บทที่ 168 เกิดเรื่องไม่คาดฝัน

บทที่ 168 เกิดเรื่องไม่คาดฝัน

เสิ่นชิงฉือกับหลิ่วหงเหยียนอดจะรู้สึกแปลกใจไม่ได้ เมื่อเห็นจิ่งเชียนอิ่งผู้เย็นชามาโดยตลอดมีปฏิกิริยาใหญ่โตเช่นนี้อย่างกะทันหัน

หลิ่วหงเหยียนเผยแววตาสับสน “พวกเขาเป็นเพียงทหารองครักษ์จากหน่วยลาดตระเวน พบได้ทุกที่ในเมืองหลวง นี่น่าประหลาดใจอย่างไรหรือ?”

จิ่งเชียนอิ่งชักกระบี่ออกมา และแค่นเสียงหยดย้อยด้วยนัยน์ตาเย็นชา “ชุดเกราะหนักได้รับการควบคุมอย่างเข้มงวดโดยกรมกลาโหม เช่นนี้แล้ว ทหารองครักษ์จากหน่วยลาดตระเวนที่รับผิดชอบด้านความมั่นคงในเมืองหลวงจะสวมชุดเกราะหนักได้อย่างไร? อีกทั้งที่นี่มีกองทหารรักษาการณ์อยู่รายล้อม ดังนั้น จึงไม่จำเป็นต้องให้หน่วยลาดตระเวนมาจัดการเรื่องความปลอดภัย นั่นหมายความว่า การเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ จะต้องมีเรื่องผิดปกติบางอย่างเป็นแน่!”

ขณะที่พูด จิ่งเชียนอิ่งก็เห็นทหารองครักษ์หลายสิบคนผลักรถม้าของกองทหารรักษาการณ์เข้ามา สีหน้านางพลันเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะพูดขึ้น “หน่วยลาดตระเวนตั้งกองทัพเพื่อก่อกบฏ! ชูเฟิงมากับข้า ส่วนพวกเจ้าคุ้มครองคุณหนูทั้งสองไปจากที่นี่!”

เสียงตะโกนนี้ไม่เพียงคนตระกูลฉินเท่านั้นที่ได้ยิน เหล่าบุตรหลานจากเมืองหลวงที่รวมตัวกันอยู่ล้วนได้ยินอย่างชัดเจน

ทุกคนกำลังตกตะลึง ในตอนนั้นเอง ผู้บัญชาการหน่วยลาดตระเวนซึ่งเป็นผู้นำกองกำลังครั้งนี้ก็ได้ชักกระบี่ออกมา แล้วชี้ไปในลานจัดพิธีชำระอาภรณ์ “ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือรอด!”

ทหารองครักษ์หุ้มเกราะหนักก้าวอย่างช้า ๆ และในเวลาเดียวกัน ทหารม้าหลายร้อยนายก็ออกมาจากปีกทั้งสองข้างของทหารรักษาการณ์ มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งดังกล่าว

ไม่น่าแปลกใจเลยที่หน่วยลาดตระเวนจะสวมชุดเกราะหนัก และผลักรถเข็นบุกเข้ามา

หน่วยลาดตระเวนและกองทหารรักษาการณ์แอบสมรู้ร่วมคิดกัน!

หรือว่า…วางแผนจะใช้ประโยชน์จากพิธีชำระอาภรณ์จับผู้สูงศักดิ์ทั้งหมดที่อยู่ในงานประลอง?!

แม้จิ่งเชียนอิ่งจะมีวรยุทธ์ชั้นสูง ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพที่เคร่งขรึม เป็นระเบียบ นางก็ทำได้เพียงปกป้องตนเอง และหลบหนีไปเท่านั้น หากต้องมัวปกป้องหลิ่วหงเหยียนกับคนอื่น ๆ ด้วย เกรงว่าสุดท้ายนางจะต้องตายอย่างแน่นอน

ยามประจำการของหอสังเกตการณ์ตกใจ เขารีบตีกลองสงครามอย่างรวดเร็ว

บรรดาขุนนางบุ๋นและบู๊ที่กำลังง่วนอยู่กับการเฉลิมฉลองความสำเร็จของพิธีชำระอาภรณ์ต่างตกตะลึง เมื่อได้ยินเสียงกลองกะทันหัน

ฉินเทียนหู่ขมวดคิ้ว และตะคอกเสียงต่ำ “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมกลองจึงดัง?!”

