ตอนที่ 2239 พบอ๋าวเจิ้นเทียนอีกครั้ง

ตอนที่ 2239 พบอ๋าวเจิ้นเทียนอีกครั้ง

ขณะเดียวกันจักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยก็พูดว่า ‘สหายยุทธ์ เจ้าลองคิดดูว่าตอนเข้ามาในแดนวังมังกรนี้ ได้เผยช่องโหว่ตรงไหนให้องค์ชายสี่คลางแคลงกันแน่’

หลินสวินคิดดูครู่หนึ่งแล้วเล่ารายละเอียดตอนที่ตนเข้ามาทีละเรื่อง

‘ข้าเข้าใจแล้ว’

ไม่นานจักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยก็เข้าใจ ‘เรื่องนี้ไม่กล่าวโทษสหายยุทธ์หลิน แต่เจ้าแค่ไม่รู้ว่าจักรพรรดิมังกรพลิกสมุทรไม่เหลียวแลองค์ชายเจ็ดมาตลอด ความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นเลวร้าย แต่เจ้ากลับนำป้ายคำสั่งของจักรพรรดิมังกรพลิกสมุทรมาขอพบองค์ชายเจ็ด…’

ไม่รอให้พูดจบหลินสวินก็เข้าใจ พยักหน้าพลางกล่าว ‘เรื่องนี้ข้าประมาทเอง’

จักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยสื่อจิตอย่างรวดเร็ว ‘สหายยุทธ์ เวลาไม่คอยท่า ตอนนี้องค์ชายสี่ยังรออยู่ข้างนอก เจ้าคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไป’

หลินสวินใคร่ครวญเล็กน้อย สายตามองไปยังจักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ย ‘ข้ามีวิธีหนึ่ง สามารถทำให้สหายยุทธ์ไม่ต้องติดร่างแห ทั้งยังทำให้ข้าเจอองค์ชายเจ็ดได้อย่างราบรื่น เพียงแต่… จะทำให้สหายยุทธ์ลำบากอยู่บ้าง’

จักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยอึ้งไป คล้ายนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง สีหน้าพลันปรวนแปรไม่หยุด เนิ่นนานกว่าจะกัดฟันกล่าว ‘ได้รับความลำบากเล็กน้อยจะเป็นไร ขอแค่ช่วยสหายยุทธ์ได้ ให้ทุ่มเททุกอย่างก็คุ้มค่า’

หลินสวินพยักหน้าแล้วเริ่มสื่อจิต

…

นอกถ้ำ หัวคิ้วอ๋าวเสวียนเฟิงขมวดขึ้น ยามรู้สึกว่าหมดความอดทนอยู่บ้างก็ได้ยินเสียงกัมปนาทดังมาจากในถ้ำลึกที่มืดสนิทนั่น พลังต้องห้ามถาโถมออกมา

กลิ่นอายน่าหวาดกลัวนั้นทำให้อ๋าวเสวียนเฟิงหยุดหายใจ ผู้ติดตามคนอื่นแต่ละคนล้วนตื่นตระหนกไม่หยุด

ผ่านไปครู่ใหญ่พลังต้องห้ามในถ้ำจึงสงบลง

ขณะเดียวกันเสียงของจักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยพลันดังมาจากส่วนลึกของถ้ำนั้น “นายน้อย จัดการเรียบร้อยแล้ว”

“สำเร็จแล้ว!”

ผู้ติดตามพวกนั้นต่างกระตือรือร้นขึ้นมา

อ๋าวเสวียนเฟิงก็ยิ้มรับ ก้าวเข้าไปในถ้ำก่อน ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนไม่เฉลียวใจแม้แต่น้อย

ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นแดนวังมังกร เป็นอาณาเขตของพวกเขาเผ่าเจินหลง!

และในจิตใต้สำนึกของอ๋าวเสวียนเฟิงก็ไม่คิดเลยว่า ระดับจักรพรรดิที่ถูกเผ่าตนควบคุมชะตาชีวิตอย่างจักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยจะมีใจออกห่าง

เมื่อเดินเข้าไปในถ้ำได้ไม่นานก็เห็นจักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยรออยู่ตรงนั้นดังคาด ข้างกายเขามีเงาร่างหนึ่งนอนหมดสติอยู่บนพื้น เป็นตายไม่อาจรู้

“จักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ย รีบปลุกเจ้าสวะที่คิดไม่ซื่อนี่ขึ้นมา ข้าอยากรู้นักว่าเขามาทำไมกันแน่!”

ในแววตาอ๋าวเสวียนเฟิงเต็มไปด้วยความอำมหิต ความจริงยังย่ามใจอยู่บ้าง คิดว่าตนมีสายตาเฉียบแหลม มองเล่ห์กลออก!

