหรือ? ชัดเจนว่างามราวกับนางฟ้า! ดูการแต่งกายสิ รู้เลยว่าไม่ใช่คนธรรมดา น่าแปลกที่กล้าเดินอวดโฉมกลางถนนเช่นนี้”

“ไม่ใช่คนธรรมดาแล้วอย่างไร? กล้าเดินไปมาตามถนนกลางวันแสก ๆ ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง”

ฉีหยางจวิ้นจู่หูไว จึงได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนอย่างชัดเจน

นางเงยหน้ามองไปรอบ ๆ และพบความผิดปกติอย่างที่คาดไว้ บนถนนของอำเภอเฉาอวิ๋นนี้ แม้จะมีสตรีไม่น้อย แต่ล้วนเป็นเด็กหญิงหรือไม่ก็แม่บ้านสูงวัย ไม่เห็นเงาของหญิงสาววัยสะพรั่งเลยสักคน

นี่ช่างแปลกประหลาดนัก ต้าเหลียงแม้จะให้ความสำคัญกับมารยาท แต่ก็ไม่ได้มีข้อจำกัดมากมายสำหรับสตรี

ตราบใดที่ยังไม่แต่งงาน สตรีใด ๆ ก็สามารถไปที่ใดก็ได้ตามใจปรารถนา แม้แต่งงานแล้ว ก็เพียงเพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลสามี หลีกเลี่ยงการไปยังสถานที่วุ่นวายเท่านั้น

อำเภอเฉาอวิ๋นเจริญรุ่งเรืองคึกคักเช่นนี้ ทำไมถึงด้อยกว่าบางถิ่นทุรกันดารเสียอีก?

หลิ่วหงเหยียนก็สังเกตเห็นปัญหาเช่นกัน นางชะลอฝีเท้า หันไปมองชายชราที่ขายลูกสาลี่ริมทาง