ตอนที่ 2060 สมองเสื่อมสมชื่อตัว

ตอนที่ 2060 สมองเสื่อมสมชื่อตัว

หลินสวินเปิดประตูรั้ว

“เจ้านี่แม่งหูหนวกหรืออย่างไร ถึงกับปล่อยให้นายน้อยของพวกเรารอนานเช่นนี้!”

มือของผู้ติดตามคนนั้นที่กำลังเคาะประตูค้างอยู่กลางอากาศ ถือโอกาสฟาดใส่หน้าหลินสวิน

แค่พอฟังไม่เข้าหูก็ลงมือโดยตรง!

เห็นได้ชัดว่าผู้ติดตามคนนี้วางอำนาจแผลงฤทธิ์จนเคยชิน ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าทำตัวกำเริบเสิบสานเช่นนี้แน่

หลายปีนี้หลินสวินเจอเรื่องพวกนี้น้อยมาก จึงรู้สึกผิดคาดอยู่บ้างอย่างอดไม่ได้

แต่การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้ช้า

ฝ่ามือที่ผู้ติดตามซัดมาถูกหลินสวินคว้าไว้ได้ ไม่อาจเข้าใกล้ได้แม้เพียงคืบ

ที่ทำพาให้คนคาดไม่ถึงคือ ผู้ติดตามคนนี้ไม่ตระหนกกลับขุ่นเคือง เอ่ยว่า “ไอ้เจ้าสุนัข เจ้ายังกล้าต่อต้านอีกหรือ เบื่อชีวิตแล้วสินะ”

เขาพูดพลางเตะหลินสวิน

แข็งกร้าวยิ่งนัก ประหนึ่งว่าเขาลงมือได้คนเดียว ส่วนอีกฝ่ายได้แต่ตั้งท่ารอรับหมัดเท่านั้น

ผู้ติดตามคนหนึ่งยังกล้าหยิ่งผยองเช่นนี้ แค่คิดก็รู้แล้วว่าต้องมีความมั่นใจอย่างมาก มิฉะนั้นคนแบบนี้คงถูกฆ่าไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว!

กร๊อบ!

เท้าข้างหนึ่งของผู้ติดตามคนนี้เพิ่งเตะออกมา ข้อมือของเขาก็ถูกหลินสวินบิดจนหัก เจ็บจนเขาแผดเสียงร้องโหยหวน เงาร่างซวนเซ ถูกหลินสวินกำราบให้คุกเข่าโดยตรง

การเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้จบในรวดเดียว

หลินสวินไม่เคยส่งเสียง สีหน้าเรียบเฉย แต่ในดวงตาดำกลับฉายแววเยียบเย็น

มาหาเรื่องถึงที่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ยามเคาะประตูยังป่าเถื่อนไร้เหตุผลเช่นนั้น พอเพิ่งเปิดประตูก็ทำตัวหยิ่งผยองและจองหองอีก หากไม่ใช่ว่ายังไม่รู้สาเหตุแน่ชัด หลินสวินคงฆ่าไอ้เจ้าคนไม่รู้จักดีชั่วนี่ไปนานแล้ว

“บังอาจ!”

“เจ้ากล้าลงมือกับคนของ ‘เขาอสูรดาว’ อย่างพวกเรารึ!”

“ช่างรนหาที่ตายซะจริง…”

เหล่าผู้ติดตามซึ่งอยู่ข้างกายชายที่สวมชุดคลุมกระเรียนแดงเพลิงนั้นพากันตวาด จ้องหลินสวินเขม็ง ท่าทางไม่กล้าเชื่อ

ชายวัยกลางคนแห่งเรือนเร้นหมอกคนนั้นก็อึ้งไป สื่อจิตกล่าวอย่างรวดเร็ว ‘ผู้อาวุโส ท่านต้องใจเย็นลงก่อน ยอมอ่อนข้อให้สักหน่อย พวกนี้ล้วนเป็นคนของเขาอสูรดาว…’

จากคำอธิบายของชายวัยกลางคน เขาอสูรดาวก็คือขุมอำนาจใหญ่แห่งหนึ่งของโลกมืด อิทธิพลเป็นรองแค่สามยักษ์ใหญ่แห่งโลกมืด

ชายที่สวมชุดคลุมกระเรียนแดงเพลิงนั้นก็คือทายาทสายตรงของเจ้าสำนักแห่งเขาอสูรดาว นามว่าสือเล่อจื้อ ฐานะสูงส่งหาใดเปรียบ

สถานที่ซึ่งปั่นป่วนอันตรายอย่างโลกมืด ไม่เคยขาดบุคคลร้ายกาจที่เหี้ยมโหดป่าเถื่อน แต่กลับมีน้อยคนนักที่ยอมล่วงเกินสือเล่อจื้อ

สาเหตุอยู่ที่บิดาผู้อาวุโสของเขาเป็นจอมมารที่ปกป้องพวกตัวเองอย่างมาก นิสัยก็อันธพาลเกเรฉุนเฉียวเป็นอย่างยิ่ง มีฉายาว่า ‘จักรพรรดิมารกลืนเงา’ !

ทั้งอิทธิพลของเขาอสูรดาวก็แข็งแกร่งเหลือประมาณ โดยเฉพาะหลายปีนี้ยังมีทีท่าทีว่าจะตามสามยักษ์ใหญ่แห่งโลกมืดทันอยู่รางๆ

“หึ น่าสนใจ”

สือเล่อจื้อที่สวมชุดคลุมกระเรียนแดงเพลิงยิ้มหัวเราะขึ้นมา

ผู้ติดตามที่ถูกกำราบอยู่บนพื้นนั่นตะเกียกตะกายขึ้นมา กล่าวอย่างคับแค้นใจ “นายน้อย ท่านต้องออกหน้าตัวแทนข้านะขอรับ!”

