ตอนที่ 1474 สังหารอริยะชั่วพริบตา

ปึง!

ในสนามรบหนิวเจิ้นอวี่แกว่งหมัด ซัดกระแทกลงมาเหมือนมหาคีรีแผ่ขยายไปทั้งห้วงอากาศ ทำให้หลินสวินสะเทือนถอยไปอีกครั้ง ตัวเขาลอยกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง

แทบจะในขณะเดียวกัน ค้อนกระดูกขาวของพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬเคลื่อนออกมา หมายจะฉวยโอกาสนี้สังหารหลินสวิน แต่กลับถูกหลินสวินใช้ปีกผลาญเทพหลบหนีอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า

“สมควรตาย!”

พ่อมดอริยะโลหิตทมิฬสีหน้าอึมครึม

ด้วยฐานะอริยะของทั้งสอง ร่วมกันสังหารชายหนุ่มที่ยังไม่บรรลุอริยะคนหนึ่งก็น่าอับอายมากแล้ว จะทำขายหน้าคนในโลก

แต่ตอนนี้ที่ทำให้พวกเขาอึดอัดใจที่สุดก็คือ มดปลวกอย่างหลินสวินดูเหมือนไม่มีแรงตั้งกระบวนท่าสักนิด แต่คิดจะฆ่าเขาให้ตาย ผ่านมาพักหนึ่งแล้วกลับทำไม่ได้สักที!

เรื่องนี้ดูน่าเหลือเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อไรกันที่มดปลวกซึ่งยังไม่บรรลุอริยะมีคุณสมบัติมาต่อกรกับอริยะแท้

จริงอยู่ว่าพวกเขาทั้งสองต่างได้รับบาดเจ็บหนัก แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็เป็นอริยะอยู่ดี! ในอดีตชี้นิ้วไปส่งๆ ยังบดขยี้บุคคลเช่นหลินสวินให้ตายได้!

แต่วันนี้ทั้งหมดนี้เหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว

หนิวเจิ้นอวี่กับพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬดูออกว่าสาเหตุที่หลินสวินดิ้นรนมาถึงตอนนี้ ด้านหนึ่งเป็นเพราะมีสมบัติอริยะปีกผลาญเทพอันมหัศจรรย์ชิ้นนั้น

แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือเบื้องลึกเบื้องหลังของหลินสวินกล้าแข็งเกินไป!

พลังปราณสามสาย หลอมปราณ หลอมวิญญาณ และหลอมกาย สุ่มเลือกมาสักชนิดล้วนอยู่เหนือกว่าผู้แข็งแกร่งรุ่นเดียวกัน มีพลานุภาพไร้ศัตรูใดเทียบเทียมทั้งนั้น!

นี่ทำเอาอริยะแท้อย่างพวกเขาสองคนแทบไม่กล้าเชื่อ ว่าเหตุใดบนโลกนี้ยังมีตัวประหลาดเย้ยฟ้าพรรค์นี้ได้

ตูม โครม!

การต่อสู้ปะทุขึ้นโดยตลอด มองดูจากไกลๆ ฟ้าดินตรงนั้นเหมือนจมลง แสงเทพไหลลู่ราวน้ำตก แสงมรรคเทลงมาดุจกระแสน้ำเชี่ยว เป็นภาพที่น่าตกใจถึงที่สุด

ตัวหลินสวินเหมือนลุกโหม พลังปราณและพลังทั้งปวงถูกสำแดงออกมาจนหมดสิ้น แสงมรรคทั้งร่างกู่ก้องโครมคราม ประกายแสงไหลวน

แม้เขาถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง สถานการณ์อันตราย แต่ที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือตั้งแต่เริ่มจนจบเขาไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก

อีกทั้งพอเวลาผ่านไป เขายิ่งสู้ยิ่งแกร่งกล้า!

