ตอนที่ 2061 คำว่าตายเขียนอย่างไร

ตอนที่ 2061 คำว่าตายเขียนอย่างไร

สมองเสื่อม…

ชายวัยกลางคนเกือบหลุดหัวเราะ

สือเล่อจื้อกลับสีหน้าเดือดดาล รู้สึกเหมือนถูกหยามหน้าครั้งใหญ่

หลินสวินคิดไปคิดมา ก่อนนำคันฉ่องทองแดงที่มีกลิ่นอายโบราณออกมาพลางกล่าว “เจ้ารู้จักของสิ่งนี้หรือไม่”

สือเล่อจื้อร้องเสียงหลงราวกับถูกฟ้าผ่า “นาง… นางถึงกับมอบคันฉ่องทองแดงนำทางที่ใช้มุ่งหน้าไปแดนอำพรางกับเจ้าด้วยหรือ”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความริษยาและเกรี้ยวกราดรุนแรง “เจ้ายังจะบอกว่าเจ้าไม่เกี่ยวข้องกับชิงอิงอีกหรือ”

คันฉ่องทองแดงนำทาง!

หลินสวินเหมือนนึกอะไรได้

ตอนที่จากเมืองหลินอันมา ชิงอิงเคยมาหาเขาด้วยตนเอง ทั้งเอ่ยคำพูดที่มีนัยลึกซึ้ง

‘หากภายหน้าคุณชายมีโอกาสพบคนผู้นี้ ช่วยบอกเขาทีว่าชิงอิงแห่งเรือนเร้นหมอกอยากจะพบหน้า ตอนนั้นข้าจะบอกเรื่องที่เป็นประโยชน์ไร้โทษแก่เขา’

ต้องรู้ว่าหลินสวินในตอนนั้นท่องโลกด้วยฐานะของ ‘อวี่เสวียน’ แต่ชิงอิงดูเหมือนว่าจะเดาอะไรออก

จากนั้นชิงอิงก็มอบคันฉ่องทองแดงนำทางบานนี้ให้กับเขา ทั้งยังบอกว่าคันฉ่องทองแดงนี้ซ่อนแผนที่เอาไว้ ถ้าใช้แผนที่นำทางก็จะหานางพบ ถึงตอนนั้นจะให้ค่าตอบแทนที่ไม่อาจปฏิเสธได้กับหลินสวิน

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็รู้จักแดนอำพรางหรือ” หลินสวินถาม

สือเล่อจื้อกล่าว “นั่นเป็นแดนต้นกำเนิดของเรือนเร้นหมอก ในโลกมืดยังมีใครไม่รู้จัก แต่หากไม่มีคันฉ่องทองแดงนำทาง ผู้ใดก็หาแดนอำพรางไม่พบ”

หลินสวินกล่าว “ถ้าเช่นนั้นแดนอำพรางก็อยู่ในโลกมืดนี้หรือ”

สือเล่อจื้อกล่าว “นี่ไม่ใช่คำพูดไร้สาระหรอกหรือ” เขารู้สึกว่าหลินสวินในตอนนี้ต่างหากที่สมองเสื่อม!

หลินสวินเพิ่งตระหนักได้ว่า ปีนั้นตอนที่ชิงอิงมอบคันฉ่องทองแดงนำทางนี้ให้กับตน ต้องมีเจตนาที่ต่างออกไปแน่

นางคิดจะบอกเรื่องที่มีแต่ประโยชน์และไร้โทษอะไรกับข้ากันแน่

“ผู้อาวุโส ตอนนี้ความเข้าใจผิดได้อธิบายกันชัดเจนแล้ว ท่านเห็นแก่หน้าเรือนเร้นหมอก ปล่อยพวกคุณชายสือไปได้หรือไม่”

ชายวัยกลางคนนั้นก้าวมาข้างหน้า ยิ้มอย่างขออภัย

พวกสือเล่อจื้อก็มองไปยังหลินสวิน เวลานี้ต่อให้พวกเขาโง่แค่ไหน ก็รู้ตัวว่าเตะใส่แผ่นเหล็กเข้าแล้ว

หลินสวินกล่าวง่ายๆ “อยากมีชีวิตรอดก็ง่ายมาก นำสมบัติจักรพรรดิออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วข้าจะให้พวกเจ้าจากไป”

“สมบัติจักรพรรดิ?”

พวกสือเล่อจื้อนิ่งงันพร้อมกัน นี่มันมากเกินไปชัดๆ

แม้ว่าสือเล่อจื้อจะฐานะสูงส่ง บิดาของเขาเป็นจักรพรรดิมารกลืนเงาแห่งเขาอสูรดาว แต่บนตัวก็มีแค่ศาสตราจักรพรรดิที่ใช้เอาตัวรอดชิ้นเดียวเท่านั้น

“หึๆ มกุฎกึ่งจักรพรรดิคนหนึ่ง กลับกล้าแตะต้องศาสตราจักรพรรดิ กล้ามากจริงๆ ไม่กลัวทำให้ตัวเองท้องอืดตายหรือ”

เสียงหัวเราะเยาะพลันดังขึ้น ก็เห็นว่าหน้าเรือนที่ห่างไปไม่ไกล ไม่รู้มีเฒ่าชราชุดดำคนหนึ่งปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาเคราขาวหน้าอมเลือดฝาด นัยน์ตาดั่งอินทรี ทั่วร่างแผ่อานุภาพที่มีเฉพาะระดับจักรพรรดิ

หลินสวินพลันเลิกคิ้วกล่าว “เจ้าเฒ่า ระวังปากพาซวย”

เฮือก!

