ตอนที่ 2228 เขตต้องห้ามไร้ชีพ

ตอนที่ 2228 เขตต้องห้ามไร้ชีพ

เผ่าจักรพรรดิปี้อั้นเป็นบริวารของเผ่าเจินหลง และเป็นหนึ่งในเก้าเผ่าจักรพรรดิใหญ่ แต่หากไม่ได้รับเชิญก็ไม่สามารไปวังมังกรได้เหมือนกัน!

มองจากจุดนี้ก็รู้ว่าตำแหน่งของเผ่าเจินหลงในโลกนี้ยิ่งใหญ่น่าเกรงขามปานใด เหมือนกับเทพผู้สูงส่งไม่มีผิด

“อันเสวี่ยอยู่บนเกาะเทพรุ้งมรกตหรือไม่” หลินสวินถาม

อันเจิงพยักหน้า “ช่วงสิบปีมานี้นางควบคุมดูแลเกาะเทพรุ้งมรกตเรื่อยมา บอกว่าอยากรวบรวมวัตถุดิบเทพให้มากพอ และเชิญผู้อาวุโสใหญ่จาก ‘เผ่าเพลิงดำ’ มาหลอมโอสถเทพเตาหนึ่ง เพื่อเตรียมการฝ่าระดับจักรพรรดิ”

หลินสวินร้องอ้อคราหนึ่ง กล่าวว่า “หลังจากไปถึงเกาะเทพรุ้งมรกตเจ้าพาข้าไปพบนาง เรื่องในวันนี้ก้จะแล้วกันไป”

กล่าวเสร็จหลินสวินก็นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะด้านข้าง กล่าวว่า “ก่อนไปถึง ข้าจะรออยู่ที่นี่ตลอด เจ้า… ไม่ถือกระมัง”

ในใจอันเจิงฝืดเฝื่อน มีหรือเขาจะกล้าถือสา ย่อมตอบตกลงโดยไม่ลังเล

ครุ่นคิดครู่หนึ่งอันเจิงก็กล่าวสั่งการไปนอกโถงใหญ่ “ใครก็ได้ ยกเหล้าหมักเทพและอาหารหายากที่ข้าสะสมไว้ส่วนตัวมาที ข้าจะต้อนรับแขกสำคัญท่านนี้อย่างดี”

ไม่นานผลไม้วิญญาณและอาหารตระการตานานาชนิดก็ถูกยกขึ้นมาทีละอย่าง ยังมี ‘สุราลูกค่าง’ ที่หมักโดย ‘เผ่าค่างวิญญาณ’ ปิดผนึกมานานหมื่นปี มีฉายาว่าเป็นเหล้าหมักเทพ ล้ำค่าถึงขีดสุด

นอกจากนี้ยังมี ‘น้ำผึ้งเทพบุปผาม่วง’ ที่หลั่นโดยเผ่าผึ้งปีกม่วง

‘น้ำค้างวิญญาณพันประกาย’ ที่เก็บเกี่ยวโดยเผ่าฝันโบยบิน

‘อมฤตหมื่นมรกต’ ที่เผ่าวิญญาณมรกตหลอมออกมาจากต้นไม้วิญญาณกว่าหมื่นชนิด…

มีมากหลายสิบอย่าง แต่ละอย่างล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าหายากที่มีเฉพาะแต่ละเผ่า เวลานี้ถูกอันเจิงนำมาต้อนรับหลินสวิน

สิ่งนี้ทำให้หลินสวินยังอดรู้สึกแปลกใจหน่อยๆ ไม่ได้ “บนเรือลำนี้ข้าทำให้เจ้าเสียหน้ายับเยิน เจ้าไม่แค้นข้าหรือ”

อันเจิงตอบอย่างซื่อตรง “แค้น แต่ไม่มีคุณสมบัติไปแก้แค้น ได้แต่ยอมรับชะตา”

ขณะพูดเขายิ้มขื่นคราหนึ่ง “ผู้อาวุโสวางใจ ข้าต้อนรับอย่างอุ่นหนาฝาคั่งเช่นนี้ก็เพราะหวังจะเอาใจท่านเป็นอย่างดี ไม่อยากให้เกิดเรื่องอะไรอีก”

หลินสวินร้องอืมคราหนึ่ง รินสุราลูกค่างหนึ่งจอก ทันใดนั้นกลิ่นหอมที่เข้มข้นเย้ายวนจิตใจผู้คนก็แผ่ซ่านออกมา น้ำสุราที่ดุจดั่งอำพันไหลเวียนด้วยแสงประกายสายแล้วสายเล่า วิเศษอัศจรรย์หาใดเปรียบ

เขาดื่มรวดเดียวหมด ลิ้มรสเงียบๆ พักหนึ่ง จากนั้นพลันพยักหน้า “สุราชั้นดี!”

สุราลูกค่างนี้ไม่ใช่สิ่งที่สุราทั่วไปจะเทียบชั้นได้ ไม่เพียงมีรสสัมผัสหวานสดชื่น ในนั้นยังบรรจุไอวิญญาณเข้มข้นอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้ด้วย รสชาติเลิศล้ำหาใดเปรียบ

อันเจิงลอบกล่าวในใจ ‘นี่ย่อมเป็นสุราชั้นดีอยู่แล้ว จอกเล็กๆ จอกเดียวยังมีมูลค่าล่มเมือง เวลาปกติข้ายังทำใจเอาออกมาดื่มไม่ได้ด้วยซ้ำ…’

หลินสวินลิ้มรสน้ำผึ้งเทพบุปผาม่วงอีก ดื่มด่ำกับน้ำผึ้งนุ่มหอมที่กำลังละลายอยู่ในช่องปาก ก่อนจะพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

อร่อย!

