ตอนที่ 2254 คาวเลือดและความมืดมนในอดีต

ตอนที่ 2254 คาวเลือดและความมืดมนในอดีต

บรรพชนเจินหลง เป็นคนที่เก่าแก่และน่ากลัวเพียงใด กลับถูกตระกูลลั่วจากอีกฟากฝั่งมองว่าเป็นคนทรยศ!

ความจริงนี้ทำให้หลินสวินแทบไม่กล้าเชื่อ

“บรรพชนเผ่าข้ามอบชีวิตแก่เจ้าแห่งมรรคาสวรรค์ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเคารพตระกูลลั่วจากอีกฟากฝั่งอย่างมากมาโดยตลอด แต่กลับไม่เคยคิดว่า สุดท้ายเพราะคนที่จะช่วยคือทายาทสายตรงของเจ้าแห่งมรรคาสวรรค์ กลับถูกตระกูลลั่วจาหอีกฟากฝั่งใส่ความ”

ในเสียงของอ๋าวซิงถังเผยความชิงชัง “ตอนนั้นตระกูลลั่วอีกฟากฝั่งให้บรรพชนเผ่าข้าสองตัวเลือก หากไม่ไปจับพวกลั่วชิงสวินที่ทางเดินโบราณฟ้าดารา ทำความดีชดเชยความผิด ก็ต้องถูกล้างเผ่าพันธุ์…ทั้งเผ่าเจินหลง!”

ฟังถึงตรงนี้จ้าวหยวนจี๋ยังอดสูดหายใจสะท้านไม่ได้ ตระกูลลั่วอีกฟากฝั่งเผด็จการเกินไปแล้ว!

“ตอนนี้พวกเจ้าก็เห็นแล้วว่าเผ่าเจินหลงคงอยู่มาจนถึงปัจจุบัน ไม่ได้ถูกกวาดล้าง แต่เพราะบรรพชนตระกูลข้าปฏิเสธเรื่องที่ไปจับลั่วชิงสวิน บรรพชนตระกูลข้าจึงถูกตระกูลลั่วอีกฟากฝั่งกำราบ”

ว่าพลางอ๋าวซิงถังชี้ทะเลที่มืดมนไร้สิ้นสุด “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดทะเลตะวันออกจึงถูกเรียกว่าทะเลปีศาจ ก็เพราะตระกูลลั่วอีกฟากฝั่งคิดว่าการลงโทษที่บรรพชนเผ่าข้าได้รับ เป็นเขาหาเรื่องใส่ตัวเอง สมควรแล้วที่ถูกกำราบในนั้น!”

คราวนี้หลินสวินและจ้าวหยวนจี๋ถึงได้เข้าใจ อารมณ์ปั่นป่วน ที่แท้… บุคคลน่าสะพรึงที่ถูกกำราบอยู่ใต้เก้าพันจั้งของก้นทะเลแห่งนี้ กลับเป็นบรรพชนของเผ่าเจินหลง!

นี่เป็นข้อมูลชวนตะลึงอย่างไม่ต้องสงสัย หากไม่ใช่อ๋าวซิงถังพูดเอง หลินสวินคงไม่กล้าเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริงแน่นอน

คิดๆ แล้วแดนเจินหลงเป็นถึงอาณาเขตของเผ่าเจินหลง และแดนวังมังกรที่พวกเขาอาศัยอยู่มารุ่นสู่รุ่นก็ตั้งอยู่บนทะเลตะวันออกแห่งนี้มาแต่ไหนแต่ไร!

ใครจะกล้าเชื่อว่าบรรพชนของเผ่าพวกเขา กลับถูกกำราบอยู่ใต้ทะเลตะวันออก

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา เหตุใดในเผ่าเจินหลงไม่มีคนไปช่วย” จ้าวหยวนจี๋อดประหลาดใจไม่ได้

อ๋าวซิงถังเผยความเย้ยหยันออกมา “เพราะไม่กล้า บรรพชนถูกกำราบ ถึงขั้นเกือบทำให้ทั้งเผ่าถูกกวาดล้าง อุตส่าห์โชคดีรอดมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ใครยังจะกล้าทรยศตระกูลลั่วอีกฟากฝั่ง ไปช่วยบรรพชนออกจากอาณาเขตทะเลลึกเก้าพันจั้งกัน”

หยุดไปครู่หนึ่งนางพูดต่อว่า “สรุปแล้วบรรดาคนรุ่นก่อนเผ่าข้าล้วนรู้ดี ว่าหากไปช่วยบรรพชน จะต้องนำพาอันตรายแห่งการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หากไม่ช่วย บางทีกลับยังสามารถอยู่รอดในรอยร้าวได้”

จ้าวหยวนจี๋ถอนหายใจยาว “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”

