บทที่ 942 หน้าไม้ยักษ์

บทที่ 942 หน้าไม้ยักษ์

ประการแรกคือแนวรบด้านหน้า ตามแนวคิดของฉินเฟิง แม้ฝ่ายศัตรูจะมีความได้เปรียบด้านจำนวนทหาร แต่ก็จะไม่โจมตีพร้อมกันทั้งสี่ด้าน เพราะการทำเช่นนั้นเท่ากับเป็นการลดทอนกำลังของฝ่ายศัตรู

แม้มีทหารหนึ่งหมื่นหกพันคนโจมตีพร้อมกัน แต่หากแบ่งออกเป็นสี่ด้าน แต่ละด้านของแนวป้องกันจะมีเพียงสี่พันคนโจมตี ขณะที่ทหารป้องกันกำแพงเมืองมีมากกว่าสี่ร้อยคน

แม้จะยังเป็นอัตราส่วนสิบต่อหนึ่งเช่นเดิม แต่สี่ร้อยคนต่อสู้กับสี่พันคนง่ายกว่าหนึ่งพันแปดร้อยคนต่อสู้กับหนึ่งหมื่นหกพันคนมากนัก

การวางกลยุทธ์ที่ถูกต้องที่สุดจึงยังคงเป็นการรวบรวมกำลังทั้งหมดเพื่อเจาะทะลวงจุดเดียว การทำโจมตีแบบกระจายเป็นการทดสอบครั้งใหญ่ทั้งในด้านจำนวนคนและคุณภาพของทหาร ไม่ต้องพูดถึงแม่ทัพเป่ยตี แม้แต่ฉินเฟิงก็ไม่กล้าเสี่ยง

แต่ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายป้องกัน ฉินเฟิงเลยต้องคิดกลับกัน เขาคิดว่าจะทำอย่างไรให้กองทัพของศัตรูกระจายตัว ไม่บุกทะลวงจุดเดียว เพื่อลดทอนพลังโจมตีที่พุ่งตรงเข้ามา นี่คือแก่นสำคัญของกลยุทธ์ที่เขาวางไว้

เมื่อจำนวนศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าลดลง แม้ว่าแนวป้องกันจะขยายออก แต่ก็เท่ากับเป็นการขยายแนวรบในทางอ้อมด้วย

ทว่าก็ยังมีปัญหาอีกข้อ แนวรบไม่ควรขยายกว้างเกินไป เพราะหากศัตรูกระจายกำลังเข้าปิดล้อมทั่วกำแพงเมืองก็จะกลายเป็นคนหนึ่งพันแปดร้อยคนต่อสู้กับหนึ่งหมื่นหกพันคนอีกครั้ง ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างยิ่งสำหรับฉินเฟิง

สภาวะที่ดีที่สุดคือ กองกำลังของศัตรูถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ฉินเฟิงต้องบีบให้ศัตรูแบ่งกองกำลังและโจมตีสองเส้นทาง

แน่นอนว่าศัตรูจะไม่ทำตามแผนการ จึงต้องคิดวิธีการหลอกล่อและบังคับให้กระจายกองกำลังให้ดี

นอกจากการต่อสู้ทางความคิดและยุทธวิธี ด้านอาวุธยุทโธปกรณ์ก็จำเป็นต้องมีความน่าเชื่อถือ ฉินเฟิงตั้งใจจะวางแนวป้องกันหลักไว้ที่ปีกซ้ายและขวา นั่นคือกำแพงเมืองทิศตะวันออกและตะวันตก ด้วยวิธีนี้ แม้ฝ่ายศัตรูจะโง่เขลา พวกเขาก็จำเป็นต้องโจมตีที่ด้านหน้าและด้านหลัง หรือก็คือกำแพงเมืองทิศใต้และทิศเหนือ

กำแพงทิศใต้ของผังเมืองสี่เหลี่ยมเป็นสนามรบหลัก ส่วนกำแพงทิศเหนือเป็นสนามรบรอง

เมื่อฝ่ายศัตรูเริ่มการโจมตี เพียงทิ้งกำลังป้องกันที่จำเป็นไว้แนวหน้า จากนั้นค่อย ๆ ส่งกองกำลังจากทิศตะวันออกและตะวันตกไปสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง…

แต่วิธีนี้ยังไม่สามารถหยุดยั้งการรุกคืบของกองทัพศัตรูได้

ต่อให้ศัตรูแบ่งกำลังเป็นสองทาง แต่พลังโจมตีที่พุ่งตรงมายังคงรุนแรง บนสนามรบด้านหน้าจะต้องเผชิญกับศัตรูไม่น้อยกว่าหนึ่งหมื่นคน ขณะที่สนามรบด้านหลังต้องเผชิญแรงกดดันจากกองทัพศัตรูหกพันคน

ภายใต้เงื่อนไขที่ต้องหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตาย การจะต้านทานการโจมตีด้านหน้าของศัตรูได้ไม่อาจใช้เพียง ‘กำลังคน’ ตัดสินได้อีกต่อไป

ตอนนี้เองที่น้ำมันเชื้อเพลิงและทรัพยากรอื่น ๆ ที่ฉินเฟิงเก็บไว้ในโกดังสินค้าจะมีบทบาทสำคัญ

แต่แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดยังคงเป็นช่างฝีมือค่ายเทียนจีที่เดินทางมาพร้อมกับทหารจากเป่ยซี

แม้จะมีช่างฝีมือประจำกองทัพเพียงสิบกว่าคน แต่พวกเขาเพียงต้องทำความเข้าใจรูปแบบและควบคุมวิธีการก่อสร้างที่สำคัญ ส่วนงานหนักที่เหลือก็มอบหมายให้เป็นหน้าที่ของชายฉกรรจ์ลงแรง

เครื่องมือที่ช่วยในการป้องกันด้านหน้า สิ่งหนึ่งที่จำเป็นต้องสร้างคือเครื่องยิงหิน เครื่องยิงหินแม้จะมีขนาดใหญ่ แต่ส่วนประกอบก็ล้วนเป็นชิ้นส่วนขนาดใหญ่ มีชิ้นส่วนที่ต้องใช้ความละเอียดและเวลาในการผลิตน้อย การสร้างจึงนับว่าง่าย

อีกหนึ่งเครื่องมือป้องกันเมืองคือ หน้าไม้ยักษ์!

กระบวนการสร้างหน้าไม้ยักษ์ยุ่งยากกว่าเครื่องยิงหินมาก หากไม่มีการเตรียมการใด ๆ การสร้างหน้าไม้ยักษ์จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายเดือน เพียงแค่สายธนูและคันธนูก็เป็นเรื่องยุ่งยากยิ่ง

แต่ฉินเฟิงได้แก้ปัญหาชิ้นส่วนที่ยากที่สุดสองชิ้นไว้ล่วงหน้าแล้ว

ยุทโธปกรณ์ที่ขนส่งเข้ามาในฉางสุ่ยก่อนหน้านี้ นอกจากน้ำมันเชื้อเพลิง สิ่งสำคัญที่สุดก็คือสายธนูและคันธนูซึ่งมีครบทุกขนาด สายธนูขนาดเล็กและคันธนูสามารถใช้ทดแทนและซ่อมแซมธนูของทหารและพลธนูได้