ตอนที่ 2594 นายท่าน ยังมีอีกไหม

ตอนที่ 2594 นายท่าน ยังมีอีกไหม

การปรากฏตัวของหลินสวิน ทำให้โหยวเชียนเหิงกับหย่งเฟยตู้ล้วนแปลกใจมาก เนื่องจากแปลกหน้าเกินไป นึกไม่ออกสักนิดว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นเทพศักดิ์สิทธิ์จากที่ไหน

จากความระแวดระวังตามสัญชาตญาณ พวกเขาจึงไม่ได้ลงมือในทันที

แต่เนี่ยชิงหรงเมื่อดีใจแล้วกลับนึกอะไรขึ้นได้ หน้าเปลี่ยนสียกใหญ่ รีบเอ่ยว่า “สหายยุทธ์รีบหนีเร็ว ที่นี่มีพลังระเบียบปกคลุมอยู่!”

“คิดหนีหรือ เกรงว่าเป็นไปไม่ได้แล้ว!” โหยวเชียนเหิงกล่าวเย็นชา “ข้ากลับคิดไม่ถึงว่าเข้าเนี่ยชิงหรงออกจากสำนักไปเที่ยวเดียว ถึงกับพาผู้ช่วยกลับมาด้วย น่าเสียดาย ตามความเห็นข้า เขาก็เป็นแค่เจ้าโง่ที่ไม่เจียมกำลังตัวเอง หาไม่มีหรือจะกล้าบุกเข้ามาที่นี่เวลานี้”

“นี่ไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตายชัดๆ!” หย่งเฟยตู้ยิ้มเอ่ยสรุป หลังผ่านความตกใจในตอนแรก เขาก็มั่นใจหายห่วงแล้ว

นี่เป็นสถานที่แบบไหน

พื้นที่ใจกลางของสำนักศึกษาสองลักษณ์ มีพลังระเบียบปกคลุม อย่าว่าแต่คนทั่วไป ต่อให้ระดับอมตะบุกรุกเข้ามาก็จะถูกกำราบจนหมดสภาพ!

กลับเห็นหลินสวินคล้ายไม่รู้สึกรู้สา และไม่ได้ล่าถอยหรือชะงักเท้า สนใจเพียงการสำรวจพลังระเบียบสีเขียวที่อัดแน่นในตำหนักใหญ่ปราดหนึ่ง ก่อนจะมองทางยังเนี่ยชิงหรงและเหลิ่งชิงเสวี่ยสองคน

“วางใจได้ ในเมื่อตัดสินใจช่วยแล้ว แค่พลังระเบียบเล็กน้อยไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้าหรอก” รอยยิ้มหลินสวินดูอ่อนโยนนัก

คำพูดราบเรียบเฉยเมยนั่นทำให้ความร้อนรนกระวนกระวายในใจพวกเนี่ยชิงหรงสองคนบรรเทาลง

“พลังระเบียบเล็กน้อยหรือ”

โหยวเชียนเหิงเกือบคิดว่าตัวเองฟังผิดไป พลันหัวเราะลั่นออกมา “เนี่ยชิงหรง เจ้าไปหาตัวประหลาดแบบนี้มาจากไหน”

“เจ้าสำนัก กำจัดคนผู้นี้โดยเร็วจะดีกว่า” หย่งเฟยตู้อารมณ์เสียอย่างมาก ใกล้จะได้ปราบพยศพวกเนี่ยชิงหรงอยู่แล้ว กลับถูกคนเข้ามาสอด ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งยวด

“ก็ดี”

โหยวเชียนเหิงว่าพลาง กลางฝ่ามือผุดลัญจกรที่แสงเขียวไหลเวียน

ตูม!

จากนั้นพลังระเบียบสีเขียวนับไม่ถ้วนราวโซ่เทพเป็นเส้นๆ ทะลักออกมา สาดกระหน่ำไปทางหลินสวิน

หลินสวินไม่หลบไม่หลีก ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับ กล่าวสื่อจิตในใจ ‘อู๋ซวง อาหารครั้งนี้ให้เจ้าเพลิดเพลินเพียงผู้เดียว’

‘ขอบคุณนายท่านยิ่งนัก’

ในเสียงใสเจื้อยแจ้ว ละอองแสงไหลเวียน เตากระบี่ไร้ก้นบึ้งพลันกลายเป็นแผนภาพชิ้นหนึ่งลอยอยู่กลางฝ่ามือหลินสวิน

ในระเบียบนิพพานส่วนลึกของเตากระบี่ เด็กสาวชุดขาวที่เหมือนอายุสิบสี่สิบห้าคนหนึ่งตื่นจากการหลับใหล อ่อนวัยงามสง่าดุจคุณหนูในห้องหอ อ่อนหวานจับใจ แผ่กลิ่นอายใสซื่อไร้เดียงสา

เป็นวิญญาณระเบียบมรรคสวรรค์ ‘อู๋ซวง’ จากโลกต้นกำเนิดในยุคก่อนนั่นเอง!