“เรื่องนี้ถูกมองเป็นความลับยิ่งยวดของเผ่าข้า ไม่อนุญาตให้เผยแพร่ และไม่อนุญาตให้คนรุ่นหลังในเผ่ารู้ เพราะมันน่าอับอายเกินไป”

อ๋าวซิงถังสูดหายใจลึกคราหนึ่ง เอ่ยว่า “ถึงอย่างไรบรรพชนเผ่าตนถูกกำราบอยู่ใต้เปลือกตาตนเองแท้ๆ กลับไม่มีใครกล้าไปช่วย หากกระจายออกไป… เผ่าเจินหลงจะต้องเสียเกียรติ และไม่สามารถเชิดหน้าได้อีก”

“อย่างเผ่าเจินหลงในตอนนี้ คนในเผ่าส่วนใหญ่คงไม่รู้ ว่าคนที่โดนกำราบอยู่ใต้ทะเลตะวันออกคือบรรพชนของพวกเขา!”

อ๋าวซิงถังสีหน้าอึมครึมไม่สามารถสงบได้ แฝงอารมณ์เดือดดาลกล่าวว่า “แต่เรื่องเช่นนี้จะหายไปตามกาลเวลาได้อย่างไร และจะถูกลืมเลือนได้อย่างไร”

“หนึ่งแสนปีที่แล้ว หลังจากจักรพรรดิมังกรหมิงหลัวหัวหน้าเผ่าในตอนนั้นรู้ความลับนี้ ก็เคลื่อนไหวทันที!”

ฟังถึงตรงนี้หลินสวินอึ้งงันอย่างไป อดพูดไม่ได้ “หมายถึงจักรพรรดิมังกรหมิงหลัวที่ออกคำสั่งสังหารเผ่ามนุษย์ทั้งหมดหรือ”

อ๋าวซิงถังเผยความเย้ยหยัน “เด็กน้อย สิ่งที่เจ้าได้ยินก็แค่ข่าวลือเท่านั้น เจ้ารอข้าพูดจบก่อนก็จะเข้าใจเอง”

หลินสวินพยักหน้า

อ๋าวซิงถังเล่าเรื่องราวในอดีตต่อ

เพื่อช่วยบรรพชน จักรพรรดิมังกรหมิงหลัวไม่ได้กระโตกกระตาก เพราะเขารู้ดีชัดว่าหากทำเช่นนี้ไม่เพียงล่วงเกินตระกูลลั่วอีกฟากฝั่งอย่างสิ้นเชิง ยิ่งจะขัดแย้งกับผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ ในเผ่า เรียกว่าเสี่ยงอย่างที่สุด

ดังนั้นเขาจึงคิดหาวิธีด้วยตัวเอง พยายามช่วยบรรพชนอยู่ในที่มืด

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาสิ้นหวังคือ ตอนนั้นเพื่อกำราบบรรพชนเจินหลง ตระกูลลั่วอีกฟากฝั่งตั้งศิลามรรคค้ำสมุทรสี่สิบเก้าแห่งไว้ที่น่านน้ำแห่งนี้

ศิลามรรคทุกหลักล้วนประทับวิชาผนึกที่เรียกได้ว่าไร้เทียมทาน พลังก็น่ากลัวเกินไป

อย่าว่าแต่ไปช่วย แม้แต่ดำดิ่งลงสู่ใต้เก้าพันจั้งของท้องทะเล ก็ต้องพบเจอการโจมตีที่อันตรายถึงชีวิต!

นี่ก็คือเหตุผลที่ทะเลตะวันออกถูกมองว่าเป็น ‘เขตต้องห้ามไร้ชีพ’

ไม่ใช่เพราะบรรพชนเจินหลงที่ถูกกำราบ แต่เพราะศิลามรรคค้ำสมุทรสี่สิบเก้าหลักซึ่งมาจากตระกูลลั่วอีกฟากฝั่งต่างหาก!

แต่จักรพรรดิมังกรหมิงหลัวกลับไม่จำยอม ในใจเกิดความคิดอาจหาญ มุ่งหน้าไปทางเดินโบราณฟ้าดารา เพื่อขอความช่วยเหลือจากลั่วชิงสวินที่ถือกำเนิดในตระกูลลั่วอีกฟากฝั่งเช่นเดียวกัน

ความพยายามไม่ทรยศคน ในศึกมรรคของเหล่าจักรพรรดิยุคบรรพกาล ทำให้จักรพรรดิมังกรหมิงหลัวได้เจอลู่ป๋อหยาที่ถูกยกย่องเป็นจักรพรรดิกระบวนลู่

หลังจากได้รู้เรื่องนี้ ลู่ป๋อหยาตอบรับอย่างไม่ลังเล มุ่งหน้ามาแดนเจินหลงพร้อมกับจักรพรรดิมังกรหมิงหลัว