ตอนที่ 2593 ระเบียบสีเขียว

ตอนที่ 2593 ระเบียบสีเขียว

เจ้าสำนักเรียนเชิญหรือ

เนี่ยชิงหรงและเหลิ่งชิงเสวี่ยสบตากันปราดหนึ่ง ล้วนเสียวใจวาบ สังหรณ์ได้ถึงความไม่เข้าที

“หย่งเฟยตู้ ข้าขอถามเจ้า อาจารย์ของเจ้าเหนียนอวิ๋นจิ่งตอนนี้เป็นหรือตายกันแน่” เนี่ยชิงหรงแววตาเย็นชา

ชายหนุ่มมาดงามสง่าคนนั้นก็คือหย่งเฟยตู้ หนึ่งในรองเจ้าสำนักสำนักศึกษาสองลักษณ์ เมื่อได้ยินก็อดกล่าวกลั้วหัวเราะไม่ได้ “เรื่องนี้เดี๋ยวเจ้าไปถามเจ้าสำนักก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ”

ดวงตาเขากวาดมองรูปร่างสะโอดสะองของเนี่ยชิงหรงอย่างแนบเนียน ในใจเร่าร้อนระลอกหนึ่ง

ว่าตามหลักแล้ว ด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้สามารถตัดกิเลสตัณหาได้นานแล้ว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเนี่ยชิงหรง เขากลับควบคุมความปรารถนาอันบ้าคลั่งของตัวเองได้น้อยครั้งยิ่ง

สำหรับคนระดับเขา เคยพบหญิงงามเลิศล้ำในโลกนี้จนชินนานแล้ว แต่คนที่เข้าตาเขาจริงๆ ก็มีเพียงหญิงงามที่ระดับพลังเหมือนกันกับเขาเท่านั้น

ไม่พูดถึงอย่างอื่น แค่มรรควิถีระดับบรรพจารย์ของเนี่ยชิงหรงก็สามารถทำให้เขาเกิดความปรารถนาแรงกล้าได้แล้ว ยิ่งกว่านั้นเนี่ยชิงหรงยังเป็นยอดสตรีแห่งยุค นี่ยิ่งตอกย้ำความคิดอันมิควรบางอย่างของหย่งเฟยตู้

หากเป็นเมื่อก่อนเขาไม่กล้าเพ้อฝันเช่นนี้ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้…

ไม่เหมือนเดิมแล้ว!

แม้แววตาหย่งเฟยตู้จะไม่ทิ้งร่องรอย แต่ยังคงถูกเนี่ยชิงหรงเห็นอยู่ในสายตา ในใจผุดความชิงชังอย่างบอกไม่ถูก กล่าวว่า “ใต้เท้าเหนียนอวิ๋นจิ่งเป็นอาจารย์ของเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ทุกข์ร้อน ไม่กลัวว่าภายหน้าจะถูกกรรมตามสนองบ้างหรือ”

หย่งเฟยตู้ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ เอ่ยว่า “กรรมตามสนองอะไรกัน ข้าไม่สนใจสักนิด เจ้าสำนักยังรออยู่ที่ตำหนักสองลักษณ์ ทั้งสองท่านควรไปได้แล้วหรือไม่”

“พี่สาว…” เหลิ่งชิงเสวี่ยเพิ่งหมายจะพูดอะไร

เนี่ยชิงหรงพลันตัดบท “ชิงเสวี่ย ในเมื่อเจ้าสำนักเชิญ พวกเราก็ไปพบเขาหน่อย ถือโอกาสถามเรื่องใต้เท้าเหนียนอวิ๋นจิ่งด้วย”

เหลิ่งชิงเสวี่ยร้อมอืมคราหนึ่ง

หย่งเฟยตู้ยกยิ้มพร้อมผายมือ “เชิญทั้งสองท่าน”

