ตอนที่ 2472 ลอบสังหารและให้ทาน

ตอนที่ 2472 ลอบสังหารและให้ทาน

น้ำค้าง!?

ความคิดแรกของหลินสวินก็คือ มือสังหารที่เป็นดั่งตำนานคนนั้นของแดนเร้นนภา

ทว่าหลินสวินก็รู้ว่าไม่ใช่ในทันที

เพราะชั่วขณะนี้ เงาร่างปานมายาสายหนึ่งพลันซัดปราณกระบี่แทงใส่หญิงชุดเขียวที่อยู่ข้างๆ ตนโดยตรง!

ปราณกระบี่นั่นเร็วหาใดเปรียบ ทะลวงผ่านห้วงอากาศอย่างเงียบเชียบ

ที่ประหลาดที่สุดคือ พร้อมๆ กับการลอบสังหารนี้ ฟ้าดินผืนนี้เหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก คนอื่นๆ รอบๆ ต่างไม่รู้ตัว เหมือนไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

มีเพียงหลินสวินซึ่งอยู่ใกล้หญิงชุดเขียวที่สุดที่รับรู้ได้ในทันที ทั้งยังตกใจยิ่ง

เพราะมือสังหารนั่นเป็นยอดฝีมืออย่างแน่นอน น่ากลัวกว่านกกระเรียน มือสังหารของแดนเร้นนภา ปราณกระบี่ที่ลอบสังหารนี้อันตรายถึงชีวิต เล็งไปที่จุดเดียว กักขังฟ้าดินแห่งหนึ่งเหมือนกรงไร้รูป

และเมื่ออยู่ข้างใน ก็หนีไม่พ้นอย่างแน่นอน!

วิชาลอบสังหารระดับนี้เหนือชั้นยิ่งยวดจริงๆ รวมแก่นแท้มรรคสังหารในหมื่นกาลไว้ในกระบี่เดียว แปลกประหลาดเหี้ยมโหดจนถึงขั้นเหลือเชื่อ

คนที่ถูกลอบสังหารจะต้องตายอย่างแน่นอน

ในช่วงเวลาอันตรายยิ่งนี้ ก็เห็นหญิงชุดเขียวเหมือนสัมผัสได้เช่นกัน พลันคลี่พัดหยกในมือออกขวางไว้ด้านหน้าตน

ปัง!

ทว่าการตอบสนองนี้ช้าไปเสี้ยวหนึ่ง ปราณกระบี่นั่นยังน่ากลัวหาใดเปรียบ โจมตีพัดหยกจนแตกละเอียดในพริบตา ระเบิดเป็นฝุ่นผง!

และกระบี่นี้อานุภาพไม่ลดลง แทงตรงเข้ามา!

ปังๆๆ!

พลังป้องกันบนตัวหญิงชุดเขียวล้วนฉีกขาด สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ขณะเดียวกันสมบัติป้องกันตัวนานาชนิดล้วนระเบิดออกทั้งหมด ถูกทำลายในพริบตา ต้านคมประกายของกระบี่นี้ไม่อยู่สักนิด

ความเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้ล้วนเกิดขึ้นในชั่วพริบตา!

และคนที่ออกกระบี่นั่นก็ดุดัน เหี้ยมโหดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เหนือกว่านกกระเรียน มือสังหารแห่งแดนเร้นนภาไปไกล

แม้แต่หลินสวินซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ยังสะเทือนอยู่ในอานุภาพกระบี่ที่อันแน่นนี้

ราวกับว่ากระบี่นี้หมายจะกำจัดหญิงชุดเขียวรวมถึงฟ้าดินบริเวณนี้ไปทั้งหมด!

ตูม!

ในที่สุดหนึ่งกระบี่นี้ก็ทลายพลังป้องกันที่หญิงชุดเขียวคนนี้มีทั้งหมด เห็นอยู่ว่ากำลังจะแทงเข้าไปในร่างของนางแล้ว

ในช่วงสำคัญนั้นเอง

นิ้วมือนิ้วหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ปรากฏบนคมกระบี่แล้วดีดเบาๆ คราหนึ่ง

เคร้ง!

เสียงแหลมเสียดหูดังขึ้น ดูเหมือนดีดนิ้ว แต่กลับหนักประหนึ่งค้อนเทพแสนจั้งกระแทกลงไป อานุภาพร้ายกาจและไอสังหารไร้เทียมทานที่สั่งสมอยู่ในกระบี่นี้พลันสลายไปทั้งหมด ส่งเสียงครวญรุนแรงปานจะหูจะหนวก

คนที่ลงมือย่อมต้องเป็นหลินสวิน

ในช่วงเวลาที่ความเป็นความตายมาจ่ออยู่เบื้องหน้านี้ สามารถขวางกระบี่นี้ไว้ในทันที ขณะเดียวกันก็รับการโจมตีชั้นเลิศรวมถึงไอสังหารน่าหวาดหวั่นที่พุ่งมานั้นด้วย

ความจริงแล้วเขาไม่อาจไม่ลงมือ เพราะอานุภาพของกระบี่นี้ปกคลุมบริเวณที่เขายืนอยู่ ไม่ว่าหญิงชุดเขียวจะต้านกระบี่นี้ได้หรือไม่ หลินสวินก็ต้องโดนลูกหลงไปด้วย

ตูม โครม!

