ตอนที่ 926
ตอนที่ 1232 แท่นบูชาเมฆมงคล
October 21, 2026
ตูม!
แสงมรรคที่น่ากลัวห่อหุ้มวิชามรรคและสมบัติชนิดต่างๆ บดขยี้ห้วงอากาศจนแหลกละเอียด พวยพุ่งเข้ามาราวกับปิดคลุมฟ้าดิน
สัตว์ประหลาดยุคโบราณสามคนลงมือพร้อมกัน และเห็นได้ชัดว่าใช้กำลังทั้งหมด
พลังทำลายล้างระดับนั้นเพียงพอจะทำให้ทุกคนสิ้นหวัง!
ทางถอยทางเดียว อาจจะเป็นการหลบเข้าไปอยู่ในเรือเล็กสีดำ
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้หลินสวินแปลกใจกว่าคือ ชายซูบผอมและหญิงชุดม่วงที่ก่อนหน้านี้ยังหลีกทางให้ตนอย่างเคารพนอบน้อม กลับจู่โจมในเวลานี้ด้วย!
ลอบโจมตีหลินสวินจากด้านหลัง!
ทั้งหน้าทั้งหลัง ทำให้หลินสวินถูกล้อมโจมตีอย่างสมบูรณ์
ไม่สามารถขวางกั้นได้
ไม่อาจหนีพ้น!
นี่คือแผนการที่เซวียเป่าจีคิด ร่วมมือกับพวกตงหยางถิง ทั่วป๋าหุนเพื่อกำจัดหลินสวินด้วยกันในตอนนี้
เหตุผลนั้นง่ายมาก ระหว่างทางก่อนหน้านี้หลินสวินบีบให้นางกับตงหยางถิงขอโทษ
ส่วนพวกทั่วป๋าหุนก็ไม่พอใจหลินสวินเช่นกัน คิดว่าการกระทำก่อนหน้านี้ของหลินสวินเลยเถิดเกินไป มองข้ามการมีตัวตนของพวกเขา
หากไม่ใช่เพราะเซวียเป่าจีและตงหยางถิงเป็นฝ่ายยอมถอย ตอนนั้นจะต้องเกิดการต่อสู้แน่ จุดจบนั้นไม่อยากจะคิด!
การโจมตีในตอนนี้ก็คือการแก้แค้นของพวกเขานั่นเอง
อีกทั้งทันทีที่ลงมือก็โจมตีเต็มกำลัง
เพราะพวกเขารู้ดีว่าการจะเล่นงานคนร้ายกาจอย่างหลินสวิน หากไม่คิดลงมือก็ช่างเถอะ แต่เมื่อลงมือแล้วก็ต้องกำจัดให้สิ้นซาก
มิฉะนั้นปัญหาที่ตามมาต้องไม่มีหยุดแน่!
เสียดายที่พวกเขาก็ยังคงประเมินหลินสวินต่ำไป
ตอนนี้หลินสวินที่ถูกล้อมโจมตีอยู่ตรงกลาง นัยน์ตาดำลุ่มลึก สีหน้าไร้อารมณ์ ราวกับคาดการณ์ถึงเหตุการณ์ไว้นานแล้ว
และบนร่างเขา อานุภาพน่าสะพรึงที่ยากจะเปรียบเทียบปะทุออกมาอย่างสิ้นเชิง!
ตูม!
แสงมรรคสว่างไสว สัญลักษณ์อักษรเคราะห์มากมายพุ่งออกมาวนเวียนรอบกาย ส่วนในร่างกายโทสะหยาจื้อและวิชาอริยะยุทธ์โคจรพร้อมกัน
ทันใดนั้นหลินสวินที่ก่อนหน้านี้ดูนิ่งเฉยประหนึ่งเมฆลอยมาโดยตลอด ราวกับเปลี่ยนเป็นเทพมารองค์หนึ่ง มีอานุภาพสะเทือนฟ้า
ปัง! ปัง!
เสียงระเบิดสะเทือนแก้วหูดังขึ้นสองครั้ง ชายร่างผอมซูบและหญิงชุดม่วงถูกซัดจนกระอักเลือด ร่างกายกระเด็นออกไป แทบจะร่วงลงไปในแม่น้ำนรกอันกว้างใหญ่ไพศาลนั่น
ตูม!
ในเวลาเดียวกันพลังหมัดพันหมื่นสายพุ่งมา อานุภาพราวกับสามารถทำลายสรรพสิ่ง บดขยี้การโจมตีทุกรูปแบบที่โจมตีเข้ามาจนแหลกละเอียด
ครึ่ก!
พื้นผิวของประทับสมบัติม่วงอร่ามเป็นรอยแตก ถูกโจมตีจนกระเด็น
ตึง!
เสือขาวที่วิวัฒน์มาจากวิชามรรคตัวหนึ่งถูกโจมตีจนกลายเป็นละอองแสงเต็มท้องฟ้า
ครืน โครมๆ
วิชามรรคและสมบัติอื่นๆ ล้วนถูกพลังหมัดที่เจิดจ้าไร้เทียมทานนั่นโจมตีจนแตกออก สลายและดับสูญ
ทันทีที่แสดงฝีมือก็สลายการโจมตีจากทั่วทุกสารทิศ!