…

ตำหนักสองลักษณ์

โหยวเชียนเหิงนั่งบนที่นั่งประธานตรงกลาง ขณะมองสำรวจแผนภาพลับที่เก่าชำรุดม้วนหนึ่ง

เขารูปร่างสูงกำยำ ผมยาวทิ้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาราวเด็กหนุ่ม แม้จะนั่งสบายๆ แต่ราวกับมังกรขดพยัคฆ์หมอบ มีอานุภาพบีบคั้นกลายๆ

“เจ้าสำนัก รองเจ้าสำนักทั้งสองมาแล้ว”

นอกตำหนักใหญ่เสียงของหย่งเฟยตู้ดังขึ้น

จากนั้นเขา เนี่ยชิงหรง และเหลิ่งชิงเสวี่ยก็เดินเข้าตำหนักใหญ่

โหยวเชียนเหิงเก็บแผนภาพลับในมือไว้ เงยหน้ามองไป นัยน์ตาเจือแววเย็นชาและเฉยเมย กล่าว “ที่เชิญพวกเจ้าสองคนมาครั้งนี้ก็มีเพียงเรื่องเดียว”

เนี่ยชิงหรงแววตาเย็นชาและสงบนิ่ง เอ่ยขึ้น “ก่อนพูดคุยธุระ ข้าขอถามเจ้าสำนักสักคำได้หรือไม่ ตอนนี้ใต้เท้าเหนียนอวิ๋นจิ่งเป็นหรือตาย”

โหยวเชียนเหิงขมวดคิ้ว กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “พูดถึงเจ้าเฒ่านี้ทำไมกัน ในเมื่อเจ้าถามข้าก็จะบอกให้ เขาตายไปแล้ว”

“ตายไปแล้ว!?”

เนี่ยชิงหรงและเหลิ่งชิงเสวี่ยล้วนตกใจ หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย ข่าวร้ายนี้ทำให้พวกนางตั้งรับไม่ทัน ไม่สามารถทำใจรับได้ในทันที

“ข้าได้รับข่าวว่าเขาสมรู้ร่วมคิดกับคนของสำนักศึกษาเยือกแข็งเป็นการส่วนตัว พยายามขัดแข้งขัดขาข้า โจรเฒ่าที่มีเจตนาอื่นแอบแฝงเช่นนี้จะเก็บไว้ทำไม”

เสียงโหยวเชียนเหิงเฉยเมย

“เจ้า… ทำเช่นนี้ได้อย่างไร” เหลิ่งชิงเสวี่ยโมโห นัยน์ตาใสกระจ่างเต็มไปด้วยแววเย็นเยียบ

“ข้าในฐานะเจ้าสำนัก การกำจัดคนทรยศเพื่อสำนักศึกษาสองลักษณ์ก็เป็นเรื่องถูกต้อง ไม่ต้องให้รองเจ้าสำนักอย่างเจ้ามาตั้งข้อสงสัย!”

โหยวเชียนเหิงแค่นเสียงเย็น

เนี่ยชิงหรงสงบใจ ส่งสัญญาณบอกเหลิ่งชิงเสวี่ยว่าอย่าหุนหันพลันแล่น ถึงค่อยเอ่ยว่า “เช่นนั้นครั้งนี้เจ้าสำนักเรียกพวกเราสองคนมาด้วยธุระอะไรหรือ”

โหยวเชียนเหิงเคาะพนักพิงหลัง หันมองหย่งเฟยตู้ที่ยืนอยู่อีกด้านของตำหนักใหญ่ “เจ้ามาพูด”

“ขอรับ!”

