ตอนที่ 2873 ความเดือดดาลของหยวนฉางเทียน

ตอนที่ 2873 ความเดือดดาลของหยวนฉางเทียน

ที่มาพร้อมกับเสียงทะลวงอากาศคือเงาร่างของหลีเจิน

หยวนฉางเทียนอึ้งไปก่อนเป็นอันดับแรก อดมองด้านหลังหลีเจินไม่ได้ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอื่นอีกถึงผ่อนหายใจโล่งอก ก่อนจะยิ้มพูด “ผู้อาวุโสหลี เจ้ามาได้จังหวะพอดี!”

เขาดีใจ อย่างน้อยหลีเจินก็เป็นผู้อาวุโสของลัทธิแรกกำเนิด ในนามถือว่าเป็นพวกเดียวกับตน มีอีกฝ่ายอยู่ สามารถไปรั้งตัวจี้ซานไห่ไว้ได้

กลับเห็นหลีเจินเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ผู้อาวุโสหยวน หากเจ้าดึงดันจะชิงวาสนานี้ ข้าคนแซ่หลีก็ทำได้เพียงล่วงเกินแล้ว”

หยวนฉางเทียนอึ้งงัน ความดีใจบนใบหน้าหายไป ขมวดคิ้วกล่าว “เราล้วนมาจากลัทธิแรกกำเนิด หรือเจ้าคิดจะฆ่าพวกเดียวกันเอง”

หลีเจินเอ่ย “ข้ามาคราวนี้เพื่อชิงวาสนาให้หลินสวิน เหมือนกับความคิดของแม่นางซานไห่”

หยวนฉางเทียนสีหน้าอึมครึม หลินสวินอีกแล้ว!!

ไม่ว่าเขาจะนิสัยดีแค่ไหน จิตใจลึกล้ำแค่ไหน ตอนนี้ก็โกรธจนเส้นเลือดตรงหน้าผากเต้นตุบๆ เอ่ยว่า “ผู้อาวุโสหลี สำหรับลัทธิแรกกำเนิด หากเจ้ากับแม่นางซานไห่ร่วมมือกันเล่นงานข้า นั่นคือการทรยศ เจ้ารู้จุดจบของการทำเช่นนี้หรือไม่”

หลีเจินกล่าว “เมื่อศุภโชคนี้ตกอยู่ในมือหลินสวิน สำนักก็จะรู้ว่าการกระทำของข้าไม่ใช่การทรยศ”

หยวนฉางเทียนหัวใจหนักอึ้ง ตระหนักได้ว่าไม่มีทางโน้มน้าวหลีเจินได้อีกแล้ว

“ตอนนี้เจ้าคิดจะรั้งอยู่ที่นี่ต่อหรือจากไป”

จี้ซานไห่ถาม

ในใจหยวนฉางเทียนเต็มไปด้วยความเดือดดาล เขาเป็นคนแรกที่พบศุภโชคนี้แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับจะถูกผู้อื่นขับไล่บีบให้จากไป!

“ข้า….”

หยวนฉางเทียนเพิ่งหมายจะพูดอะไร หลีเจินก็เตือนด้วยความหวังดี “ผู้อาวุโสหยวน ชางฝูเฟิง เหวินเฉียวสุ่ยล้วนถูกหลินสวินกำราบแล้ว แม้เจ้ารอต่อไปก็มีแต่จะตกอยู่ในสถานการณ์โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง”

“พวกเขาพ่ายแพ้หลินสวินแล้วหรือ” หยวนฉางเทียนนัยน์ตาหดรัด

“ไม่ผิด ตอนที่พวกเขาพยายามทะลวงขั้นก็ถูกหลินสวินโจมตีจนพ่ายแพ้” หลีเจินดูจริงใจมาก

แต่คำตอบของเขากลับเหมือนดาบทุกคำ แทงใส่ใจของหยวนฉางเทียนอย่างรุนแรง ทำเอาเขาอึ้งงันอยู่ตรงนั้น

ไม่มีพวกชางฝูเฟิง เหวินเฉียวสุ่ย ในแดนมารสวรรค์แห่งนี้ใครจะยังสามารถขวางการร่วมมือของจี้ซานไห่และหลีเจินได้

ครู่เดียวหยวนฉางเทียนก็ตระหนักได้ถึงความย่ำแย่ของสถานการณ์แล้ว ใจร่วงหล่นวูบ

จบสิ้นแล้ว!

สวบ! สวบ!

