บทที่ 566 บาดแผลที่ฝังลึกถึงกระดูก

บทที่ 566 บาดแผลที่ฝังลึกถึงกระดูก

ฉินเฟิงรู้สึกประหลาดใจ

ต่อให้เฉินซือจะมีประสบการณ์อันโชกโชน แต่ก็ไม่น่าจะใจกว้างได้ถึงเพียงนี้

ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้เป็นตายบนสนามรบ หรือการโต้เถียงกันอย่างดุเดือดในราชสำนัก เขากับเฉินซือก็เหมือนกับศัตรูคู่อาฆาต

แต่พอได้พบกันเป็นการส่วนตัว เฉินซือกลับไม่เสียดายที่จะกล่าวถ้อยคำชมเชยออกมาเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่รู้สึกถึงความเป็นศัตรูจากแววตาของเฉินซือเลย

ฉินเฟิงทนความสงสัยในใจไม่ไหว จึงเอ่ยถามขึ้นมา

“แม่ทัพเฉินไม่จดจำความแค้นที่มีต่อข้าเลยหรือ?”

“ได้ยินมาว่าจงหลิงเป็นเสมือนพี่น้องร่วมสาบานกับท่าน แต่จงหลิงก็สิ้นใจด้วยมือของข้า”

“นอกจากนี้ ทหารฝ่ายเป่ยตี๋ที่ตายในสงคราม รวมถึงคำดูหมิ่นในราชสำนักเมื่อครู่ หากเป็นข้าก็คงต้องแก้แค้นแน่นอน”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินซือก็หัวเราะอย่างไม่มีความกระดากอายยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าทั้งถนนสะท้อนเสียงหัวเราะอันดังกังวานของเฉินซือ

เมื่อฉินเฟิงเริ่มรู้สึกหงุดหงิด เสียงหัวเราะของเฉินซือจึงค่อยสงบลง

แต่แววตากลับแฝงความรู้สึกเศร้าสร้อยเล็กน้อย

“ข้าขอเปิดเผยความจริง ในตอนแรก ข้าคิดว่าท่านโหวฉินมีเพียงใบหน้าอ่อนเยาว์เท่านั้น แต่แท้จริงแล้วท่านกลับเป็นผู้ใหญ่ในร่างเด็ก”

“ทว่าบัดนี้ เมื่อได้ยินคำถามของท่านโหวฉิน ข้าจึงเข้าใจแล้วว่าท่านโหวฉินเป็นเพียงเด็กหนุ่มจริง ๆ”

เด็กหนุ่ม…

ฉินเฟิงรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก จึงหัวเราะร่า

นับตั้งแต่ที่เขาได้ขึ้นสนามรบ แม้แต่ตนเองก็ลืมไปแล้วว่า ตนไม่ได้เป็นบุรุษที่แท้จริงเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม คำว่าหนุ่มน้อยนั้น ก็เป็นคำที่ชมเกินจริงไปสักหน่อย

ฉินเฟิงไม่ได้มีความซื่อบริสุทธิ์เหมือนหนุ่มน้อย บางครั้ง ความโหดร้ายที่ผุดขึ้นมาในใจนั้น แม้แต่เขาเองก็ยังกลัว

เฉินซือแสดงสีหน้าของผู้ที่ผ่านโลกมามาก พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ในฐานะทหาร สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดก็คือ การนำเอาความแค้นบนสนามรบกลับมาในชีวิตประจำวัน”

“ข้าไม่ได้กำลังปัดความรับผิดชอบ และก็ไม่ได้ตั้งใจพูดเพื่อเอาใจท่านโหวฉิน”

“ข้ากับจงหลิงเป็นเสมือนพี่น้องร่วมสาบาน เรื่องนี้เป็นความจริง”

“แต่จงหลิงในฐานะทหาร นับตั้งแต่วินาทีที่เขาสวมเกราะและก้าวขึ้นสนามรบ ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องตายในสนามรบ”

“ไม่ว่าจะตายด้วยมือของท่านโหวฉิน หรือตายด้วยมือของนายทหารแห่งต้าเหลียง ก็ไม่มีความแตกต่างกัน”

“ท้ายที่สุดแล้ว พวกเราต่างก็ต่อสู้เพื่อแผ่นดินของตน ไม่มีการแบ่งแยกความถูกผิด”

พูดถึงตรงนี้ สายตาของเฉินซือก็ตกลงบนตัวฉินเฟิงอีกครั้ง แฝงความนัยอย่างลึกซึ้ง “หากข้าเดาไม่ผิด นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านโหวเข้าสนามรบใช่หรือไม่”

ฉินเฟิงคิดสักครู่ ก่อนจะเอ่ยปากตอบ “ครั้งที่สอง”

ได้ยินดังนั้น เฉินซือก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

ดูออกว่า ชายชราผู้นี้เมื่อห่างจากสนามรบแล้ว กลับเป็นคนที่ ‘ร่าเริง’ เป็นพิเศษ

ในชีวิตและบนสนามรบ เขาเป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิง

เฉินซือไพล่มือไว้ด้านหลัง “ครั้งที่เจ้าจับมือกับจงหลิงนั้นไม่นับ”

“นั่นเป็นเพียงการปราบโจรเท่านั้น ไม่ถือว่าเป็นสงคราม”

ได้ยินดังนั้น ฉินเฟิงจึงขมวดคิ้วแน่น

เฉินซือกับจงหลิงเป็นเสมือนพี่น้องร่วมสาบาน มีสายสัมพันธ์ลึกซึ้ง

ไม่คิดว่าเฉินซือจะใช้คำว่า ‘โจร’ เรียกจงหลิง

สำหรับฉินเฟิง นี่เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงอย่างยิ่ง

เฉินซือมีประสบการณ์โชกโชน มองทะลุความคิดของฉินเฟิงในทันที

จึงอธิบายอย่างเรียบง่าย “จงหลิงเป็นทหารของเป่ยตี๋ ก่อนที่จะเปิดศึก เขาแทรกซึมเข้าไปในแคว้นต้าเหลียงของท่าน ถ้าไม่ใช่โจรแล้วจะเป็นอะไร”

“ในทำนองเดียวกัน ท่านโหวฉินวิ่งเข้าไปในภูเขาชิงอวี้ของเป่ยตี๋ นั่นก็เป็นเพียงโจรที่บุกรุกเท่านั้น”

“หลายสิ่งหลายอย่างไม่จำเป็นต้องจริงจังมากนัก ไม่อย่างนั้นจะใช้ชีวิตลำบาก”

ฉินเฟิงก้มหน้าครุ่นคิด

ก่อนหน้านี้ ไม่มีใครพูดเรื่องพวกนี้กับฉินเฟิง