“องค์ชายสี่ เจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก”

แต่เวลานี้กลับเห็นจักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง แสงมรรคพวยพุ่ง ผู้ติดตามมากมายที่อยู่ใกล้ล้วนไม่ทันได้ตอบสนองก็ถูกกำราบ แต่ละคนทรุดลงกับพื้น ไม่ทันแม้แต่จะร้องทุรนทุราย

แย่แล้ว!

ความย่ามใจบนหน้าอ๋าวเสวียนเฟิงชะงักค้าง แทบจะพุ่งตัวออกไปข้างนอกตามสัญชาตญาณทันที

ปึง!

เพียงแต่ตอนที่เขาเพิ่งขยับตัว ท้ายทอยก็ถูกฟาดเข้าเต็มๆ เบื้องหน้าพลันมืดมัวไปชั่วขณะ เกือบจะหมดสติไป ร่างกระแทกพื้น ล้มลงไปในท่าหมากินขี้

“จักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ย เจ้ากล้าทรยศเผ่าข้ารึ!”

อ๋าวเสวียนเฟิงบันดาลโทสะ สีหน้าคล้ำเขียว แต่เมื่อหันกลับไปก็พบว่ารูปร่างของจักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยแปรเปลี่ยนเป็นหลินสวิน

เขาอึ้งไปชั่วขณะ หนาวสะท้านในใจ “เจ้า…”

“โน่น จักรพรรดิสงครามหุนเซวี่ยที่เจ้าเรียกอยู่ตรงนั้น แต่เขาไม่อาจช่วยเจ้าได้อีกแล้ว” หลินสวินชี้ร่างที่นอนอยู่ไกลออกไปแล้วกล่าวง่ายๆ

“เจ้าเป็นใครกันแน่?!”

อ๋าวเสวียนเฟิงตวาดลั่น เสียงราวฟ้าร้องกัมปนาท

หลินสวินหัวเราะขึ้นมา มองปราดเดียวก็รู้ความคิดของอีกฝ่ายแล้ว “ที่นี่ถูกพลังของข้าปกคลุมแล้ว ต่อให้เจ้าร้องจนคอแตกก็ไม่มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติเพียงเสี้ยว”

อ๋าวเสวียนเฟิงหนาวเยือกในใจอย่างที่สุด มือเท้าเย็นเยียบ แต่เขายังคงไม่กล้าเชื่อ ทำไมบนโลกนี้ถึงมีคนกล้าแฝงตัวเข้ามาในอาณาเขตเผ่าเจินหลงของพวกเขา

ไม่กลัวตายหรือ

ใครบ้างไม่รู้ว่าหากล่วงเกินเผ่าเจินหลงของพวกเขาแล้วจะถูกล้างเผ่าพันธุ์!?

หลินสวินกล่าว “ข้าเดาว่าตอนนี้เจ้าคงยากจะรับเรื่องทั้งหมดนี้แน่ ตอนนั้นอาหกของเจ้าก็คิดเช่นนี้ ถึงขั้นเชื่อว่าข้าคนแซ่หลินไม่กล้าสังหารเขา…”

อ๋าวเสวียนเฟิงสีหน้าแปรเปลี่ยนยกใหญ่ “เจ้าฆ่าท่านอาหกรึ!?”

จักรพรรดิมังกรพลิกสมุทรเป็นเหมือนคนที่ ‘ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน’ ในเผ่าเจินหลง มรรควิถีทั้งตัวล้วนเรียกได้ว่าเป็นบุคคลชั้นยอด!

เวลานี้จิตใจของอ๋าวเสวียนเฟิงมีสัญญาณว่าจะเสียการควบคุมอยู่บ้างแล้ว เป็นไปได้อย่างไร นี่เป็นไปได้อย่างไร

สำหรับคนชนชั้นสูงที่เติบโตในเผ่าเจินหลงมาตั้งแต่เด็กอย่างอ๋าวเสวียนเฟิง ท้องฟ้าของแดนเจินหลงคือท้องนภาประจำเผ่าของพวกเขา แผ่นดินคือปฐพีประจำเผ่าของพวกเขา สิ่งมีชีวิตหมื่นเผ่ากลางฟ้าดินล้วนเป็นบ่าวรับใช้และขุนนางของพวกเขา

หลายปีมานี้สถานการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดการเปลี่ยนแปลงมาก่อน

ดังนั้นอ๋าวเสวียนเฟิงจึงไม่กล้าจินตนาการ ว่าบนโลกนี้ทำไมถึงมีคนกล้ากระทำการชั่วร้ายในฟ้าดินของพวกเขา!