ตอนที่ 1475 ป้ายคำสั่งเซียนเหิน

อริยะแท้ผู้หนึ่ง หากไม่กำจัดจิตวิญญาณกับร่างกายโดยสมบูรณ์ย่อมไม่มีทางถูกฆ่าตายได้ นี่ก็คือจุดที่ทรงพลังของระดับอริยะ

แต่ตอนนี้ชั่วพริบตา หนิวเจิ้นอวี่ถูกปลิดชีพ!

นี่ทำให้พ่อมดอริยะโลหิตทมิฬตื่นตระหนก จิตใจว้าวุ่นยุ่งเหยิง และในที่สุดก็เข้าใจว่าก่อนหน้านี้เหตุใดหลินสวินถึงดูเยือกเย็นสงบนิ่งเช่นนั้น

ที่แท้เขามีความสามารถที่สามารถฆ่าอริยะได้แล้วนี่เอง!

อีกทั้งคราวนี้ไม่ได้อาศัยสมบัติอริยะใดๆ เข้าช่วย พึ่งพาแต่วิชาลับที่น่าเหลือเชื่ออย่างยิ่งยวดวิชาหนึ่ง ทำลายระยะห่างของระดับ สังหารหนิวเจิ้นอวี่ได้ในคราวเดียว

สังหารอริยะ ไม่ใช่เรื่องที่พบเห็นได้ยากในอดีตกาล

แต่ใช้พลังปราณระดับอมตะเคราะห์ด่านเก้าข้ามระดับมาสังหารอริยะผู้หนึ่งได้ นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยินได้เห็นมาก่อน!

อย่างน้อยในการรับรู้ของพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเกิดเรื่องที่ทำให้ผู้ได้ยินตกตะลึงเช่นนี้

เขาถึงกับแน่ใจว่าหากเรื่องนี้กระจายออกไป ทั้งใต้หล้าคงไม่มีใครเชื่อว่าเรื่องบ้าคลั่งเช่นนี้จะเกิดขึ้นได้!

“นะ… นี่เจ้าใช้วิชาลับอะไรกัน”

พ่อมดอริยะโลหิตทมิฬร้องเสียงหลงดังลั่น ประหนึ่งสัตว์ที่ถูกกักขังตื่นตระหนกเหลือล้น สีหน้าเต็มไปด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง

สิ่งที่ตอบกลับเขามา คือลูกศรที่แน่วแน่มิลังเลของหลินสวิน

วิ้ง!

สายธนูสีแดงฉานราวโลหิตของธนูวิญญาณไร้แก่นสารถูกดึงจนตึง ศรนภาครามดำสนิทมืดทึมแปรสภาพเป็นแสงไร้รูปยิงออกไป

พ่อมดอริยะโลหิตทมิฬจะเคลื่อนย้ายผ่านอากาศเพื่อหลบหนี แต่กลับค้นพบอย่างตื่นตะลึงว่าศรนภาครามนั้นพุ่งมาที่ตนมั่นเหมือนกับเงาตามตัว สลัดไม่หลุด

เบื้องบนเป็นนภาครามเบื้องล่างเป็นยมโลก!

ตูม!

ท่ามกลางเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นจนหูแทบดับ ร่างครึ่งหนึ่งของพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬระเบิดออก เลือดเนื้อเหวอะหวะ ส่งเสียงร้องโหยหวนน่าอนาถหาใดเทียบ

เมื่อแรกเริ่มเดิมทีเขาก็ถูกจ้าวซิงเย่เล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส จากนั้นที่หน้าเส้นทางลำเอียงกระดูกขาวก็ถูกหลินสวินใช้พลังในขวดมหามรรคสุดหยั่งทำเอาเกือบลาโลก รากฐานมหามรรคได้รับความเสียหายหนักหน่วง ทนมาได้ถึงตอนนี้ก็ลำบากมากแล้ว

และเมื่อกี้เพื่อสังหารหลินสวิน เขาเอาพลังที่เหลือเฮือกสุดท้ายเข้าแลก แต่โอกาสกลับไม่เป็นใจ ถูกอภินิหารหยุดเวลาของหลินสวินทำลายทิ้ง ทำให้พ่อมดอริยะโลหิตทมิฬเสียต้นทุนที่จะเอามาข่มขวัญหลินสวินไปนานแล้ว

กลับมาดูหลินสวิน ก่อนหน้านี้ไม่เคยใช้คู่มหาอาวุธสังหารอย่างธนูวิญญาณไร้แก่นสายกับศรนภาครามนี้มาโดยตลอด สิ่งที่รอก็คือช่วงเวลาแบบนี้ เล่นงานพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬอย่างไม่ทันตั้งตัวทันที

“สารเลว…”

ท่ามกลางเสียงโหยหวนน่าอนาถ ร่างยับเยินของพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬจะถูกทำลายลงโดยสมบูรณ์อยู่รอมร่อแล้ว ตัวเขาเลือดเนื้อเหวอะหวะ ดูน่าสลดใจหาใดเทียบ

ฟุ่บ!

