บทที่ 1247 การต่อสู้ครั้งใหญ่

บทที่ 1247 การต่อสู้ครั้งใหญ่

“แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็เหนื่อยล้าและสูญเสียอย่างหนัก การสู้รบต่อเนื่องเช่นนี้ ฝ่ายที่มีกำลังพลเหนือกว่าย่อมได้เปรียบ”

“กล่าวอีกนัยหนึ่ง แม้ว่าฉินเฟิงจะกล้าโต้กลับอย่างเด็ดขาด แต่ความได้เปรียบในสนามรบยังคงอยู่ในมือของหลินเจาอย่างแน่นหนา”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หวังเคิงที่เหนื่อยล้าเช่นกัน ในที่สุดก็เผยประกายแววตาอันเฉียบคม

“ตามที่หลินฮูหยินพูด ความได้เปรียบอยู่ฝั่งพวกข้า เพียงแค่สู้ต่อไป พวกข้าต้องชนะแน่นอน?”

หลินเวินหว่านโบกมือทันที ปฏิเสธโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“สถานการณ์ในสนามรบเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย ไม่มีใครกล้าพูดว่าชนะแน่”

“แม้ว่าตอนนี้ความได้เปรียบจะอยู่ฝั่งหลินเจา แต่ฉินเฟิงยังมีค่ายใหญ่อยู่เบื้องหลัง หลังจากที่พวกข้าต่อสู้มาทั้งคืน ศัตรูยังเหลือกำลังพลอย่างน้อยหนึ่งหมื่นคน!”

“หากฉินเฟิงส่งกำลังเสริมจากค่ายใหญ่อย่างต่อเนื่อง ความได้เปรียบก็จะค่อย ๆ เปลี่ยนจากฝั่งหลินเจาไปอยู่ฝั่งฉินเฟิง”

“แม้ว่าการส่งทหารออกจากค่ายใหญ่จะทำให้ค่ายเปราะบาง แต่ทหารในเมืองก็หมดแรงแล้วเช่นกัน ในเวลานี้ แม้จะส่งคนออกไปโจมตีรบกวน ข้าเกรงว่าพวกเขาจะไม่มีกำลังสู้”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเวินหว่านหวังเคิงรู้สึกผิดหวัง ถึงขนาดสู้กันมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่สามารถสร้างความได้เปรียบเหนือฉินเฟิงได้อย่างท่วมท้น

เขาไม่เข้าใจว่าฉินเฟิงคนนี้แข็งแกร่งถึงระดับไหนกันแน่ รวมพลังทั้งหมดของดินแดนใต้แล้วยังไม่สามารถสั่นคลอนเขาได้…

“ถ้าเช่นนั้น ตามความเห็นของหลินฮูหยิน พวกข้าควรทำอย่างไรต่อไป?”

หลินเวินหว่านในใจมีแผนการอยู่แล้ว จึงเอ่ยออกมาทันทีโดยไม่ต้องคิด “พวกเราต้องส่งทหารไปเสริมกำลังให้หลินเจา”

“กองทัพของหลินเจาอ่อนล้าเต็มที จำเป็นต้องมีกำลังเสริมเข้าไปทดแทน”

หวังเคิงขมวดคิ้ว “ทหารในเมืองก็เหนื่อยล้าสุดกำลังแล้ว หากต้องออกรบอีก เกรงว่าเหล่าทหารจะมีความไม่พอใจ”

หลินเวินหว่านคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว จึงโบกมือ “ทหารแนวหน้าออกจากเมืองไม่ได้ แต่อย่าลืมว่าในเมืองยังมีกองกำลังอื่น”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หวังเคิงก็ตระหนักได้ทันทีว่า หลินเวินหว่านตั้งใจจะส่งทหารใหม่ออกไป

ปัจจุบัน ในเมืองกูซูนอกจากทหารที่สามารถรบหนักได้แล้ว ยังมีอีกครึ่งใหญ่เป็นกรรมกรและทหารใหม่

ไม่ต้องพูดถึงกรรมกร แม้แต่กองทัพทหารใหม่หมื่นกว่าคน ปกติก็แทบไม่ได้มีส่วนร่วมในการต่อสู้โดยตรง ส่วนใหญ่ถูกใช้เป็นแรงงานมากกว่า

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เมืองกูซูเผชิญหน้าอยู่คือกองทัพจากชายแดนเหนือที่มีประสบการณ์การรบจริงอย่างมาก การส่งทหารใหม่ไปรบนอกจากจะสูญเสียอย่างหนักแล้ว ยังมีความเป็นไปได้สูงที่จะส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจของทหารในเมืองเพราะความพ่ายแพ้ของทหารใหม่

ด้วยเหตุนี้ หลินเวินหว่านจึงไม่กล้าส่งกองทัพทหารใหม่เข้าร่วมรบอย่างง่าย ๆ

แม้แต่การต่อสู้อย่างดุเดือดเมื่อคืน ก็เป็นทหารเก่าในเมืองที่ปะทะกับกองทัพศัตรู ทหารใหม่ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนอยู่ป้องกันเมืองเท่านั้น

หวังเคิงครุ่นคิด พูดอย่างไม่มั่นใจ “ทหารใหม่เหล่านี้แม้จะมีจำนวนมาก แต่ไม่ใช่กองกำลังแนวหน้า หากส่งไปแนวรบด้านตะวันออก เกรงว่าจะสูญเสียกำลังพลจำนวนมาก”

“เพื่อสนับสนุนหลินเจา การส่งคนเกือบหมื่นคนไปเป็นเหยื่อกระสุน มันคุ้มค่าหรือ?”

เผชิญกับคำถามของหวังเคิง หลินเวินหว่านไม่ลังเลแม้แต่น้อย เอ่ยออกมาทันที “แน่นอนว่าคุ้มค่า!”

“ท่านแม่ทัพ เหตุใดยังมองไม่เห็นสถานการณ์ที่ชัดเจน?”

“แนวรบทางตะวันออกได้กลายเป็นสมรภูมิตัดสินระหว่างพวกเรากับฉินเฟิงและยังเป็นจุดสำคัญของสงครามใต้ทั้งหมด”