ตอนที่ 2811 เหล่าสหายเก่า

ตอนที่ 2811 เหล่าสหายเก่า

เจ็ดวันผ่านไป

หลินสวินที่นั่งสมาธิหยั่งรู้นัยเร้นลับของระบบการฝึกปราณนับร้อยไม่ถูกสิ่งใดรบกวนอีก

แต่ในเมืองเทพศุภโชคช่วงนี้กลับไม่สงบนัก

เพราะการตายของระดับบุตรเทพตระกูลอย่างพวกเหลียงชิวหู ทำให้ผู้ฝึกปราณทั้งเมืองตระหนักได้ว่าต่อให้ระดับบุตรเทพออกโรง คิดสังหารหลินสวินก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแน่

ถึงขั้นว่าช่วงนี้เมื่อใดที่ระดับบุตรเทพมาเยือน แม้ก่อให้เกิดความฮือฮาในเมืองไม่น้อย แต่กลับไม่มีใครไปหาเรื่องหลินสวินสักคน

ล้วนเก็บตัวจำศีล

แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้ผู้ฝึกปราณในเมืองอกสั่นขวัญแขวน

ใครต่างก็รู้ว่าทุกเผ่าเทพไม่มีทางปล่อยหลินสวินไปเช่นนี้แน่ บางทีเมื่อระดับบุตรเทพพวกนั้นรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ ก็จะก่อคลื่นลมที่ไม่เคยมีมาก่อน!

มีคนทำบันทึก เวลาสั้นๆ แค่เจ็ดวัน ระดับบุตรเทพที่มาจากทุกเผ่าเทพมีเกือบสามสิบคน!

แต่ละคนล้วนเป็นตำนานในโลกยุคสมัยหนึ่ง เคยมีศักยภาพและผลงานต่อสู้ราวไร้คู่ต่อกรในระดับมกุฎบรรพจารย์จักรพรรดิ

ปีศาจแห่งยุคบางคนในนั้นยิ่งครองอันดับเจิดจรัสในการถกมรรคร้อยตระกูลเมื่อนานมาแล้ว

แต่ตอนนี้บุคคลที่แต่ก่อนไม่เคยเหยียบเมืองเทพศุภโชคพวกนี้ กลับรวมตัวกันเกือบสามสิบคนในเวลาอันสั้นแค่เจ็ดวัน สิ่งนี้ก่อให้เกิดเสียงฮือฮาตกตะลึงนับไม่ถ้วน

ยังดีที่ปัจจุบัน หลังจากระดับบุตรเทพพวกนี้รู้ทุกการกระทำของหลินสวินแล้วจึงเลือกจำศีลชั่วคราว ไม่ได้เริ่มเคลื่อนไหว

มีเพียงบรรยากาศในเมืองที่กดดันยิ่งกว่าเดิม คลื่นใต้น้ำซัดสาด

และในช่วงเวลานี้ ใกล้ๆ นภาดาราศุภโชคมีชายชุดขาวท่าทางโดดเด่นคนหนึ่งปรากฏตัว

เขามองหลินสวิน ไม่นานก็เหลือบสายตาไปยังหยกประดับแดงเพลิงที่ห้อยอยู่ตรงเอวหลินสวิน อักษร ‘เฉิน’ บนนั้นถูกเขาจ้องมองอยู่นาน

จากนั้นชายชุดขาวก็หันหลังจากไป

ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครสนใจการจากไปของเขา แม้แต่หลินสวินก็ไม่รับรู้อะไร

ครึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จำนวนของระดับบุตรเทพที่ปรากฏตัวในเมืองเทพศุภโชคเปลี่ยนเป็นมากขึ้นเรื่อยๆ

ในช่วงเวลานี้มีผู้ฝึกปราณมากมายออกจากเมืองเทพศุภโชคไป ระหว่างทางก็พบว่าส่วนลึกของฟ้าดารารอบเมืองนี้มีกลิ่นอายชั้นยอดที่น่ากลัวถึงขีดสุดเพิ่มขึ้นมามากมาย

ทุกกลิ่นอายล้วนมีอานุภาพระดับนิรันดร์!

พวกเขาเหมือนทวยเทพมาเยือนโลก ซ่อนตัวในส่วนลึกของฟ้าดารา แต่กลับปิดทางหนีทั้งหมดของเมืองเทพศุภโชค

ไม่จำเป็นต้องสงสัย เฒ่าดึกดำบรรพ์ที่มาจากแต่ละเผ่าเทพพวกนี้ล้วนออกโรงด้วยตัวเองโดยไม่คำนึงถึงอะไร ควบคุมอยู่ที่นี่เพื่อ ‘โลงนิรันดร์’ ในตัวหลินสวิน!

เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ฝึกปราณนับไม่ถ้วนในเมืองตื่นตระหนกเช่นกัน

ไม่พูดถึงระดับบุตรเทพของเผ่าเทพแต่ละตระกูลออกเคลื่อนไหว ตอนนี้แม้แต่บุคคลน่ากลัวของทุกเผ่าเทพยังมาเยือนที่นี่ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันเคยเกิดเรื่องเช่นนี้เสียที่ไหน

เรียกได้ว่าเป็นประวัติการณ์!