ในอดีตเขาเคยสังหารอริยะแท้จำนวนมากจริงๆ แต่อย่างไรนั่นก็อาศัยพลังจากจิตสถูปปลิดชีพอยู่ดี

ทว่าตอนนี้เขากลับพึ่งมรรควิถีกับศักยภาพของตัวเอง เข้าต่อกรซึ่งหน้ากับอริยะแท้สองคนโดยสมบูรณ์!

ต่อให้อริยะแท้ทั้งสองได้รับบาดเจ็บสาหัสมาอยู่แล้ว แต่นี่ก็ยังเป็นปัญหาที่ดูน่าตกตะลึงอยู่ดี

ถึงอย่างไรในอดีตก็ไม่เคยมีใครใช้พลังระดับอมตะเคราะห์ ข้ามระดับมาต่อต้านบุคคลระดับอริยะเหมือนอย่างหลินสวิน!

แต่สำหรับหลินสวินแล้ว ทำได้ถึงขั้นนี้ก็ทำให้เขาตื่นเต้นเช่นกัน

หลังกลับไปที่โลกชั้นล่าง หลินสวินไม่เคยหย่อนยานกับการฝึกปราณ แต่คู่ต่อสู้ที่เขาได้พบมาตลอดทางต่างใช้คำว่า ‘อ่อนแอเกินไป’ มาบรรยายได้เท่านั้น

ต่อให้เป็นพวกหนิวทุนเทียน เมิ่งเหลียนชิง ก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของหลินสวิน

ทว่าหลังจากเข้าสู่ป่าต้นหม่อน คู่ต่อสู้ที่เขาได้พบแข็งแกร่งและน่ากลัวเกินไปมาก แต่ละคนต่างเป็นบุคคลน่ากลัวที่มีพลังปราณระดับกึ่งจักรพรรดิ

ทั้งหมดนี้ทำให้หลินสวินไม่มีโอกาสได้หยั่งเชิงพลังปราณของตนในตอนนี้เลยว่าแข็งแกร่งถึงขั้นไหนแล้วกันแน่

และตอนนี้ในระหว่างที่ประมือกับอริยะแท้สองคนอย่างหนิวเจิ้นอวี่กับพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬ ทำให้หลินสวินรู้ได้ในที่สุดว่าพลังต่อสู้ของตนในตอนนี้อยู่ระดับไหนแล้ว

พูดได้ว่าสาเหตุที่บุ่มบ่ามปรากฏตัว ไม่ลังเลที่จะประจันหน้ากับอริยะสองคนนี้ ย่อมเป็นเพราะหลินสวินมองพวกเขาเป็นหินลับมีดหยั่งพลังต่อสู้ก็เท่านั้น

“ไอ้เศษสวะ ตายเสียเถอะ!”

หนิวเจิ้นอวี่คำรามลั่น เสียงดังราวอสนีบาต เพียงแค่เสียงนี้ก็สามารถคำรามให้ราชันระดับอมตะเคราะห์บางคนแหลกสลายได้แล้ว

แต่หลินสวินจิตใจหนักแน่น จิตวิญญาณราวศิลายักษ์ ไม่อาจถูกสั่นคลอนได้

ตูม!

ก็พบว่าหนิวเจิ้นอวี่เหมือนถูกยั่วให้เดือดดาลโดยสมบูรณ์ สำแดงกระบวนท่าไม้ตาย แปลงกายเป็นวัวเทพสีดำที่มีผิวหนังสีดำสนิท สูงราวพันจั้ง ดุจดั่งภูเขาลูกใหญ่สีดำลูกหนึ่ง กีบเท้าทั้งสี่ประหนึ่งเสาค้ำสวรรค์ ประกายแสงกฎเกณฑ์อริยมรรคอันน่ากลัวฉายวาบ

“ผู้อาวุโสจะสู้สุดชีวิตหรือ”

หนิวทุนเทียนตกตะลึง เดิมเขากำลังตื่นเต้นฮึกเหิม นึกว่าหลินสวินที่ถูกกดข่มโดยสมบูรณ์กำลังหลบหนีพิบัติเคราะห์ จะคิดได้อย่างไรว่าจะเห็นภาพเช่นนี้เข้า

นี่ทำให้เขาสังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลในทันที หนาวสะท้านไปทั้งร่าง

อั้นหลิงเจินก็ยิ้มค้าง รับรู้ได้ถึงความผิดปกติเช่นเดียวกับหนิวทุนเทียน

“ตาย!”

