ตอนที่ 3182 ความเป็นมาของจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์

ตอนที่ 3182 ความเป็นมาของจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์

พยายามหนึ่งแสนปี ล้มเหลวหนึ่งแสนปี แลกมาซึ่งจุดพลิกผันในที่สุด!

คำพูดของไท่ชูดูเหมือนสบายๆ แต่ลองคิดดูแล้วล้วนทำให้คนหนาวสะท้าน

นี่ต้องมีความอุตสาหะและใจมุ่งมั่นมากแค่ไหนจึงจะยืนหยัดหนึ่งแสนปีเพื่อเรื่องหนึ่งได้

ความล้มเหลวนับไม่ถ้วนนั่นล้วนไม่อาจส่งผลต่อความมุ่งมั่นของเขาได้แม้เพียงเสี้ยว!

หากเป็นศัตรูกับคนเช่นนี้ย่อมน่ากลัวยิ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

กลับเห็นไท่ชูกล่าวต่อไป “ในวันนั้นข้ากำลังอนุมานมหามรรคของตน จู่ๆ ในใจกลับเกิดความรู้สึกบางอย่าง ยามเงยมองแดนเทพอัศจรรย์นั่นก็เห็นโลงสำริดที่มีกลิ่นอายแรกกำเนิดคละคลุ้งใบหนึ่งลอยออกมา นี่ย่อมเป็นเรือนิรันดร์ แม้ว่าในตอนนั้นข้าจะยังไม่รู้ถึงความอัศจรรย์ของมัน แต่กลับกล้ามั่นใจว่านี่คือศุภโชคอย่างหนึ่งจากเขตผนึกชีวิต!”

“ไม่ผิดจากคาด ทันทีที่สมบัตินี้ทะยานออกมาก็ถูกข้าครอบครอง เพียงหนึ่งชั่วยามสั้นๆ ข้าก็ไขนัยเร้นลับแผนที่ดาวบนสมบัตินี้ได้ ควบรวมประตูนิรันดร์และมาถึงกลางฟ้าดินแถบนี้”

ไท่ชูกวาดตาสำรวจฟ้าดิน “ตอนนั้นข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฟ้าดินนี้เหมือนกันเจ้า แต่ในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดี คิดว่านัยเร้นลับที่ซ่อนอยู่ที่นี่ เป็นไปได้สูงว่าอาจทำให้ข้าทะลวงขั้นสูงสุดในมรรคาไร้ขอบเขต ก้าวสู่มรรคาที่สูงยิ่งกว่าได้”

กล่าวถึงตรงนี้ไท่ชูถอนใจยาวเฮือกหนึ่ง “แต่ต่อมาข้าจึงพบว่าที่นี่เป็นเพียงมุมหนึ่งของแดนเทพอัศจรรย์เท่านั้น นัยเร้นลับที่เกี่ยวโยงกับต้นกำเนิดและแก่นแท้ของชีวิตมีจำกัดอย่างมาก และสามารถสำรวจได้จากพลังพรสวรรค์เหล่านั้นที่เกิดในฟ้าดินนี้เท่านั้น”

หลินสวินเลิกคิ้วน้อยๆ กล่าวว่า “พรสวรรค์หุบเหวกลืนกินก็ค้นพบจากที่นี่หรือ”

“สหายน้อยอย่าใจร้อน”

ไท่ชูยิ้มน้อยๆ สายตาหันมองกลุ่มแสงเพลิงที่ลุกโชนดุจดั่งดวงดาวไพศาลนั่น “ตอนนั้นข้าใช้เวลามากกว่าพันปีเพื่อสัมผัสและหยั่งถึงพลังพรสวรรค์แต่ละอย่างทั้งหมด หนึ่งเพื่อแสวงหาความลับของชีวิต สองก็เพราะใคร่รู้ว่าในฟ้าดินนี้มีพลังพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่หรือไม่”

“กระทั่งวันหนึ่ง ยามข้าหยั่งรู้พลังพรสวรรค์อย่างหนึ่งในนั้น จู่ๆ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงประหลาดขึ้น”

กล่าวถึงตรงนี้ไท่ชูเลือนสายตามองหลินสวินอีกครั้ง “สหายน้อยอยากดูสักหน่อยหรือไม่”

หลินสวินพยักหน้า

ไท่ชูโบกมือเบาๆ ม่านแสงสายหนึ่งปรากฏขึ้นมา

ในม่านแสงมีกลุ่มแสงเพลิงที่กำลังถือกำเนิดแถบหนึ่ง พวกมันเสมือนโผล่มาจากความว่างเปล่า เจือกลิ่นอายแรกกำเนิดเป็นสายๆ ยังไม่ทันเป็นรูปร่างอย่างแท้จริง

