ตอนที่ 2696 ฆ่าคนสังหารจิต

ตอนที่ 2696 ฆ่าคนสังหารจิต

ปราณกระบี่สีขาวหิมะปกคลุมทั่วภูผาธารา

กลิ่นอายของกระบี่เล่มนี้ทำให้คนใจสะท้าน

หากเป็นเวลาอื่นล้วนสามารถสร้างแรงกดดันยิ่งยวดให้แก่คนระดับเดียวกันได้

ด้วยเหตุนี้จะเห็นว่าแม้อวิ๋นมู่เจอจะยืนกรานต่อสู้กับหลินสวินตัวต่อตัว แต่ยามลงมือจริงๆ กลับไม่ได้เลินเล่อแม้เพียงเสี้ยว

อันที่จริงในฐานะคนระดับมกุฎบรรพจารย์จักรพรรดิ ทั้งยังสามารถเข้าร่วมการทดสอบของหอบรรพจารย์ลัทธิแรกกำเนิดได้ ย่อมไม่มีใครเป็นพวกโง่เง่า

ใครไม่รู้ถึงผลงานการต่อสู้อันเจิดจรัสเป็นที่ประจักษ์ของหลินสวินในช่วงหลายปีมานี้บ้าง

แล้วใครจะกล้ามองเขาเหมือนคนทั่วไปอีกเล่า

ดังนั้นทันทีที่อวิ๋นมู่เจอลงมือจึงทุ่มหมดฝีมือดุจอสนีบาตร หมายจะใช้มรรคกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดโค่นหลินสวินลงในทันทีเหมือนอย่างที่เขาพูด!

ตูม!

ฟ้าดินดังสนั่นอึงอล ปราณกระบี่พวยพุ่งราวสมุทร ภูผาธาราบริเวณนั้นล้วนพังถล่ม

เพียงแต่กระบี่ที่ตระการตาจนทำให้มกุฎบรรพจารย์จักรพรรดิคนอื่นๆ ร้องชมนี้กลับพังพินาศเป็นเสี่ยงๆ เบื้องหน้าหลินสวิน

ตั้งแต่ต้นจนจบหลินสวินยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับ ทำเพียงดีดนิ้วคราหนึ่ง

และจากนั้นปราณกระบี่สีขาวหิมะที่แผ่คลุมทั่วเวิ้งฟ้าก็ถล่มกระจายดุจสายฝน

ภาพนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นนัยน์ตาหดรัด แววดีใจและรอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ไม่ทันไรก็ทำให้พวกเขาตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่เข้าทีอยู่บ้าง

“แค่นี้ก็กล้าคุยโวว่าจะทำให้ข้าลิ้มรสความพ่ายแพ้หรือ”

หลินสวินยิ้มหยัน

ไกลออกไปอวิ๋นมู่เจอสีหน้าเยือกเย็นแน่วแน่ ไม่สะทกสะท้าน

เขาสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง อานุภาพทั่วร่างแกร่งกล้าขึ้นเรื่อยๆ ทั้งตัวประดุจกระบี่เทพสะท้านยุคเล่มหนึ่ง เหยียบย่างกลางอากาศ ทุกครั้งที่ก้าวเท้าก็จะฟันกระบี่ออกไปคราหนึ่ง

ปราณกระบี่แต่ละสายล้วนแข็งแกร่งยิ่งกว่าปราณกระบี่ก่อนหน้าช่วงใหญ่

เมื่อฟันออกไปเก้ากระบี่

ปราณกระบี่พร่างพราวเก้าสายตัดสลับกลายเป็นลักษณะของเก้าวัง ดุจดั่งกรงขังแห่งกระบี่ ปิดฟ้าบังตะวัน

กรงกระบี่เก้าวัง!

มรรคกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งสร้างขึ้นจากความอุตสาหะตลอดชีวิตของอวิ๋นมู่เจอ

ตูม!

พริบตานั้นปราณกระบี่สะเทือนเก้าชั้นฟ้า กรงกระบี่ร่วงลงมาดั่งทัณฑ์สวรรค์มาเยือนโลก หมายจะกักขังศัตรูไว้ในกรง รอโทษประหารชีวิต

การโจมตีนี้ดึงดูดความสนใจและสายตาไม่รู้เท่าไร

แม้แต่ระดับอมตะยังอดพยักหน้าเงียบๆ ไม่ได้

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีนี้ หลินสวินยังคงไม่ขยับ ทำเพียงยื่นมือออกมาคว้า

มือใหญ่ปิดฟ้าขนาดมหึมาข้างหนึ่งควบหลอมขึ้นกลางอากาศ ห้านิ้วดุจเสาค้ำฟ้า ฝ่ามือราวหุบเหวไร้ขอบเขต ยามปิดครอบลงมา กรงกระบี่เก้าวังพลันเกิดเสียงดังสนั่นรุนแรง

ต่อมามือใหญ่ข้างนั้นของหลินสวินบดขยี้กรงกระบี่เก้าวังทั้งอย่างนั้นภายใต้สายตาอึ้งค้างของทุกคน!

“นี่…”

มกุฎบรรพจารย์จักรพรรดิของสี่ตระกูลตงหวงที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงเหล่านั้นแต่ละคนล้วนเบิกตาโพลง

นั่นเป็นถึงหนึ่งในกระบวนท่าไม้ตายที่อวิ๋นมู่เจอภูมิใจที่สุด โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน ทั่วทั้งน่านฟ้าที่เจ็ดได้ยินชื่อเป็นต้องถอยหลบ

แต่ตอนนี้กลับถูกบดขยี้ลงเช่นนี้!!

