ตอนที่ 2681 คันฉ่องเทพหยั่งวิญญาณ

ตอนที่ 2681 คันฉ่องเทพหยั่งวิญญาณ

เมื่อพวกจวงปี้ป๋อมาถึงก็เห็นภาพน่าเวทนาเกินทนนี้

พวกเขาล้วนอึ้งงันไปชั่วขณะ

ผู้อาวุโสใหญ่เป็นบุคคลระดับใด ทั้งยังครองระเบียบพิรุณเคราะห์ ทำไมถึงถูกเล่นงานจนเป็นเช่นนี้

“หยุดนะ…!”

จวงปี้ป๋อคำรามเดือด ใบหน้าเหลี่ยมเคร่งขรึมคล้ำเขียว ไอสังหารแผ่ซ่าน

“ไม่ต้องรีบ”

หลินสวินไม่แม้แต่เงยหน้า ในมือกลับมีดาบเล่มหนึ่งเพิ่มขึ้นมา คมกริบชวนสยอง

“เจ้าจะทำอะไร”

จวงซิวอู่ซึ่งโทรมไปทั้งตัว ทั้งหายใจรวยรินคำรามอย่างเดือดดาล

“แน่นอนว่าแหวกอกคว้านท้องชิงสมบัติ”

หลินสวินพูดพลางแทงดาบไปที่ท้องของจวงซิวอู่

พรวด!

เลือดแดงสดไหลออกมาราวน้ำตก จวงซิวอู่ขดตัวด้วยความเจ็บปวดสาหัส เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก พลังปราณของเขาถูกพันธนาการ ย่อมต้านอาการบาดเจ็บสาหัสนี้ไม่อยู่โดยสิ้นเชิง

ภาพนองเลือดนี้ทำให้พวกจวงปี้ป๋อตาแทบถลน หมายจะลงมือ

“หากพวกเจ้าลงมือ พวกเราจะฆ่าเจ้าเฒ่านี่ซะ” จวินหวนเอ่ยปากเย็นชา

ประโยคเดียวทำให้พวกจวงปี้ป๋อต้องกล้ำกลืนฝืนทน ทั้งตกใจทั้งเดือดดาล ที่นี่เป็นถึงอาณาเขตของพวกเขาตระกูลจวง แต่ตอนนี้กลับถูกคนข่มขู่!

“ลงมือเร็วเข้า ฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมันซะ!!”

จวงซิวอู่ราวกับคลุ้มคลั่ง ถูกหยามเหยียดจนเป็นเช่นนี้ ทั้งตัวเขามีความรู้สึกว่าจะพังทลาย

เพียะ!

หลินสวินสะบัดมือใส่ “หากโวยวายอีกข้าจะฆ่าเจ้าเฒ่าอย่างเจ้าก่อน!”

แรงตบนั้นฟาดหน้าจวงซิวอู่จนร้อนผ่าว ราวกับตบหน้าพวกจวงปี้ป๋อด้วย ทำเอาพวกเขาเพลิงโทสะพลุ่งพล่าน ถลึงตาเหมือนอยากฆ่าคน

“พวกเจ้าคิดทำอะไรกันแน่ หากจะสู้กันให้รู้แล้วรู้รอด เกรงว่าวันนี้พวกเจ้าคงหนีไม่พ้น!”

จวงปี้ป๋อสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง

จวินหวนยิ้มกล่าว “เอาตถุอมตะหมื่นชั่งกับไผ่เขียวเพลิงอสนีอายุแสนปีขึ้นไปสามสิบต้นออกมา แล้วพวกเราจะจากไปทันที”

พวกจวงปี้ป๋อแทบไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง

วัตถุอมตะหมื่นชั่ง!?

ไผ่เขียวเพลิงอสนีอายุแสนปีสามสิบต้น!?

นี่ไม่ใช่แค่เรียกร้องมากเกินไป แต่จะขูดเลือดขูดเนื้อพวกเขาชัดๆ!

“ทำไม ชีวิตของผู้แข็งแกร่งขั้นดับเทพคนหนึ่งยังเทียบกับของนอกกายพวกนี้ไม่ได้หรือ”

น้ำเสียงจวินหวนเรียบเฉย

พรืด!

ท่ามกลางน้ำเลือดสาดกระเซ็น หลินสวินล้วงของล้ำค่าทรงเจดีย์สมบัติหนึ่งออกมาจากตัวจวงซิวอู่ มีขนาดเท่ากำปั้น แบ่งเป็นเก้าชั้น ชายคาเจดีย์โค้งเหมือนกิ่งเหมย ตัวเจดีย์เขียวมรกตราวหล่อจากหยกเทพ ด้านบนประทับลายเมฆอสนีลึกลับ เจิดจรัสบาดตา

นี่เป็นสมบัติมรรคอมตะที่ล้ำค่ายิ่งชิ้นหนึ่ง อบอวลด้วยกลิ่นอายอมตะน่าอัศจรรย์หาใดเปรียบ พลังเจตะสะเทือนใต้หล้า

เพียงชั่วขณะจวงซิวอู่ที่บาดเจ็บหนักเจียนตายเหมือนถูกคนชิงเลือดเนื้อจิตใจไป สีหน้าบิดเบี้ยว คำรามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

“เจดีย์มรรคเพลิงอสนีของข้า! ไม่…! รีบขวางเขาไว้!”