ของชิ้นนี้ซย่าจื้อกับซีจะต้องชอบอย่างแน่นอน

จากนั้นหลินสวินก็ลิ้มรสสุราอาหารโอชะอย่างอื่นอีก ล้วนแล้วแต่มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่มีอย่างไหนไม่เรียกว่าเลิศรสสุดวิเศษ ทำเอาหลินสวินลอบร้องชมไม่หยุด

“มา ข้าคารวะผู้อาวุโสหนึ่งจอก” อันเจิงรินสุราลูกค่างให้ตัวเองจอกหนึ่ง ชูจอกขึ้นแล้วเอ่ยปากอย่างเคารพ

หลินสวินมองเขาปราดหนึ่ง ชูจอกขึ้นแล้วดื่มรวดเดียวหมด

อันเจิงลอบถอนหายใจโล่งอกทันที และดื่มสุราในจอกจนหมดเช่นกัน เขากล้าฟันธงอย่างสิ้นเชิงแล้ว ว่าหลินสวินไม่ได้มีแผนจะก่อเรื่องใหญ่โตใดอีก

แค่นี้ก็พอแล้ว

อันเจิงกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ไปเกาะเทพรุ้งมรกตครั้งนี้ต้องผ่านโลกอาคมห้วงอากาศสิบเก้าแห่ง คาดการณ์ว่าพวกเราจะไปถึงในอีกเจ็ดวัน ระหว่างนี้หากท่านต้องการอะไรโปรดบอกได้เลย ขอเพียงเป็นสิ่งที่ผู้น้อยสามารถทำได้ก็จะไม่ยืดยาดเป็นอันขาด”

หลินสวินพยักหน้า

โลกอาคมห้วงอากาศที่ว่า อันที่จริงวคือพื้นที่ซ้อนทับที่กระจายตัวอยู่บนทะเลตะวันออก ดุจดั่งอุโมงค์อากาศขนาดน้อยใหญ่

ทะเลตะวันออกไพศาลหาใดเปรียบ ไม่รู้กว้างใหญ่เท่าใด ทุกแห่งหนล้วนมีโลกอาคมห้วงอากาศกระจายตัวอยู่ หากพรวดพราดเข้าไป เป็นไปได้สูงว่าอาจจะหลงทางอยู่บนทะเลตะวันออกอันกว้างใหญ่แห่งนี้!

ต่อให้เป็นระดับจักรพรรดิก็ไม่กล้าเข้าไปมั่วๆ โลกอาคมห้วงอากาศนั่นก็เหมือนค่ายกลเคลื่อนย้ายแห่งแล้วแห่งเล่า หากไม่รู้เส้นทาง ขอเพียงเข้าไปในนั้นเป็นไปได้สูงว่าอาจถูกเคลื่อนย้ายไปยังแดนปริศนา ไม่สามารถกลับมาได้ตลอดกาล

เรื่องเช่นนี้ก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ไม่เคยเกิดขึ้น

หลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว คลื่นลมเงียบสงบตลอดทาง การตายของผู้แข็งแกร่งเผ่าค้างคาวเขียวกระหายเลือดถูกเผ่าจักรพรรดิปี้อั้นปิดไว้มิดนานแล้ว ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก

แต่ใครต่างก็รู้ดี ครั้งนี้เผ่าจักรพรรดิปี้อั้นเจอพวกร้ายกาจเข้าให้แล้ว!

ผู้แข็งแกร่งไม่น้อยยิ่งคาดเดา ว่าเผ่าจักรพรรดิปี้อั้นคงไม่กล้ำกลืนความอัดอั้นทั้งอย่างนี้เด็ดขาด ตอนที่ไปถึงเกาะเทพรุ้งมรกตบางทีอาจทำการแก้แค้นก็ได้!

เพียงแต่หลินสวินกลับคล้ายไม่รู้สึกรู้สากับเรื่องนี้สักนิด

อันเจิงก็ไม่ได้เผยความไม่พอใจหรือท่าทีเป็นอริใดๆ ออกมาแม้แต่เสี้ยว

ในวันนี้หลินสวินมานอกโถงใหญ่ พิงรั้วระเบียงทอดสายตามองไปไกลๆ ก็เห็นทะเลมรกตไร้สิ้นสุด ระลอกคลื่นซัดกระเพื่อม ทะเลผสานท้องฟ้า วิจิตรตระการตา

เรือสมบัติบังคับอยู่เหนือผิวทะเล เกลียวคลื่นกระเพื่อมไหว แต่ที่น่าแปลกคือบนผิวทะเลอันกว้างใหญ่เงียบสงบแห่งนี้กลับไม่เห็นสิ่งมีชีวิตในทะเลชนิดใดเลย

ในน้ำทะเลยิ่งไม่มีคลื่นพลังชีวิตใดๆ

หลินสวินใช้จิตรับรู้สำรวจ ก็เห็นใต้น้ำทะเลยิ่งลึกยิ่งมืดมิดและเย็นเยียบ อย่าว่าแต่สิ่งมีชีวิตจำพวกกุ้งหอยปูปลาเลย แม้แต่พืชทะเลอย่างสาหร่าย ปะการังก็มองไม่เห็นเช่นกัน

จนกระทั่งจิตรับรู้สำรวจลึกลงไปเก้าพันจั้งใต้น้ำทะเล กระแสยะเยือกหนาวเหน็บแปลกกระหลาดคละคลุ้งเงียบๆ ทำเอาในใจหลินสวินเกิดความรู้สึกอันตรายถึงขีดสุดขึ้นมาทันที