เพียงชั่วพริบตาพวกเซวียเป่าจีที่มั่นใจเต็มเปี่ยมพลันสูดหายใจหนาวเยือก เกือบจะร้องเสียงหลงออกมา
ก่อนหน้านี้พวกเขาระแวงและระวังมากแล้ว มองหลินสวินเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง
แต่ไหนเลยจะคิดว่าพอเปิดศึกกันอย่างแท้จริง ความแข็งแกร่งในพลังต่อสู้ ความรุนแรงในอานุภาพของอีกฝ่าย กลับเหนือกว่าการคาดการณ์ของพวกเขาโดยสิ้นเชิง!
แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
ท่าทางราวกับเทพมารมาเยือนโลกเช่นนี้ ทำให้พวกเขาต่างรู้สึกกลัว
เจ้าหมอนี่เป็นใครกันแน่
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า แม้ฝีพายโครงกระดูกนั่นตอนนี้ยังเหลือบมองหลินสวินแวบหนึ่ง
“คิดว่าข้าใจดีเกินไป พวกเจ้าจะท้าทายอย่างไรก็ได้งั้นหรือ”
ระหว่างเอ่ยอย่างราบเรียบนิ่งสงบ หลินสวินก้าวเดินกลางอากาศ พุ่งสังหารไปข้างหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เล่นเป็นเพื่อนพวกเจ้าสักหน่อย!”
ตูม!
เขาเปล่งแสงทั่วทั้งตัว ในชั่วพริบตามือใหญ่แหวกฟ้า สำแดงนัยเร้นลับของประทับปี้อั้นตบลงมา
เสียงพรูดดังขึ้นคราหนึ่ง เซวียเป่าจีกระอักเลือด แม้จะสกัดกั้นการโจมตีนี้ได้ แต่ร่างกายของนางก็ถูกตบจนปลิว บาดเจ็บสาหัส
“เหตุใด… เหตุใดเจ้าจึงแข็งแกร่งขนาดนี้”
นางกรีดร้อง
ทั่วป๋าหุนกับตงหยางถิงเองก็หนังหัวชาวาบ ร้ายกาจเกินไปแล้ว! หากไม่ใช่เพราะเห็นกับตา พวกเขาคงไม่กล้าเชื่อแน่ว่าคนในรุ่นเดียวกันจะมีคนที่วิปริตขนาดนี้
แต่พวกเขาไม่อาจคิดอะไรมากแล้ว ด้วยหลินสวินจู่โจมเข้ามาแล้ว!
“ไป!”
ทั่วป๋าหุนส่งเสียงคำรามยาว
ฉึก!
แต่ก็ในตอนนี้เอง หลินสวินโจมตีคันฉ่องสมบัติที่ตงหยางถิงเรียกออกมาแตกในหมัดเดียว พลังหมัดพุ่งไปเบื้องหน้าและทะลวงหน้าอกของตงหยางถิงเป็นหลุม!
คนผู้นี้นับว่าใจเด็ด ทิ้งร่างเอาไว้อย่างไม่ลังเล พลังจิตทะยานขึ้นห้วงอากาศออกไป
ห่างออกไปเซวียเป่าจีและทั่วป๋าหุนหนีไปไกลนานแล้ว
การปิดล้อมโจมตีที่มีการวางแผนมาอย่างดี กลับถูกพลิกผันด้วยพลังต่อสู้อันสุดยอดของหลินสวิน แข็งกร้าวจนไม่เหลือสภาพ
หลินสวินไม่ได้ไล่ตามไป
เพราะตอนนี้ฝีพายโครงกระดูกกลับพูดขึ้นอย่างไม่คาดคิดมาก่อน “สหายน้อย ช่วยอะไรข้าหน่อยได้หรือไม่”
เสียงกลับอบอุ่นกระจ่างใส ราวกับเสียงธรรมดังก้อง พาให้จิตใจนิ่งสงบอย่างไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้
หลินสวินอึ้ง หมุนตัวหันมองฝีพายโครงกระดูก พลันเห็นอีกฝ่ายยืนอยู่บนเรือเล็กสีดำ สวมชุดผ้าป่าน เพลิงมรกตในดวงตาลุกโชน
แต่ในสายตาของหลินสวินกลับเห็นภาพของชายวัยกลางคนในชุดแขนกว้างตัวหลวม ท่าทางสบายๆ บุคลิกราวกับเซียนคนหนึ่ง
คิ้วสองข้างของเขาดุจน้ำหมึก นัยน์ตาสุกสกาวราวกับดวงดารา มุมปากแฝงรอยยิ้ม ราวกับอยู่บนเก้าสวรรค์ ให้ความรู้สึกที่สูงส่งไม่อาจแตะต้อง ไม่เหมือนเป็นคนบนโลก!