บทที่ 565 พักรบชั่วคราว

บทที่ 565 พักรบชั่วคราว

แม้ว่าฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะพยายามปิดบังอย่างสุดความสามารถ แต่ความจริงใจและความอาลัยที่หาได้ยากยิ่งซึ่งแสดงออกมาทางแววตานั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจแกล้งทำได้เลย

ชีวิตหนึ่งของมนุษย์ ไม่ว่าจะประสบพบเจอความยินดียิ่งใหญ่หรือความเศร้าโศกเพียงใด ท้ายที่สุดก็ต้องกลับคืนสู่ความสงบ

นับตั้งแต่ยามที่ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงได้ขึ้นครองราชย์ก็เปรียบดั่งผู้มองเห็นสัจธรรมของโลกมนุษย์

ยากนักที่จะมีเรื่องใดในโลกนี้ทำให้ใจของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเกิดคลื่นลมปั่นป่วน

จนกระทั่งฉินเฟิงปรากฏตัวขึ้น

เด็กหนุ่มผู้นี้นำความประหลาดใจมาให้เขามากเหลือเกิน

ต่อให้เผชิญกับกองฎีกาที่สูงเท่าภูเขา ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็ยังไม่หวั่น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในราชสำนักวันนี้ได้ปลุกความทรงจำในอดีตของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงให้ตื่นขึ้น

ครั้งก่อนนั้น ฮ่องเต้และขุนนางต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เพียงแค่ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงส่งสัญญาณเล็กน้อย ฉินเฟิงก็เข้าใจได้ในทันทีและช่วยเขากำจัดอุปสรรคทั้งหมดให้พ้นทาง

เหมือนกับวันนี้ที่ฉินเฟิงไม่ลังเลที่จะเดินออกมาปกป้องเกียรติและศักดิ์ศรีของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง เมื่อเผชิญกับการกระทำอันไร้มารยาทของเฉินซือ

หากเป็นไปได้ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะรักษาความเข้าใจอันลึกซึ้งกับฉินเฟิงตลอดไป

น่าเสียดาย เพราะในฐานะฮ่องเต้ เขาไม่กล้าไว้วางใจใครทั้งสิ้น

ไม่เว้นแม้แต่ฉินเฟิงที่ผ่านการทดสอบมานับไม่ถ้วน…

บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาหรือคำสาปของการเป็นฮ่องเต้ก็เป็นได้

หากเป็นฮ่องเต้ที่โง่เขลาก็จะมีขุนนางชั่วร้ายล้อมรอบ แต่หากเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงปัญญาก็จะถูกราชกิจที่ไม่มีที่สิ้นสุดพัวพัน

แม้แต่มิตรภาพขั้นพื้นฐานก็กลายเป็นความปรารถนาอันสูงส่ง

“เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ การเศร้าโศกเสียใจไปกับฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงก็ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง”

“ฉินเฟิง หากเจ้าเชื่อใจเจิ้น เจิ้นก็จะมอบความไว้วางใจให้เจ้า”

“ถึงแม้เจิ้นจะระแวงเจ้าราวกับเป็นเสือสิงห์ แต่ก่อนที่จะเจรจาสำเร็จ เจิ้นจะไม่ลงมือทำร้ายเจ้าเด็ดขาด”

ฉินเฟิงหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก

ในเมื่อพูดกันถึงขั้นนี้แล้ว

หากเห็นแก่มิตรภาพในอดีต ฉินเฟิงก็ควรจะตอบสนองบ้าง

ฉินเฟิงหันหลังเดินไปหน้าโต๊ะมังกร ละทิ้งท่าทางสบาย ๆ เมื่อครู่ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจัง

เขายื่นมือทั้งสองข้างออกมา และค่อย ๆ ประสานมือคารวะฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง

“จนกว่าการเจรจาของทั้งสองจะจบลง ข้าจะปฏิบัติต่อฝ่าบาทเช่นเดียวกับในอดีต”

ความพึงพอใจปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง

หากเป็นตระกูลหลินหรือตระกูลใหญ่ทางใต้ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงคงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

ไม่ต้องพูดถึงการพักรบกับอีกฝ่าย

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับฉินเฟิง ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงกลับหยุดการต่อสู้นี้ได้เพียงเพราะเชื่อในลมปากคนคนหนึ่ง

เพราะฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงรู้ดีว่าความแค้นระหว่างฮ่องเต้และขุนนางนั้น ไม่ได้อยู่ที่ฉินเฟิงแต่อยู่ที่ตนเอง

“เจ้าถอยออกไปเถิด”

แม้ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะยังมีเรื่องราวในใจอีกมาก หรือจะเรียกว่าความขมขื่นที่หวังจะระบายให้ฉินเฟิงฟัง

แต่พอเรื่องเหล่านั้นถึงริมฝีปาก เขากลับกลืนกลับลงไป

นับตั้งแต่ขึ้นเป็นฮ่องเต้ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็ต้องฝังความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ในใจลึก ๆ

ฉินเฟิงไม่รีรออีกต่อไป คารวะอีกครั้ง

“กระหม่อมทูลลา”

ฉินเฟิงไม่ได้เงยหน้า และไม่ได้หันหลัง แต่ถอยออกจากห้องทรงพระอักษรอย่างช้า ๆ ด้วยท่าทางที่เคารพนบนอบที่สุด

องครักษ์หลวงจ้องมองนายน้อยหนุ่มด้วยสายตาโกรธเคือง

การตบหน้าเมื่อครู่นี้ ชัดเจนว่าผูกเป็นปมแค้นถึงตายแล้ว

จากแววตาเคียดแค้นขององครักษ์หลวง บ่งบอกได้ว่า หากมีโอกาสพวกเขาจะกำจัดฉินเฟิงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ด้วยความเข้าอกเข้าใจระหว่างฮ่องเต้และขุนนาง ฉินเฟิงจึงสามารถชะลอการโต้แย้งกับฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงได้ชั่วคราว

แต่ไม่อาจไกล่เกลี่ยกับมือไม้ของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงได้

ความเกลียดชังในสายตาขององครักษ์หลวง ไม่เพียงไม่ทำให้ฉินเฟิงหวั่นเกรง แต่กลับกระตุ้นความดื้อรั้นของชายหนุ่ม

หากอีกฝ่ายโหดร้าย เขาก็ต้องโหดร้ายยิ่งกว่า

เพียงเช่นนี้เท่านั้นจึงจะสามารถปกป้องผู้ที่ตนรักใคร่ได้