ภาพสะเทือนจิตใจคนนั่นทำให้ทุกคนที่โลกภายนอกล้วนอดสูดหายใจสะท้านไม่ได้

แม้จะรู้แต่แรกว่าหลินสวินเย้ยฟ้ายิ่ง แต่ไม่นึกว่าภายใต้การโจมตีรุนแรงเช่นนี้ ยังสามารถสลายไปได้อย่างง่ายดาย น่าเหลือเชื่อชัดๆ

“ก็ยังอ่อนแอเกินไป” หลินสวินส่ายหน้า

ไม่ได้ถากถาง ไม่ได้เหยียดแคลน เสมือนทอดถอนใจไปตามประสา แต่ความหมายในคำพูดกลับทำให้อวิ๋นมู่เจอที่วางตัวเยือกเย็นมาโดยตลอดหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ ภายในใจบังเกิดความเดือดดาล

เจ้าคนที่ก่อนหน้านี้ไม่ถูกเขาเห็นอยู่ในสายตาสักนิดคนนี้ ตอนนี้กลับลบหลู่ตนถึงเพียงนี้!

ทว่าถึงอย่างไรอวิ๋นมู่เจอก็หาใช่คนทั่วไป เขาไม่ได้ถูกเพลิงโทสะครอบงำจนหน้ามืด หากแต่สูดหายใจลึกแล้วลงมืออีกครั้ง

ตูม!

สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กฎเกณฑ์ระดับบรรพจารย์รูปกระบี่สีขาวหิมะเป็นสายๆ พุ่งออกมาจากผิวหนังของเขา เบียดเสียดแน่นขนัด ตัดสลับเวียนวน ดุจดั่งกระแสปราณกระบี่ขาวหิมะกำลังแล่นตะบึงไป

และบนแท่นวิญญาณเหนือศีรษะเขาก็ปรากฏเงาร่างเจตจำนงที่ใหญ่มโหฬาร สว่างเจิดจ้าแสบตาร่างหนึ่งขึ้น เจตกระบี่ที่แผ่คลุ้งออกมาจากทั่วร่างทำให้ฟ้าดินแถบนี้สั่นสะเทือน ต้นไม้ใบหญ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน สรรพสิ่งพังทลาย

นี่คือเจตจำนงมหามรรคในตัวของเขา!

และเวลานี้หลังจากเจตจำนงมหามรรคนี้ปรากฏขึ้น ก็หลอมรวมเข้าสู่กระบี่มรรคในมือเขาทั้งหมด

“ฟัน!”

ในเสียงตะโกนเย็นชาเต็มไปด้วยแววเหยียดหยัน อวิ๋นมู่เจอฟันกระบี่นี้ที่อัดหลอมมรรควิถีในตัวเขาทั้งหมดออกไป

ฟ้าดินสั่นสะเทือนรุนแรงทันที คล้ายกับแบกรับอานุภาพของกระบี่เล่มนี้ไม่ไหว

มกุฎบรรพจารย์จักรพรรดิคนอื่นๆ แถวนั้นล้วนถอยหลบตามจิตใต้สำนึก

ทุกคนในโลกภายนอกก็รู้สึกอัศจรรย์ใจอย่างเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน

กระบี่นี้น่าสะพรึงเหนือธรรมดาจริงๆ!

ก็เป็นเวลานี้ที่หลินสวินเริ่มขยับแล้ว ไม่หลบไม่ถอย แต่พุ่งเข้าใส่ตรงๆ

รอบตัวเขาปรากฏหุบเหวใหญ่ผลุบโผล่ คลุมเครือยากหยั่งถึง ดุจดั่งถ้ำมืดมิดโคจรเงียบๆ กลางฟ้าดารา กลืนกินวัตถุและแสงเงาทุกอย่างบนโลก

ตูมโครม!

ปราณกระบี่ไร้ทัดเทียมฟันลงไป กระแทกกับหุบเหวใหญ่รอบตัวหลินสวิน บังเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ทำเอาหนังศีรษะชาวาบ

ภายใต้สายตาสะท้านสะเทือนที่จับจ้องอยู่ของทุกคน เงาร่างของหลินสวินอานุภาพดุจผ่าลำไผ่ บดขยี้กระบี่ที่พุ่งเข้าใส่ทั้งอย่างนั้น ละอองแสงท่วมฟ้าพุ่งกระฉูด

เพียงชั่วพริบตา

ตัวเขาก็มาอยู่ตรงหน้าอวิ๋นมู่เจอแล้ว

อวิ๋นมู่เจอหน้าถอดสียกใหญ่ นัยน์ตาหดรัด จิตมรรคที่หนักแน่นดุจเหล็กกล้าเรื่อยมาก็สั่นคลอนรุนแรงในชั่วขณะนี้เช่นเดียวกัน

เขาไม่นึกว่ากระบี่ที่รวมมรรควิถีทั้งชีวิต ผนึกเจตจำนงทั้งตัว จะถึงกับถูกหลินสวินบดขยี้อย่างง่ายดายด้วยวิธีเช่นนี้

และจิตมรรคของเขาก็เสมือนถูกกดทับไปพร้อมกัน!

อารมณ์เดือดดาล ท้อแท้ ไม่อยากเชื่อที่อธิบายไม่ถูกพุ่งทะลักไปทั่วร่างราวธารพลิกสมุทรคว่ำ ทำให้เขาสติหลุดโดยสิ้นเชิง ยากจะวางตัวเยือกเย็นเช่นก่อนหน้านี้ได้อีก

นี่…