พวกจวงปี้ป๋อล้วนโกรธแค้นถึงขีดสุด แต่กลับไม่กล้าเคลื่อนไหวส่งเดช ต่อให้สมบัติล้ำค่าเพียงใด แต่ไหนเลยจะสำคัญกว่าชีวิตของจวงซิวอู่

จวินหวนกลับยิ้มกล่าว “หากพวกเจ้าไม่รับปาก เกรงว่าเจ้าเฒ่านั่นคง…”

จวงปี้ป๋อสีหน้าอึมครึมพลางกล่าว “หากยอมรับเงื่อนไขของพวกเจ้า พวกเจ้าจะปล่อยตัวผู้อาวุโสใหญ่จริงหรือ”

จวินหวนพูดเรียบๆ “พวกเราผู้สืบทอดคีรีดวงกมลไม่กลับคำและทรยศหักหลังเหมือนบางตระกูล วาจาที่กล่าวออกมาเชื่อถือได้เสมอ”

นี่คือการถากถางตระกูลจวงที่ตอบแทนคุณด้วยความแค้น

สีหน้าของคนตระกูลจวงพวกนั้นไม่น่าดูยิ่งกว่าเดิมดังคาด

“ได้ ข้ารับปากเจ้า!”

จวงปี้ป๋อตาแดงก่ำ เสียงเหมือนลอดออกมาจากไรฟัน

จวินหวนพลันยิ้มกล่าว “ศิษย์น้องเล็ก เบามือหน่อย อย่าทำลายรากฐานของ ‘ผู้อาวุโสใหญ่’ ท่านนี้ หากเป็นเช่นนั้นตระกูลจวงต้องลากพวกเราไปตายด้วยแน่”

หลินสวินหยัดร่างขึ้นพลางกล่าว “ศิษย์พี่จะพอแค่นี้หรือ”

จวินหวนไหวไหล่พูด “ด้วยความสามารถของพวกเราสองคน ไม่อาจยึดครองแดนมงคลไผ่เขียวนี้ได้ ต่อให้ยึดครองก็รักษาไว้ได้ไม่นาน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ปล่อยพวกเขาไปสักครั้ง”

หลินสวินถอนหายใจเบาๆ “ก็ได้แต่ทำเช่นนี้แล้ว รอภายหน้าหากสบโอกาสข้าค่อยมาทวงแดนมงคลไผ่เขียวคืนก็พอ ถึงตอนนั้นแม้ต้องยกแดนมงคลไผ่เขียวให้หมาตัวหนึ่ง ก็ดีกว่าเหลือไว้ให้พวกเนรคุณ ไร้ยางอายชั่วช้า”

ยามทั้งสองคนพูดคุยกัน ทุกประโยคล้วนเหมือนกระบี่คมกริบ กระตุ้นจนเหล่าบุคคลสำคัญของตระกูลจวงหน้าเปลี่ยนสีไม่หยุด แทบควบคุมไอสังหารในใจไม่อยู่

จวงปี้ป๋อไม่อาจทนฟังอีกต่อไป ตัดบททันควัน “พวกเจ้าสองคน วัตถุอมตะและไผ่เขียวเพลิงอสนีที่พวกเจ้าต้องการต้องใช้เวลาตระเตรียม หากพวกเจ้าเชื่อในตัวข้าก็ให้เวลาข้าอีกหน่อย ข้ารับรองว่าจะรวบรวมให้พวกเจ้าอย่างครบถ้วน”

“เจ้าคิดว่าพวกเรายังเชื่อตระกูลจวงของพวกเจ้าอีกหรือ”

หลินสวินเยาะหยัน

จวินหวนกลับกล่าวว่า “เอาอย่างนี้ มอบสมบัติในตัวพวกเจ้ามาให้หมด”

“ไม่ได้!”

“รังแกกันเกินไปแล้ว!”

“พวกเจ้าคีรีดวงกมลระรานคนอื่นเกินไปแล้ว!”

เหล่าบุคคลสำคัญของตระกูลจวงต่างร้องขึ้นมา เดือดดาลเกินต้าน พวกเขาไม่เคยสัมผัสรสชาติที่ถูกคนรีดไถเช่นนี้มาก่อน

“ไม่ได้หรือ”