ทุกคนในที่นั้นไม่มีใครไม่สูดหายใจสะท้าน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กึ่งจักรพรรดิคนหนึ่งกล้าตำหนิและข่มขู่ระดับจักรพรรดิแท้เช่นนี้

นี่เป็นการรนหาที่ตาย ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วสินะ!

ชายวัยกลางคนยิ่งตกใจจนวิญญาณเกือบหลุดออกจากร่าง สื่อจิตกล่าวอย่างรวดเร็ว ‘ผู้อาวุโส ท่านนี้คือมหาจักรพรรดิมรรคมารคนหนึ่ง มาจาก ‘สำนักยุทธ์ยมโลก’ ในแคว้นมารแห่งโลกใหญ่หงเหมิง ท่าน… ท่านรีบก้มหัวขอโทษเถอะ มิฉะนั้นจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้!’

พูดจบร่างเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ระดับจักรพรรดิ ไม่อาจหยาม!

และเฒ่าชราชุดดำนั่นก็เป็นถึงจักรพรรดิมารคนหนึ่ง ข่มขวัญทั่วหล้า น่าสะพรึงอย่างที่สุด กึ่งจักรพรรดิคนไหนบนโลกนี้กล้าสบประมาทบ้าง

พลันเห็นเฒ่าชราชุดดำนั่นอึ้งไปเช่นกัน จากนั้นหน้าก็อึมครึมลงในชั่วขณะเดียว กลางนัยน์ตาเต็มไปด้วยแสงน่าสะพรึงพลางกล่าว “เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้ไหมคำว่าตายเขียนอย่างไร”

หลินสวินยิ้มเยาะ “อายุมากขนาดนี้แล้ว ยังเขียนไม่เป็นอีกหรือ ไม่งั้น… ข้าสอนเจ้าให้เอาไหม”

พวกสือเล่อจื้อและชายวัยกลางคนต่างนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ในใจมีแค่ความคิดเดียว บ้าไปแล้ว! เจ้าหมอนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!

บนโลกนี้มีใครกล้าไปล่วงเกินระดับจักรพรรดิอย่างเสียสติเช่นนี้บ้าง

“ดูสิ เจ้าหมอนี่บ้าระห่ำแค่ไหน ไม่แปลกที่จะนั่งยานข้ามโลกหนีไปยังโลกมืด เขาต้องก่อเรื่องใหญ่หลวงมาแน่”

“กล้าไม่เคารพระดับจักรพรรดิเช่นนี้ ต่อให้หนีไปถึงโลกมืดก็อยู่ต่อได้ไม่กี่วัน!”

“เจ้าหนุ่ม ยังไม่รีบคุกเข่าขอโทษอีกหรือ”

เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้น บ้างหัวเราะเยาะ บ้างหยามเหยียด

ในชั้นบนของยานข้ามโลกนี้ มีเรือนรับรองกระจายอยู่มากมาย การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นทางนี้ ทำให้แขกที่อยู่ในเรือนพวกนั้นตื่นตกใจนานแล้ว

เมื่อเห็นหลินสวินสบประมาทระดับจักรพรรดิคนหนึ่งเช่นนี้ก็พากันตื่นตะลึง ล้วนไม่กล้าเชื่อ

เสียงเซ็งแซ่พวกนั้นดังมาจากคนพวกนี้นั่นเอง

พลันเห็นเฒ่าชราชุดดำกล่าวด้วยสีหน้าอึมครึม “เอาสิ ข้าจะชี้แนะเจ้าเองว่าคำว่าตายเขียนอย่างไร!”

เขาพูดพลางตบฝ่ามือหนึ่งออกไปกลางอากาศ

ตูม!

กลางอากาศฟ้าคำรามสะท้านสะเทือน แสงดำมืดโหมกระหน่ำควบรวมเป็นมือยักษ์สีดำข้างหนึ่ง แผ่คลื่นกฎเกณฑ์มรรคจักรพรรดิที่น่าหวาดกลัวออกมา บีบกดห้วงอากาศจนทรุดทลาย

เวลานี้ขอแค่เป็นผู้แข็งแกร่งที่เห็นเหตุการณ์นี้ ย่อมไม่มีใครไม่หยุดหายใจ ขนพองสยองเกล้า

ฝ่ามือนี้แสดงให้เห็นความหมายของอานุภาพแห่งระดับจักรพรรดิอย่างชัดเจน ต่อให้มองจากไกลๆ ก็ทำให้คนรู้สึกสิ้นหวัง

จบกัน!

ชายวัยกลางคนมือเท้าเย็นเยียบ หากผู้อาวุโสคนนี้ตายไป ควรอธิบายกับคุณหนูชิงอิงอย่างไรดี