จากจุดนี้ก็ทำให้ผู้คนสงสัยยิ่งกว่าเดิมอย่างอดไม่ได้ หรือความลับที่ซ่อนอยู่ในโลงนิรันดร์นั่นจะเกี่ยวข้องกับการเป็น ‘เจ้าแห่งศุภโชค’ จริงๆ

ใครได้ไปก็จะทำให้ร้อยตระกูลยอมจำนนหรือ

ทุกการคาดเดาต่างคนต่างพูด แต่ปลายหอกล้วนจ่อใส่หลินสวินคนเดียว!

ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนคิดไม่ถึงคือ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้หลินสวินกลับทำเหมือนไม่มีเรื่องใด นั่งอยู่ใต้นภาดาราศุภโชค จดจ่อกับการหยั่งรู้ทั้งวันทั้งคืน…

“จิตใจเช่นนี้ ความกล้าเช่นนี้ ใครจะไม่เลื่อมใสได้เล่า”

“ต่อให้หลินสวินนี่ประสบเคราะห์ ด้วยการเคลื่อนไหวที่เขาชักนำมาทั้งหมดในวันนี้ก็บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์หมื่นกาลได้แล้ว”

คนมากมายสะท้อนใจ ทอดถอนใจไม่หยุด

ความจริงช่วงนี้ในบริเวณใกล้ๆ นภาดาราศุภโชคมักจะมีผู้ฝึกปราณมากมายมาที่นี่ด้วยความชื่นชม แค่เพื่อมองหลินสวินอยู่ไกลๆ

ภายในนั้นไม่ขาดปีศาจแห่งยุคระดับบุตรเทพ

แต่ไม่มีใครกล้าไปท้าทายและรบกวน ถึงขั้นว่าใต้นภาดาราศุภโชคที่กว้างใหญ่นั้นมีแค่เงาร่างเดียวดายของหลินสวินนั่งอยู่ในนั้นคนเดียว

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว จากตอนที่หลินสวินหยั่งรู้มหามรรคที่นี่ก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว

วันนี้ก็เหมือนปกติ ยังคงมีผู้ฝึกปราณมากมายมาที่นี่

แต่สิ่งที่ต่างจากแต่ก่อนคือในหูหลินสวินที่กำลังนั่งสมาธิกลับมีเสียงสื่อจิตหนึ่งดังขึ้น

‘ข้าน้อยลู่จ้ง มาพบสหายยุทธ์ตามคำสั่งอาจารย์’

หลินสวินสีหน้าราบเรียบ แต่จิตรับรู้กลับแผ่ออกไป ทันใดนั้นก็เห็นเด็กหนุ่มชุดเทาท่าทางสุภาพคนหนึ่งยืนอยู่ในฝูงชนที่ห่างไกล

สีหน้าเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความองอาจ พาดกระบี่โบราณบนแผ่นหลัง

‘อาจารย์ของเจ้าเป็นใคร’ หลินสวินสื่อจิตถาม

‘อาจารย์เป็นสหายเก่าของผู้อาวุโสไท่เสวียน นามว่าอู๋ยาง’

ลู่จ้งสื่อจิตกล่าว

อู๋ยาง!

หลินสวินใจสะท้าน รู้สึกยินดีอย่างยากบรรยาย

เขาจะลืมได้อย่างไร ตอนนั้นที่แดนมกุฎก็เป็นจักรพรรดิสงครามอู๋ยางที่มอบมรดก ‘ไปไร้หวน’ แก่เขา

ทั้งเขาจะลืมได้อย่างไร ว่าพลังเจตจำนงเสี้ยวนั้นของจักรพรรดิสงครามอู๋ยางเคยเรียกเขาว่า ‘ผู้ร่วมวิถี’

แต่กาลเวลาผันผ่าน เกรงว่าจักรพรรดิสงครามอู๋ยางในปีนั้นคงเหมือนไท่เสวียน ไม่อาจเรียกนางว่า ‘จักรพรรดิสงคราม’ ได้นานแล้ว

‘ที่แท้ก็เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสอู๋ยาง เพียงแต่ไม่ทราบว่าตอนนี้ผู้อาวุโสอู๋ยางอยู่ที่ไหน’ หลินสวินเก็บกลั้นความตื่นเต้นในใจ สื่อจิตเอ่ยถาม

‘อาจารย์ไม่ได้มาที่เมืองเทพศุภโชค แต่กลับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับสหายยุทธ์อยู่ก่อนแล้ว’

ลู่จ้งกล่าว ‘อาจารย์บอกว่าปัจจุบันนอกเมืองเทพศุภโชคนี้ถูกระดับนิรันดร์ของเผ่าเทพแต่ละตระกูลโอบล้อม เจ้าอย่ารีบร้อนออกไป’

‘นอกจากนี้อาจารย์ยังบอกว่านางติดต่อสหายเก่าบางส่วนแล้ว เมื่อโอกาสมาถึงจะลงมือพร้อมกัน ช่วยสหายยุทธ์ออกไปจากแหล่งสถานศุภโชค’