เสียงทะลวงอากาศดังขึ้นอีกระลอก

เงาร่างของจิ่งจงเยวี่ย ถานหลิวอวิ๋นเคลื่อนย้ายผ่านห้วงอากาศเข้ามา

ยามสังเกตเห็นกลิ่นอายของขั้นหลุดพ้นที่แผ่ออกจากร่างของทั้งสอง ในใจหยวนฉางเทียนสะเทือนไหวรุนแรง ตั้งสติได้จากความเดือดดาลอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เขาสูดหายใจลึกคราหนึ่ง ท่าทางยอมจำนน ประสานหมัดกล่าว “ข้าคนแซ่หยวนขอลา”

เขาหมุนตัวจะจากไป

“ช้าก่อน”

จี้ซานไห่เอ่ยปาก

ขณะเดียวกันจิ่งจงเยวี่ยและถานหลิวอวิ๋นล้วนขวางอยู่ตรงหน้าหยวนฉางเทียนอย่างแนบเนียน

“แม่นางซานไห่ เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

ในใจหยวนฉางเทียนหนักอึ้ง

“วางใจ ขอเพียงแค่เจ้าให้ความร่วมมือจะไม่มีใครทำร้ายเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ ทว่าก่อนที่ระเบียบระดับเทพนี้จะถูกเก็บไป เจ้าจะไปจากที่นี่ไม่ได้”

จี้ซานไห่สีหน้านิ่งสงบ น้ำเสียงราบเรียบ

หยวนฉางเทียนทั้งโกรธทั้งตกใจ “แม่นางซานไห่ ก่อนหน้านี้เจ้าเป็นฝ่ายให้ข้าจากไป ตอนนี้กลับจะให้ข้าอยู่ต่อ เจ้าเห็นข้าหยวนฉางเทียนเป็นตัวอะไร”

ต่อให้จิตใจของเขาจะล้ำลึกแค่ไหน ตอนนี้ก็ไม่สามารถกดความเดือดดาลในใจได้อีก ถึงขั้นรู้สึกถึงความอับอายอย่างไม่เคยมีมาก่อน

เป็นถึงบุตรเทพตระกูลหยวน กลับถูกกระทำเช่นนี้ นี่เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

จี้ซานไห่คล้ายไม่สนใจว่าหยวนฉางเทียนจะอัดอั้นเพียงใด เอ่ยเรียบๆ ว่า “เจ้าคงพอจะเดาออกแล้วว่าหลินสวินยังไม่ทะลวงขั้น หากให้เจ้าจากไปตอนนี้ หากไม่เป็นผลดีต่อหลินสวินจะทำอย่างไร”

เพื่อหลินสวินอีกแล้ว!!

ทันใดนั้นหยวนฉางเทียนแทบจะผรุสวาทออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ เหตุใดทุกคนจึงเหมือนทำเพื่อหลินสวิน หลินสวินมีดีขนาดนั้นเชียวหรือ

เขาเอ่ยด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว “เจ้าเป็นถึงผู้สืบทอดของลัทธิวิญญาณ ต่อให้ยินยอมมอบวาสนาชิ้นนี้ไป แต่ไม่กลัวถูกลัทธิวิญญาณกล่าวโทษหรือ”

สายตาจี้ซานไห่มองประทับสำริดกลางอากาศไกลๆ แล้วเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสหลีเจิน เชิญท่านไปเชิญหลินสวิน ให้เขารีบมาที่นี่”

หลีเจินพยักหน้าแล้วหมุนตัวจากไป

ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ว่าจะเป็นจี้ซานไห่หรือหลีเจิน ล้วนไม่สนใจหยวนฉางเทียน

ความรู้สึกที่ถูกมองข้ามเช่นนี้ทำให้หยวนฉางเทียนเองยังรู้สึกหน้าร้อนผ่าว ความเดือดดาลที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งพล่าน ราวกับภูเขาถล่มสมุทรซัดสาด เข้าโจมตีจิตใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งตัวรู้สึกแย่ไปหมด…

“รังแกกันเกินไปแล้ว รังแกกันเกินไปแล้ว…” หยวนฉางเทียนพยายามระงับอารมณ์ของตน ไม่เช่นนั้นเขากังวลว่าตนจะระเบิดอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ครู่ใหญ่หยวนฉางเทียนสูดหายใจลึก สีหน้าค่อยๆ คืนสู่ความสงบ

ภาพนี้อยู่ในสายตาของจิ่งจงเยวี่ยและถานหลิวอวิ๋น อดประหลาดใจไม่ได้ว่าเจ้าหมอนี่… ถึงกับความอดทนสูงเช่นนี้!

นี่ทำให้พวกเขายังชื่นชมเล็กน้อย

ในฐานะบุตรเทพของเผ่าเทพนิรันดร์ตระกูลหยวน คนชั้นเลิศได้ว่าเย้ยฟ้า กลับมีความอดทนขนาดนี้ นี่ทำให้คนตกใจมากอย่างไม่ต้องสงสัย

“ในเมื่อไม่มีโอกาสของข้าคนแซ่หยวนแล้ว ข้าก็จะไม่ดึงดันต่อไป”

เสียงของหยวนฉางเทียนสงบนิ่งมาก “แต่ข้ากลับอยากดูนักว่าหลินสวินจะเอาระเบียบระดับเทพนี้ไปได้หรือไม่”

“ถ้าเอาไปได้เล่า”

จิ่งจงเยวี่ยถาม

หยวนฉางเทียนยิ้ม “เช่นนั้นย่อมดีกว่า อย่างไรข้ากับหลินสวินล้วนมาจากลัทธิแรกกำเนิด ให้เขาเอาวาสนาไป แม้ข้าจะไม่ยินยอมเท่าไร แต่ก็ต้องดีใจกับเขาถึงจะถูก”

“เสแสร้ง”