ตอนที่ 2025 จอบและกระบี่

เสียงของบรรพจารย์จักรพรรดิซวีเหวินเพิ่งสิ้นสุด

ตูม!

รุ้งทองสายหนึ่งพาดอากาศพุ่งโฉบออกไป ชายที่สวมหมวกสูงคาดเข็มขัดคนหนึ่งเหยียบรุ้งทองเข้ามา

เขาดุจดั่งราชันจักรพรรดิก็ไม่ปาน มีมาดแห่งนายเหนือหัวมาเยือนใต้หล้า รูปร่างซูบผอม ดวงตาฉายลักษณ์ประหลาดมหามรรค

บรรพจารย์จักรพรรดิเทียนหลัน เรือนมรรคเหล่ามาร!

ก่อนหน้านี้ก็เป็นเขาที่เอ่ยปากวิวาทกับจักรพรรดิอสนีดับสูญ

“เฮอะ เจ้าคนที่เคยพ่ายแพ้ไปอย่างเจ้าในที่สุดก็ยอมปรากฏตัวแล้วหรือ”

จักรพรรดิอสนีดับสูญแค่นเสียงเย็น เผยแววเหยียดหยัน ต่อให้เป็นเพียงพลังจิตวิญญาณดั้งเดิมสายเดียว ยามเผชิญหน้ากับบรรพจารย์จักรพรรดิเทียนหลันกลับเห็นได้ชัดว่ากร้าวแกร่งถึงขีดสุด

“จี้เสวียน คิดจริงๆ หรือว่าพึ่งพิงคีรีดวงกมลแล้วจะสามารถทำตัวไร้ขื่อไร้แปได้”

สีหน้าบรรพจารย์จักรพรรดิเทียนหลันเย็นเยียบ “ข้าขอบอกเจ้า วันนี้พลังจิตวิญญาณดั้งเดิมนี้ของเจ้า อย่าหวังจะมีชีวิตได้อีกเลย!”

“แค่เจ้าคนเดียวน่ะหรือ”

จวินหวนถาม

“แน่นอนไม่ใช่แค่ข้าคนเดียว อานุภาพแห่งมรรคกระบี่ของสหายยุทธ์จวินหวนยอดเยี่ยมเลิศล้ำ หากหมายจะจับตายปลาใหญ่อย่างเจ้า ก็ต้องปฏิบัติอย่างจริงจังถึงจะใช้ได้”

บรรพจารย์จักรพรรดิเทียนหลันกล่าวราบเรียบ

น้ำเสียงยังไม่ทันสิ้นสุด ห้วงอากาศละแวกใกล้เคียงก็ม้วนตลบระลอกหนึ่ง พร้อมๆ กับปรากฏเงาร่างสายแล้วสายเล่าขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

เงาร่างเหล่านี้รวมทั้งสิ้นเจ็ดคน มีทั้งชายหญิง ลักษณะหน้าตาถึงแม้จะต่างกัน แต่บุคลิกล้วนน่าสะพรึงคับฟ้า ดุจดั่งบรรพจารย์แห่งมหามรรค อานุภาพศักดิ์สิทธิ์ไร้จำกัด!

ทันทีที่ปรากฏตัว ฟ้าดินร้องระงม คล้ายแบกรับอานุภาพบนตัวพวกเขาไม่ไหว

ระดับจักรพรรดิบางส่วนยิ่งตัวเกร็งไปทั้งร่าง รับรู้ถึงแรงกดดัน

ควรรู้ว่าด้วยระดับของพวกเขาก็สามารถข่มทั่วหล้า อาละวาดทั่วแผ่นดิน ทว่ายามเผชิญหน้ากับเงาร่างที่ปรากฏตัวออกมาอย่างต่อเนื่องเหล่านี้ กลับได้แต่แหงนมองเท่านั้น!

เนื่องจากคนเหล่านี้ล้วนเป็นบรรพจารย์จักรพรรดิที่ไม่เคยปรากฏตัวบนโลกมานานปี บ้างก็มาจากหกเรือนมรรคใหญ่ บ้างก็มาจากสิบเผ่านักรบใหญ่ และบ้างก็มาจากเผ่าจักรพรรดิดึกดำบรรพ์…

เพียงแต่สำหรับผู้สืบทอดคีรีดวงกมลอย่างพวกจวินหวน ผู่เจิน หลินสวินแล้ว คนพวกนี้ล้วนมีชื่อเรียกเดียวกันคือ…

ศัตรู!

บรรพจารย์จักรพรรดิเทียนหลัน รวมกับคนอื่นอีกเจ็ดคนที่ปรากฏตัวต่อเนื่อง ทำให้สถานการณ์ในที่นั้นพลอยเปลี่ยนไปอีกครั้ง

พลังระดับนี้ล้วนสามารถกวาดล้างทั่วหล้าได้!

นัยน์ตาหลินสวินหดรัดเล็กน้อย

เขาสามารถคาดการณ์ได้ว่าการประชันหมากที่มีการวางแผนมาล่วงหน้านี้ไม่ธรรมดาหาใดเปรียบ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะน่าสะพรึงปานนี้

ทอดสายตามองไป ระดับจักรพรรดิทั่วไปล้วนหม่นราศี และผู้ที่มีคุณสมบัติเอ่ยปาก แต่ละคนก็เป็นเฒ่าดึกดำบรรพ์ที่เพียงแค่ย่างเท้าก็สามารถทำให้ฟ้าดาราสั่นสะเทือนได้!

