ตอนที่ 1246
บทที่ 1248 คุณหนูใหญ่มาแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 1248 คุณหนูใหญ่มาแล้ว
ยิ่งทหารขาดประสบการณ์มากเท่าใด ยิ่งเสียกำลังใจและแตกทัพได้ง่ายเท่านั้น
หากต้องการกำจัดหมูหนึ่งหมื่นตัว ก็ต้องฆ่าทีละตัว แต่หากต้องการเอาชนะทหารใหม่หนึ่งหมื่นนาย เพียงแค่ทำลายขวัญกำลังใจของพวกเขา คนที่เหลือก็จะหนีเตลิดเปิดเปิงไปเอง
หลิ่วหมิงเข้าใจหลักการนี้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างไร นี่ก็คือกองทัพใหญ่ถึงหมื่นคน
หากฉินเฟิงทนแรงกดดันไม่ไหว ความได้เปรียบของกองทัพแดนใต้ก็จะทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ จนกดดันฉินเฟิงให้พ่ายแพ้
“แม่ทัพซุน ข้ารู้ว่าท่านพูดเบา ๆ เช่นนี้ก็เพื่อให้ข้าสบายใจ”
“แม้ข้าแทบจะไม่ได้เข้าสู่สนามรบ แต่การอยู่ข้างฉินอ๋องมานาน ข้าก็ได้ซึมซับและเรียนรู้ความรู้ทางทหารมากมาย”
“จุดประสงค์ที่แท้จริงของกองทัพหนึ่งหมื่นนายนี้ ไม่ใช่เพื่อโค่นฉินอ๋องโดยตรง แต่เป็นการสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยา”
“เมื่อกองทัพแดนใต้รู้ว่ามีกองกำลังเสริมหนึ่งหมื่นนายกำลังมา พวกเขาย่อมฮึกเหิม ส่วนเหล่าทหารภายใต้การนำของฉินอ๋องก็จะรู้สึกสิ้นหวัง”
“ยิ่งขวัญกำลังใจของทั้งสองฝ่ายต่างกันมากเท่าไร ฉินอ๋องก็จะยิ่งพ่ายแพ้เร็วขึ้นเท่านั้น”
เมื่อได้ยินการวิเคราะห์ของหลิ่วหมิง รอยยิ้มบนใบหน้าของซุนปอก็หายไปในทันที เขาไม่คิดว่าผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรอย่างหลิ่วหมิง จะเข้าใจเรื่องทางการทหารได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้
ถูกต้อง คำพูดของซุนปอนั้นเป็นเพียงการปลอบประโลมใจเท่านั้น
ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือดจนแทบจะสับสมองกันแล้ว แต่เมืองกูซูยังสามารถส่งกองทัพหนึ่งหมื่นคนมาได้ สำหรับฉินเฟิงแล้ว นี่เหมือนกับการซ้ำเติมคนที่กำลังลำบากอยู่แล้ว
แต่ซุนปอกลับไม่มีวิธีรับมือกับกองทัพศัตรูหนึ่งหมื่นนาย เพื่อหลีกเลี่ยงการสั่นคลอนขวัญกำลังใจของทหาร เขาจึงจงใจดูถูกทหารใหม่กลุ่มนี้
เมื่อหลิ่วหมิงเปิดโปงความจริงออกมา ซุนปอก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป เขาถอนหายใจยาวทันที
“ความยากลำบากตอนนี้คือ กองกำลังหลักของข้าเหนื่อยล้าและหมดแรงแล้ว ไม่มีกำลังจะส่งไปช่วยแนวตะวันออกได้อีก ได้แต่มองดูกองทัพศัตรูหนึ่งหมื่นนายเคลื่อนพลเข้าสู่สนามรบ”
“ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงจงหยวนและชายแดนเหนือ แม้แต่เมืองหลิงโจวที่อยู่ใกล้ที่สุด ก็ไม่สามารถส่งทหารมาช่วยได้ทันเวลา”
“นอกจากปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”
ถ้าคำพูดนี้มาจากคนอื่น หลิ่วหมิงในฐานะผู้ตรวจการทหารคงตั้งข้อหา ‘บั่นทอนกำลังใจ’ ให้เขาไปแล้ว
แต่ซุนปอเป็นแม่ทัพใหญ่ เข้าใจสถานการณ์ทั้งสนามรบ หากแม้แต่เขายังพูดเช่นนี้ แสดงว่าศึกครั้งนี้มาถึงทางตันแล้วจริง ๆ
ที่แท้แล้ว ตอนนี้กลยุทธ์หรือแผนการใด ๆ ล้วนไร้ความหมาย
วิธีเดียวที่จะพลิกสถานการณ์ได้คือการขอความช่วยเหลือ
แต่ปัญหาคือ ตอนนี้จะไปขอความช่วยเหลือจากที่ใด? จงหยวนและชายแดนเหนืออยู่ไกล น้ำไกลไม่สามารถดับไฟใกล้ได้ ส่วนกองทัพประจำการที่เมืองหลิงโจวต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวันจึงจะมาถึง
ทางตะวันตกของเมืองกูซูมีทหารประจำการสี่พันนาย ปัญหาคือ ทหารสี่พันนายนี้อาศัยสภาพแวดล้อมที่เป็นภูเขาปิดกั้นทางตะวันตกของเมืองกูซูไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้เลย มิเช่นนั้นก็ไม่ต่างจากการทำลายวิทยายุทธ์ของตัวเอง
ส่วนกองทหารม้าที่ปฏิบัติการทางตอนใต้ของเมืองกูซู ก็แบกรับภารกิจสำคัญในการตัดการติดต่อ โจมตีและสกัดกั้นกองกำลังเสริม พวกเขาก็ไม่มีกำลังเหลือเช่นกัน
แม้แต่หลิ่วหมิงที่เชี่ยวชาญการคำนวณ ก็เป็นเหมือนแม่ครัวฝีมือดีที่ไม่มีข้าวให้หุง เขาคิดไม่ออกเลย ว่ายังมีกองกำลังใดที่สามารถส่งเข้าสู่สนามรบได้อีก
ในขณะที่หลิ่วหมิงและซุนปอกำลังท้อแท้สิ้นหวัง ทหารส่งสารก็พลันวิ่งเข้ามาในค่ายใหญ่อย่างรีบร้อน
“ท่านแม่ทัพ! มีแขกคนสำคัญมาเยือนขอรับ!”
แขกคนสำคัญ?!
ซุนปอและหลิ่วหมิงสบตากัน ต่างก็งุนงงสงสัย ในเวลาเช่นนี้ ใครกันที่จะมาที่แนวหน้า? และยังถูกเรียกขานว่าแขกคนสำคัญอีก…
หลิ่วหมิงตวาดออกไปตรง ๆ “แขกคนสำคัญอะไร! ถ้าไม่สำคัญก็ไล่กลับไป มาถึงแนวหน้าตอนนี้ มีแต่จะสร้างความวุ่นวาย!”
ทหารส่งสารรีบอธิบาย “ผู้มาเยือนคือ… คุณหนูใหญ่เสิ่นชิงฉือขอรับ”