หย่งเฟยตู้ก้าวออกมาทันที ยิ้มบางๆ มองเนี่ยชิงหรงและเหลิ่งชิงเสวี่ย เอ่ยว่า “เจ้าสำนักตัดสินใจเปลี่ยนตัวรองเจ้าสำนักใหม่ หรือก็คือนับแต่วันนี้เป็นต้นไปพวกเจ้าสองคนไม่ได้รับตำแหน่งรองเจ้าสำนักอีกต่อไปแล้ว”

ในใจเนี่ยชิงหรงและเหลิ่งชิงเสวี่ยล้วนหนักอึ้ง

หย่งเฟยตู้กล่าวต่อ “แต่เจ้าสำนักเห็นแก่ไมตรีที่ผ่านมา จะให้โอกาสพวกเจ้าครั้งหนึ่ง ขอเพียงพวกเจ้าเลือกยอมจำนน อยู่ใต้อาณัติเจ้าสำนัก ภายหน้าสำนักศึกษาสองลักษณ์แห่งนี้ยังมีที่สำหรับพวกเจ้า”

เนี่ยชิงหรงโมโหจนหัวเราะ “หากพวกเราไม่ยอมล่ะ”

สายตาหย่งเฟยตู้ไม่อาจปกปิดความปรารถนาอันแรงกล้าของตัวเองได้อีก จ้องเนี่ยชิงหรงอย่างไม่เกรงกลัว เอ่ยว่า

“เช่นนั้น… โจรเฒ่าเหนียนอวิ๋นจิ่งก็คือตัวอย่างของพวกเจ้า แน่นอน หากพวกเจ้าถูกกำราบ ข้าจะยังขอความเมตตากับเจ้าสำนักให้ ถึงอย่างไรหญิงงามหยาดเยิ้มอย่างพวกเจ้ากว่าจะแจ้งมรรคเป็นบรรพจารย์ได้ก็ไม่ใช่ง่ายๆ หากฆ่าทิ้งก็ทำให้คนปวดใจเกินไป”

“เจ้ารนหาที่ตาย!”

นัยน์ตาเหลิ่งชิงเสวี่ยเต็มไปด้วยแววเย็นเยียบกรีดกระดูก ไอสังหารรายล้อมใบหน้างาม

เนี่ยชิงหรงกล่าว “พวกเจ้าไม่กลัวว่าหากตระกูลเฮ่อและตระกูลหงรู้เรื่องนี้ จะเอาผิดกับพวกเจ้าหรือ”

เบื้องหลังสำนักศึกษาสองลักษณ์มีเผ่าจักรพรรดิอมตะสามตระกูล อย่างตระกูลจู้ หง และเฮ่อหนุนหลังอยู่ แต่ละฝ่ายต่างถ่วงดุลกัน ภายใต้สถานการณ์ทั่วไปไม่มีใครกล้าฉีกหน้าเป็นศัตรูกัน

กลับเห็นหย่งเฟยตู้ยิ้มหยัน “ลืมบอกพวกเจ้าไป ก่อนหน้านี้ไม่นานตระกูลจู้เพิ่งชิงพลังระเบียบระดับสวรรค์มาจากแดนลับผนึกแห่งหนึ่งมาได้ อีกไม่นานก็จะย้ายจากน่านฟ้าที่หกไปตั้งรกรากที่น่านฟ้าที่เจ็ด เจ้าคิดว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตระกูลหงและตระกูลเฮ่อจะเป็นศัตรูกับตระกูลจู้เพราะการตายของพวกเจ้าสองคนหรือ”

เนี่ยชิงหรงหน้าเปลี่ยนสีโดยสิ้นเชิง เข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดโหยวเชียนเหิงและหย่งเฟยตู้ถึงกล้านอนใจไร้เกรงกลัวเช่นนี้ ที่แท้เป็นเพราะตระกูลจู้รุ่งโรจน์เกินกว่าอดีตจะเทียบได้นานแล้ว!

“พี่สาว ข้ายอมตายแต่ไม่ยอมจำนนเด็ดขาด” เหลิ่งชิงเสวี่ยที่อยู่ข้างกันกล่าวชัดถ้อยชัดคำ

“ไม่รู้ดีชั่ว!”