ทั้งหมดนี้คนนอกย่อมมองไม่เห็น

เกือบจะในเวลาเดียวกัน หลินสวินยื่นมือไปคว้าคราหนึ่ง

ตูม!

พลังระเบียบสีเขียวท่วมฟ้านั่นเหมือนหมื่นกระแสคืนแหล่ง ถูกกักขังเอาไว้แน่นหนา ภาพแปลกประหลาดพิสดารนั่นทำให้คนทุกคนล้วนอึ้งงัน

นี่เป็นไปได้อย่างไร!?

จากนั้นแผนภาพเตากระบี่กลางฝ่ามือหลินสวินไหลวน ดุจดั่งถ้ำมืดสนิทขนาดใหญ่ปากหนึ่ง แผ่กลิ่นอายกลืนกินน่าสะพรึงออกมา พลังระเบียบสีเขียวเป็นสายๆ กลายเป็นแสงเคลื่อนพุ่งเข้าไปในนั้น เพียงพริบตาระเบียบระดับปฐพีขั้นสามที่ปิดครอบตำหนักสองลักษณ์ก็ถูกกลืนกินหมดสิ้น

“นี่…”

เนี่ยชิงหรง เหลิ่งชิงเสวี่ยล้วนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น ในใจสั่นสะท้าน นั่นเป็นถึงพลังระเบียบ ก่อนหน้านี้กดข่มจนพวกนางไร้เรี่ยวแรงปัดป้อง

แต่ตอนนี้กลับถูกหลินสวินยื่นมือไปคว้าแล้วกลืนหายไปจนเกลี้ยง!

“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?!”

โหยวเชียนเหิงร้องเสียงหลง สีหน้าเขียวคล้ำ ฝึกปราณจนถึงตอนนี้เขาเพิ่งได้เห็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเช่นนี้เป็นครั้งแรก ทำให้เขาปั่นป่วนในทันที

ตำหนักใหญ่เงียบกริบ ทุกคนสีหน้าอัศจรรย์ใจหาใดเปรียบ

‘นายท่าน ยังมีอีกไหม’ ภายในเตากระบี่ไร้ก้นบึ้ง อู๋ซวงเอ่ยถามกล้าๆ กลัวๆ นางดูเหมือนยังไม่จุใจ

มุมปากหลินสวินกระตุกคราหนึ่ง สื่อจิตในใจ ‘หากต่อไปเจ้าแสดงฝีมือได้ดี ข้าจะช่วยเจ้ารวบรวมพลังระเบียบมากกว่านี้’

ช่วงก่อนหน้านี้ไม่นานหลินสวินสัมผัสได้ถึงสัญญาณฟื้นตื่นของอู๋ซวงแล้ว ทั้งยังเหมือนถูกระเบียบนิพพานฝึกให้เชื่องโดยสิ้นเชิง เมื่อจิตรับรู้ของเขาหยั่งสัมผัส อู๋ซวงก็เผยความสวามิภักดิ์โดยสมบูรณ์

การเปลี่ยนแปลงนี้เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน

น่าเสียดาย แม้ว่าอู๋ซวงจะตื่นขึ้นมาแล้วแต่กลับอ่อนแอสุดขีด อีกทั้งนางเป็นวิญญาณระเบียบ ไม่มีสติปัญญาแท้จริง การกระทำและคำพูดทั้งหมดล้วนอาศัยระเบียบในตัวสำแดงออกมา

จากข้อมูลที่หลินสวินสัมผัสได้ แม้ว่าอู๋ซวงจะฟื้นกลับมาได้ แต่หากตนไม่ได้เหยียบย่างมรรคาอมตะ ก็ไม่มีทางหยิบยืมพลังของอู๋ซวงมาต่อสู้ได้

แต่ยังดีที่เวลาต้านทานพลังระเบียบ ไม่ว่าอู๋ซวงหรือระเบียบนิพพานล้วนสามารถปลดปล่อยอานุภาพเหนือคาดออกมาได้

ก็เป็นเวลานี้เอง

“เจ้าสำนัก บนตัวเขาต้องมีของต้องห้ามที่ต้านทานพลังระเบียบได้แน่!” ไม่ไกลนัก หลังผ่านสะท้านสะเทือนในตอนแรก หย่งเฟยตู้ก็ตะโกนเตือนเสียงดัง

“พูดพล่ามมากเกินไปแล้ว” หลินสวินเก็บจิตรับรู้พลางมองหย่งเฟยตู้ ก่อนยื่นมือไปตบคราหนึ่ง

ตูม!

กลางอากาศควบรวมประทับฝ่ามือใหญ่สายหนึ่ง เรียบง่ายหนาหนัก ตบไปทางหย่งเฟยตู้

หย่งเฟยตู้ก็เป็นบรรพจารย์จักรพรรดิเช่นกัน ย่อมไม่มีทางนั่งเฉยรอความตาย รีบกระตุ้นมรรควิถีในตัวทันที ปลดปล่อยวิชาลับออกมาปะทะตรงๆ

แต่น่าเสียดาย เขาไม่เข้าใจสักนิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้น่าสะพรึงปานใด

ปึง!