ภาพเหตุการณ์ระดับนี้ เกรงว่าคงมีแต่ ‘ศึกมรรคสิบทิศ’ ในยุคดึกดำบรรพ์ กับ ‘ศึกมรรคของเหล่าจักรพรรดิ’ สมัยบรรพกาลเท่านั้นที่จะเทียบรัศมีได้

กลับเห็นจวินหวนไม่ลนลานแม้แต่น้อย พูดเองเออเอง “ศิษย์พี่ผู่เจิน ตอนนี้มีเจ้าเฒ่าแปดคนที่อยากจัดการพวกเรา ข้าจัดการสามคน ท่านมาจัดการห้าคนเป็นอย่างไร”

ผู่เจินอึ้งไป กล่าวอย่างลังเล “เหตุใด… ถึงไม่แบ่งเท่ากัน”

จวินหวนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ใครใช้ให้ท่านเป็นศิษย์พี่เล่า ย่อมต้องรับหน้าที่มากหน่อยอยู่แล้ว”

ถูกสายตาของจวินหวนจับจ้อง ผู่เจินได้แต่ยิ้มขื่น กล่าวเสียงงึมงำ “ดูเหมือน… จะเป็นเหตุผลข้อนี้จริงๆ”

“พวกข้าสองคนก็ช่วยได้เหมือนกัน”

ซย่าสิงเลี่ยเอ่ยปาก จักรพรรดิอสนีดับสูญที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าด้วย

จวินหวนปฏิเสธตรงๆ กล่าวสบายๆ ว่า “พวกเจ้าอยู่ที่นี่ดีกว่า คอยดูแลศิษย์น้องเล็กของข้าที่ทนทรมานไม่ไหวคนนี้ก็พอแล้ว”

ซย่าสิงเลี่ยและจักรพรรดิอสนีดับสูญมองหน้ากัน ทั้งคู่ก็ถือเป็นบุคคลเทียมฟ้าที่เรียกลมเรียกฝนได้บนทางเดินโบราณฟ้าดาราแห่งนี้เช่นกัน แต่ยามนี้กลับถูกดูหมิ่นกลายๆ…

ส่วนหลินสวินอึ้งค้างไปชั่วขณะ อะไรที่เรียกว่าทนทรมานไม่ไหว

เขาลอบวิพากษ์วิจารณ์ในใจ ‘ศิษย์พี่จวินหวนใช่แค่ซุกซนที่ไหน คำพูดก็ช่างทำร้ายใจคนเกินไปแล้ว ไม่รู้จริงๆ ว่าเหตุใดผู้อาวุโสจี้เสวียนถึงได้หลงใหลคลั่งไคล้นางปานนั้น…’

ไม่เพียงแค่พวกหลินสวิน พวกบรรพจารย์จักรพรรดิเทียนหลันหลังจากได้ยินการจัดการของจวินหวนก็อึ้งงันไปครู่หนึ่ง พวกเขาเคยถูกดูเบาเช่นนี้เมื่อไหร่กัน

“มิน่าคีรีดวงกมลถึงถูกทำลาย ดูท่าคงมีสาเหตุมาจากพูดจาใหญ่โตเกินไป”

บรรพจารย์จักรพรรดิที่เหมือนเด็กหนุ่ม บุคลิกเย่อหยิ่งคนหนึ่งหัวเราะหยัน

จวินหวนยื่นมือมาชี้คนผู้ นี้ กล่าวว่า “ศิษย์พี่ผู่เจิน เจ้าเฒ่ากระจอกนี้มอบให้ข้าแล้วกัน อีกเดี๋ยวข้าจะทำให้เขาคุกเข่าพูดประโยคนี้กับข้าอีกครั้ง”

“ได้”

ผู่เจินตอบรับอย่างรวดเร็ว

“เฮอะ ไม่รู้ดีชั่ว!”

บรรพจารย์จักรพรรดิที่เหมือนเด็กหนุ่มคนนั้นสีหน้าอึมครึมลง

สิ่งที่ตอบเขาคือหนึ่งกระบี่ที่ไม่เกรงใจของจวินหวน ปราณกระบี่เจิดจรัสไร้สิ้นสุด งดงามยิ่งยวด มีความงามที่สะท้านจิตสะเทือนวิญญาณอย่างหนึ่ง

และก็เป็นกระบี่นี้ที่เปิดฉากการต่อสู้ในครั้งนี้

“ลงมือ!”

เกือบจะในเวลาเดียวกัน พวกบรรพจารย์จักรพรรดิเทียนหลันก็ลงมือพร้อมกัน

บรรพจารย์จักรพรรดิ ขอบเขตแห่งระดับจักรพรรดิที่ย้อนคืนบรรพ์

ระดับนี้สูงส่งน่าเกรงขามเกินไป อย่าว่าแต่มกุฎกึ่งจักรพรรดิอย่างหลินสวิน แม้แต่ระดับจักรพรรดิอย่างจักรพรรดิสงครามเจวี๋ยอิ้นก็ยังได้แต่แหงนหน้ามอง

ยามเมื่อการต่อสู้ปะทุ เงาร่างของพวกเขาก็เคลื่อนย้ายไปยังส่วนลึกของเวิ้งฟ้าในพริบตา มีเพียงอยู่ภายใต้เวิ้งฟ้าเท่านั้นจึงจะสามารถปลดปล่อยอานุภาพของพวกเขาได้เต็มที่

หากสู้กันที่พื้นดิน ไม่เพียงจะขัดไม้ขัดมือ ซ้ำหายนะที่ก่อขึ้นยังใหญ่ยิ่งเกินไป ไม่ใช่ว่าใครๆ จะสามารถทนรับไหว