“ยังขายหน้าไม่พอหรือ”

สือเล่อจื้อซัดฝ่ามือลงไป

ปึง!

ศีรษะของผู้ติดตามคนนี้ระเบิดออกตรงๆ เลือดสดสาดกระเซ็น มุกโลหิตสองสามหยดกระเด็นเปื้อนใบหน้าของสือเล่อจื้อ แต่เขากลับไม่ใส่ใจ แลบลิ้นออกมาเลียเบาๆ พาให้คนกลัวจนตัวสั่นงันงก

พวกผู้ติดตามข้างกายเขาแต่ละคนล้วนหน้าเปลี่ยนสี เงียบกริบดังจักจั่นเดือนหนาว

“สหาย เมื่อครู่ผู้ติดตามคนนี้ของข้าไร้มารยาทเกินไป ตอนนี้เขาได้จ่ายค่าตอบแทนแล้ว”

สือเล่อจื้อมองไปยังหลินสวิน น้ำเสียงอึมครึม “คำโบราณกล่าวไว้ดีแล้ว ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ เจ้าบีบบังคับให้ผู้ติดตามคนนี้ของข้าคุกเข่าต่อหน้าข้า ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนบางอย่างด้วยหรือไม่”

ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านข้างเหงื่อกาฬท่วมศีรษะ รีบร้อนกล่าว “คุณชายสือ ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ผู้อาวุโสท่านนี้เป็นแขกคนสำคัญของเรือนเร้นหมอกของข้า ท่านช่วยผ่อนปรนสักหน่อยได้หรือไม่”

“ถ้าเจ้าพูดมากอีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

สือเล่อจื้อเหลือบมองเขาเล็กน้อย

ชายวัยกลางคนหุบปากทันที ส่งสายตามาทางหลินสวินไม่หยุด คล้ายกำลังบอกเขาว่าทนได้ก็ทน อย่าวู่วามเด็ดขาด

หลินสวินกลับทำเหมือนมองไม่เห็น พลางกล่าวว่า “ให้โอกาสพวกเจ้าครั้งหนึ่ง หายไปจากตรงหน้าข้าตอนนี้ มิฉะนั้นต้องรับผลที่ตามมาเอง”

สือเล่อจื้ออึ้งไปสักพัก คล้ายไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง

พวกผู้ติดตามข้างกายเขาก็สีหน้างงงวยกันหมด ราวกับคล้ายไม่อยากกล้าเชื่อว่ายังมีคนที่กล้าพูดกับนายน้อยของพวกเขาเช่นนี้

“เหมือนว่าเจ้าจะมีความมั่นใจมากสินะ”

สายตาสือเล่อจื้อประเมินหลินสวิน เหมือนได้รู้จักกันใหม่อีกครั้ง

แต่ด้วยสายตาของเขา ย่อมมองไม่ออกแต่แรก ว่าชายหนุ่มที่กลิ่นอายราบเรียบไม่ลึกลับซับซ้อนตรงหน้านี้เป็นคนที่น่ากลัวแค่ไหน

ประกอบกับตั้งแต่ฝึกปราณมาถึงตอนนี้เขาแผลงฤทธิ์จนเคยชิน ต่อให้เจอคนที่แข็งแกร่งกว่า ก็ไม่กล้าหาเรื่องเขาง่ายๆ ด้วยหวาดกลัวฐานะของเขา

ดังนั้นท่าทีแข็งกร้าวที่หลินสวินเผยให้เห็นตอนนี้ กลับทำให้สือเล่อจื้อไม่คุ้นชินนัก

เขาขมวดมุ่นคิ้วเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “เจ้านั่งยานมาโลกมืดครั้งแรกใช่ไหม”

นี่เป็นการหยั่งเชิงอย่างหนึ่ง

เพียงแต่หลินสวินกลับหงุดหงิดอยู่บ้างแล้ว

สำนักเก่าแก่จรัสเทพสำนักโบราณจรัสเทพและแดนกษิติครรภ์สองในสามยักษ์ใหญ่แห่งโลกมืด ล้วนถูกเขาฆ่าไปไม่รู้กี่คน ไหนเลยจะมาใส่ใจคุณชายคนหนึ่งของเขาอสูรดาว

แววตาเขาเยียบเย็น มองไปยังชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ พลางกล่าว “หากข้าสังหารพวกเขา เรือนเร้นหมอกของพวกเจ้าจะติดร่างแหด้วยหรือไม่”

ประโยคเดียวทำเอาพาให้ชายวัยกลางคนขนลุกขนชันไปทั้งตัว รีบร้อนกล่าว “ผู้อาวุโสโปรดระงับโทสะๆ มีอะไรพูดกันดีๆ ทำไมต้องต่อยตีสังหารกันด้วยเล่า”

“ฮ่าๆๆ พวกเจ้าได้ยินไหม เจ้าหมอนี่ถึงกับประกาศว่าจะฆ่าพวกเราด้วย”

สือเล่อจื้อโกรธจัดจนกลายเป็นหัวเราะ เขาคิดว่าตนอดทนมาพอแล้ว ใครจะคิดว่าคนตรงหน้านี้กลับไม่รู้ดีชั่วอย่างสิ้นเชิง!