แม้ต้านกระบี่นี้ไว้ได้ แต่ไอสังหารและพลังอันน่ากลัวที่ท่วมท้นบนกระบี่นี้กลับพุ่งเข้าสู่ร่างกายเขา แปลกประหลาดอหังการ ชั่วพริบตาก็เหมือนทุบทำลายอวัยวะตันห้ากลวงหก เส้นลมปราณจุดชีพจร รวมถึงโลกจักรพรรดิบริสุทธิ์ในร่างของเขา

หลินสวินสูดหายใจลึกคราหนึ่ง สองตาลุ่มลึก มรรควิถีทั้งร่างโคจรเหมือนหุบเหวใหญ่ สลายไอสังหารน่ากลัวนั่นจนหมดจด

“หืม?”

มือสังหารนั่นเหมือนแปลกใจ คิดไม่ถึงว่ากระบี่ไร้เทียมทานของตนกลับถูกคนสกัดไว้ได้ กระทั่งพลังที่ปลดปล่อยออกจากกระบี่ยังถูกกำราบและสลายอย่างแข็งกร้าว

“ฆ่า!”

มือสังหารตอบสนองเร็วมาก ถึงอย่างไรก็เป็นยอดฝีมือชั้นเลิศ เมื่อลอบสังหาสรไม่สำเร็จก็เก็บกระบี่ทันใด กลายเป็นเงามายาหนีไกลออกไป

“หึ!”

หลินสวินจะยอมให้มือสังหารคนนี้ไปได้อย่างไร ยื่มมือคว้าผ่านอากาศ

ครืน!

มือใหญ่ข้างหนึ่งทะลวงอากาศออกมา เสมือนม่านรัตติกาลทะลวงฟ้า ปิดฟ้าคลุมตะวัน ปกคลุมจักรวาล กักขังทั่วทิศ

ฟ้าดินนอกประตูเมืองพังถล่มทันที จมสู่ความปั่นป่วน ทหารและผู้ฝึกปราณรอบๆ ชั่วขณะนี้ล้วนตื่นตระหนก หน้าเปลี่ยนสีอย่างไม่มีข้อยกเว้น

พลังน่ากลัวนัก!

เคร้ง!

ฝ่ามือยักษ์ของหลินสวินกำลังจะปกคลุมมือสังหารนั่นแล้ว อีกฝ่ายพลันขยับเงาร่าง ปราณกระบี่ในฝ่ามือพาดขวาง โจมตีออกมาเป็นร้อยครั้งในชั่วพริบตานั้น ทุกกระบี่ล้วนดุดันไร้ใดเปรียบ ไอสังหารแน่นขนัด

พริบตานั้นฝ่ามือนี้ของหลินสวินเต็มไปด้วยรูพรุน ถูกกรีดแหวกออก

เงาร่างมือสังหารฉวยโอกาสนี้หนีไกลออกไปอีก

‘น่าเสียดาย ข้าต้องปกปิดฐานะ ไม่เหมาะจะสำแดงมรรควิถีออกมาทั้งหมด…’ จู่ๆ หลินสวินก็ลังเลเล็กน้อย

ก็เป็นชั่วขณะที่ลังเลนี้ เสียงเย็นเยียบดังจากในเมืองพยัคฆ์ครอง “สารเลว! จะไปไหน!”

สายฟ้านับไม่ถ้วนยิงออกมา เงาร่างกำยำที่อาบอยู่ในคลื่นอสนีปรากฏกลางอากาศ ความรุนแรงของอานุภาพทำเอาทหารและผู้ฝึกปราณบริเวณนั้นหายใจติดขัด ในใจหวาดหวั่น รู้สึกกดดันอย่างที่สุด

มือสังหารนั่นหนีไปไกลมากแล้ว แต่ตอนนี้กลับสั่นสะท้านไปทั้งตัว ตกใจยกใหญ่

เพราะคมประกายที่มาจากอสนีสีม่วงนั่นฟันลงในห้วงอากาศที่เขากำลังเคลื่อนย้ายหนี ปลดปล่อยอานุภาพทำลายล้าง สะเทือนจนเงาร่างของเขาเซถอยออกไป!