พอปีกผลาญเทพไหววูบ หลินสวินก็มาอยู่ตรงหน้าพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬแล้ว มือยกดาบขึ้นฟันลงมา บดขยี้ร่างกายและพลังจิตที่ยับเยินให้แหลกละเอียดโดยสิ้นเชิง

ในขณะเดียวกันเสี่ยวอิ๋นก็เคลื่อนออกมา สำแดงพลังพรสวรรค์ของเผ่าหนอนกินเทพ ขจัดพลังจิตที่แหลกสลายของพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬจนหมดสิ้น ไม่เหลือไว้แม้แต่กาก

ทุกอย่างดูเหมือนเชื่องช้า ความจริงแล้วต่างปิดฉากลงในชั่วครู่สั้นๆ

เมื่อพวกหนิวทุนเทียนได้สติกลับมาก็เห็นฝนโลหิตโปรยปรายเต็มฟ้า เหนือเวิ้งฟ้ามีเสียงมรรคคล้ายเศร้าโศกดังขึ้นอีกครั้ง

พ่อมดอริยะโลหิตทมิฬ ร่วงหล่น!

ไกลออกไปเงาร่างของหลินสวินสูงตระหง่าน ในมือกุมธนูวิญญาณไร้แก่นสารที่หลอมขึ้นจากกระดูกขาว ปีกผลาญเทพดำขมุกขมัวคู่หนึ่งไหววูบอยู่ข้างหลัง ขับเน้นให้เขาเป็นดั่งเทพมารที่เหมือนไม่มีอยู่ในโลกองค์หนึ่ง

พวกหนิวทุนเทียนหนาวยะเยือกไปทั้งตัวเหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง สภาวะอารมณ์และปณิธานต่อสู้พังทลายลงโดยสมบูรณ์

พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าอริยะแท้สองคนจะแพ้ ทั้งยังถูกสังหารอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ด้วย และคู่ต่อสู้ เป็นเพียงชายหนุ่มที่ยังไม่บรรลุอริยะคนหนึ่ง…

เรื่องนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!

“ตอนนี้ถึงตาพวกเจ้าแล้ว”

เสียงของหลินสวินดังขึ้นในที่นั้น ดูเหมือนเรียบเฉย แต่กลับประหนึ่งเสียงดนตรีเร่งเอาชีวิต ส่งผลให้พวกหนิวทุนเทียนได้สติขึ้นจากความตกตะลึงโดยสมบูรณ์

“หนี!”

พวกเขาเลือกหลบหนีตามสัญชาตญาณโดยไม่ลังเลสักนิด

ขนาดอริยะแท้สองคนยังถูกฆ่าตาย พวกเขาจะยังกล้าไปท้าทายหลินสวินอีกได้อย่างไร

แต่หลินสวินไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไป

เขาสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง

ปราณกระบี่ไท่เสวียนเหมือนกับกระแสน้ำเชี่ยวหนาแน่น ม้วนตลบฟ้าดิน ปราณกระบี่กวาดทั่วทิศ น่าสะพรึงกลัวดุจอสนี ยิงจู่โจมสิบด้าน

มองดูจากไกลๆ ปราณกระบี่ราวสายรุ้ง คมกริบเหนือโลกา!

ไม่ได้เหนือความคาดหมายแต่อย่างใด เพียงไม่กี่อึดใจ หนิวทุนเทียน กวงฝู่ชิง อั้นหลิงเจินต่างถูกฟันสังหาร

พวกเขาทั้งดิ้นรน ทั้งหลบหนี ทั้งอ้อนวอน แต่ทุกอย่างก็เปลืองแรงเปล่า ด้วยถูกปราณกระบี่ดุดันแน่นขนัดนั้นจู่โจมอย่างสิ้นเชิง

ฟ้าดินกลับมาเงียบเชียบ ความสงบก่อนหน้าหวนกลับมา หลินสวินพ่นลมหายใจยาว พลันรู้สึกว่าทั้งร่างเหนื่อยล้าถึงที่สุด ภาพตรงหน้ามืดดำไปครู่หนึ่ง เงาร่างซวนเซ ถึงกับเกือบโหม่งลงมาจากห้วงอากาศ

เขารีบร้อนเอาโอสถเทพที่มีแสงวิญญาณเจิดจรัสต้นหนึ่งออกมาเริ่มเคี้ยวกลืนเพื่อเติมพลังกาย

แม้อภินิหารหยุดเวลาจะแข็งแกร่งถึงขั้นเรียกได้ว่าเย้ยฟ้า แต่ระหว่างที่สำแดงออกมาเพียงชั่วพริบตาเดียว กลับดึงสารกาย พลังชีวิตและจิตวิญญาณทั้งร่างเขาไปจนเกือบหมด

กอปรกับใช้ธนูวิญญาณไร้แก่นสารกับศรนภาครามอย่างต่อเนื่อง เพียงคิดก็รู้ว่าจะผลาญพลังกายของหลินสวินไปมากมายเพียงไหน

ยังดีที่ทั้งหมดนี้ไม่ได้เหนือความคาดหมายอะไร

หลังจากฟื้นฟูพลังกายได้นิดหน่อย หลินสวินก็จัดการทรัพย์หลังศึกเล็กน้อยแล้วหายตัวไปจากสนามรบแห่งนี้

หนึ่งเค่อผ่านไป

หลินสวินซ่อนตัวอยู่ในถ้ำใต้ดิน เริ่มสงบใจนั่งสมาธิ