ไม่นานหลังจากนั้น ทหารคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาด้วยหน้าซีดเผือด “เกิดเรื่องขึ้นแล้วขอรับ กองทหารรักษาการณ์กับหน่วยลาดตระเวนร่วมมือกันก่อกบฏ!”

ทันทีที่สิ้นประโยค ทั่วบริเวณพลันเงียบกริบ จากนั้นเสียงอุทานก็ระเบิดอื้ออึงจยหนวกหู

“เป็นไปได้อย่างไร?! กองทหารรักษาการณ์เป็นทหารของราชวงศ์จะกบฏได้อย่างไร?!”

“หากเป็นหน่วยลาดตระเวนกับกองทหารรักษาการณ์ ก็เท่ากับเราเสียทหารรักษาการณ์เมืองหลวงไปแล้วสามส่วน เราควรจะทำอย่างไรดี?”

“เร็วเข้า! ไปที่ทางใต้ของเมือง แล้วระดม ‘กองทัพมังกรซ่อนพยัคฆ์’ มา!”

“เพื่อความปลอดภัย ส่งกองทัพค่ายตะวันออกกับค่ายตะวันตกไปคุ้มกันฮ่องเต้ด้วย!”

ฉินเทียนหู่ส่งเสียงคำราม “หุบปากให้หมด แม่ทัพทั้งสองระดมทหารในสนามอย่างรวดเร็ว และจัดขบวนเพื่อขัดขวางศัตรู! รองผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์อยู่ที่นี่หรือไม่!”

ไม่นานหลังจากนั้น ชายวัยกลางคนสวมชุดเกราะก็วิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก “ใต้เท้า ข้าน้อยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย”

ฉินเทียนหู่มีใบหน้ามืดทะมึน ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เจ้ารู้หรือไม่ ก็ช่างมันก่อน ปกป้องความปลอดภัยของฝ่าบาทสำคัญที่สุด ที่นี่มีประตูหลังหรือไม่?”

ใบหน้าของรองผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์ซีดเผือด เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “ไม่ ไม่มี มีประตูทางเข้าเพียงทางเดียวเท่านั้น!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินเทียนหู่พยักหน้า และออกคำสั่งทันที “ในเมื่อไม่มีทางออกก็จงยอมแพ้ที่จะหนีซะ ทุกคนจงคุ้มกันค่ายจนตัวตายไปพร้อมกับข้า! กองทัพมังกรซ่อนพยัคฆ์มีหน่วยสอดแนมมากมาย ดังนั้นพวกเขาต้องได้รับข่าวแล้ว พวกเราต้องสนับสนุนกองทัพมังกรซ่อนพยัคฆ์ และกองทัพค่ายตะวันออกและตะวันตก รีบเร่งคุ้มครองฝ่าบาท”

ภายใต้การนำของฉินเทียนหู่ กองทหารประจำการทั้งหมดในสนามรีบไปที่ประตูทางเข้า เตรียมที่จะป้องกัน และต่อสู้อย่างดุเดือด

ทันทีที่เสียงกลองดังขึ้น ทหารรักษาพระองค์ก็คุ้มกันฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงกับบรรดาเชื้อพระวงศ์เข้าไปในค่าย

กองทหารรักษาพระองค์หนึ่งร้อยนายประจำการอยู่ในค่ายเพื่อคุ้มกันฝ่าบาท และกองทหารรักษาพระองค์สองร้อยนายถูกจัดเรียงไว้ด้านนอก เพื่อเตรียมพร้อมปกป้องค่ายจนตัวตาย

ผู้บัญชาการกองกำลังรักษาพระองค์ตะโกนเสียงดัง “ขุนนางบุ๋นและบู๊ทุกคนปฏิบัติตามคำสั่ง! จงเข้าไปในค่ายโดยเร็ว! แม่ทัพอย่างข้าจะต่อสู้จนตัวตาย และรักษารากฐานของต้าเหลียงไว้!”

ขุนนางทั้งหมดทยอยเข้าไปในค่าย

ตึง!