ท่ามกลางเสียงตะคอกดัง ภูผาธาราพันลี้ถูกร่างมหึมาไร้ที่สิ้นสุดของหนิวเจิ้นอวี่กดข่มจนพังทลายระเบิดแหลกเหมือนเศษกระดาษ

ในใจหลินสวินก็หดเกร็งขึ้นมาครู่หนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียด กระตุ้นปีกผลาญเทพอย่างต่อเนื่อง เงาร่างแล่นปราดกลางกระแสยุ่งเหยิงน่าหวาดหวั่นเหมือนลำแสง

ต่อให้เป็นเช่นนี้ก็ทำให้เขาได้รับแรงกดดันที่มีอยู่ทุกหนแห่ง พลังอริยมรรคน่าครั่นคร้ามพวกนั้นถาโถมเกินไป ทำให้เขาเหมือนเรือเดียวดายกลางทะเลกว้างใหญ่ไพศาล สุ่มเสี่ยงจะพังทลายเมื่อไรก็ได้

“ไอ้แก่ ยังไม่ลงมืออีกหรือ”

หนิวเจิ้นอวี่คำราม โกรธจนผมตั้ง

เดิมเขาก็บาดเจ็บหนักอยู่แล้ว ออกโจมตีคราวนี้ได้เอาพลังที่เหลือทั้งหมดเข้าสู้ หากยังฆ่าหลินสวินไม่ตายอีก เช่นนั้นผลลัพธ์แม้แต่เขายังไม่กล้าคิด

ฉึบ!

เสียงพูดของเขายังไม่ทันเงียบลง พ่อมดอริยะโลหิตทมิฬก็ออกโจมตีแล้ว ค้อนกระดูกขาวอันหนึ่งพลันยาวขึ้นเป็นพันจั้ง ปรากฏเงามายารูปร่างคล้ายเทพเถื่อนร่างแล้วร่างเล่า ปล่อยแสงดำเป็นวงกว้าง ทำให้ฟ้าดินมืดมัว ประหนึ่งหวนสู่คืนวันโกลาหลอันรกร้างกว้างใหญ่

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าชั่วพริบตาใบหน้าซูบผอมของพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬก็ซีดเซียวหม่นหมองลงไปมาก

ไม่ต้องสงสัยว่าการโจมตีนี้ก็ทุ่มพลังทั้งหมดของพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬเช่นกัน!

‘ถ้าไม่ฆ่าเจ้าคนพรรค์นี้ให้ตาย ภายหน้าก็จะกลายเป็นหนามตำใจที่ไม่อาจจินตนาการได้คนหนึ่ง ยังดีที่เขาต้องตายแน่!’

กวงฝู่ชิงกำหมัดแน่น ในใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก

ก่อนหน้านี้พอได้เห็นความสามารถของหลินสวิน ก็ทำให้นางรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกเหมือนจะพังทลาย ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าหากคนอย่างหลินสวินบรรลุอริยะจะน่ากลัวเช่นไร

แต่ตอนนี้ กวงฝู่ชิงแน่ใจว่าหากเผชิญหน้ากับการโจมตีอันกราดเกรี้ยวของอริยะแท้ทั้งสอง หลินสวินต้องสิ้นชีพแน่!

หนิวทุนเทียนกับอั้นหลิงเจินก็แสดงสีหน้าตั้งตาคอยอย่างกระวนกระวาย สิ่งที่คิดในใจไม่ต่างกับกวงฝู่ชิงมากนัก