แต่เป็นเวลานี้เองการเปลี่ยนแปลงประหลาดบังเกิดขึ้น จู่ๆ กลุ่มแสงเพลิงสายหนึ่งในนั้นพลันสั่นไหว ปรากฏจังหวะชีวิตที่เร้นลับยากหยั่งถึงออกมา

จากนั้นในกลุ่มแสงเพลิงสายนี้อุบัติพลังกลืนกินน่าเหลือเชื่อสายหนึ่ง สูบกลืนพรสวรรค์อื่นๆ ใกล้ตัวมันทั้งหมด!

ในม่านแสงมีเสียงประหลาดใจของไท่ชูดังขึ้น เห็นชัดว่าไท่ชูในตอนนั้นก็สังเกตเห็นตัวการความเปลี่ยนแปลงประหลาดนี้แล้ว

แต่ยามไท่ชูขยับใกล้เข้ามา ละอองแสงเพลิงมหาศาลที่กระจายกลางฟ้าดินแถบนี้ล้วนเสมือนถูกชักจูง พุ่งใส่ไท่ชูอย่างบ้าคลั่ง

การเคลื่อนไหวนี้ใหญ่โตเกินไป ทำให้ไท่ชูยังตั้งรับไม่ทัน

ก็ในพริบตานี้เอง กลุ่มแสงเพลิงที่เปล่งประกายด้วยกลิ่นอายจังหวะชีวิตนั่นกลายเป็นแสงช่อหนึ่ง เผ่นหนีออกจากฟ้าดินแถบนี้

ม่านแสงสลายไปเช่นนี้

ส่วนไท่ชูซึ่งนั่งขัดสมาธิบนแท่นมรรคก็เอ่ยว่า “เห็นแล้วหรือไม่ พลังพรสวรรค์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ถึงกับมีกลิ่นอายของชีวิตราวกับปาฏิหาริย์ นั่นน่าเหลือเชื่อปานใด”

ในใจหลินสวินก็ไม่อาจสงบ เขาเดาอะไรได้รางๆ แล้ว แต่กลับไม่กล้ามั่นใจ

นัยน์ตาไท่ชูเจือแววเสียดายเสี้ยวหนึ่ง “ยามข้าตามไป พลังพรสวรรค์ที่มีชีวิตนั่นก็อาศัยเรือนิรันดร์นอกประตูนิรันดร์หนีไปแล้ว…”

ฟังถึงตรงนี้หลินสวินอดไม่ไหวอีกต่อไป กล่าวว่า “เจ้าจะบอกว่า จักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์แปลงมาจากพลังพรสวรรค์สายนั้นที่ถือกำเนิดในฟ้าดินนี้หรือ”

ไท่ชูกล่าว “ไม่ผิด ในกาลเวลาต่อจากนั้นข้าเคยส่งกำลังพลไม่น้อยไปตรวจสอบเรื่องของเรือนิรันดร์ และรู้ในที่สุดว่าพลังพรสวรรค์สายนั้นเหยียบย่างมรรคาแล้ว เรียกตนเองว่าจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์ และถึงกับกำลังค้นหาเส้นทางทะลวงขั้นของตน… แค่คิดก็ทำให้คนรู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อ”

“น่าเสียดาย บริวารเหล่านั้นของข้าล้วนไม่ได้เรื่อง ไม่อาจจับกุมจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์มาตลอด ต่อมาข้าถึงรู้ว่าสตรีนางนี้ครอบครองพลังแห่งโชคชะตาและกฎกรรมโดยกำเนิด นี่น่าจะเป็นพลังพรสวรรค์ที่ได้ครอบครองตั้งแต่ยามนางถือกำเนิดในฟ้าดินนี้แล้ว และผู้ที่มีพรสวรรค์ระดับนี้… รับมือด้วยยากเกินไปจริงๆ”

“ก่อนหน้านี้นานมาแล้ว ข้าเคยใช้พลังของระฆังแรกปฐมสร้างเคราะห์สังหารครั้งหนึ่ง เดิมคิดว่าเท่านี้ก็สามารถจับตัวหญิงผู้นั้นได้แล้ว ใครจะไปคิดว่านางยังคงหนีไปได้”

หลินสวินฟังถึงตรงนี้ก็นึกถึงยามจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์มุ่งหน้าไปเมืองเทพศุภโชคในปีนั้น เคราะห์ดับสิ้นไร้ชีพที่เคยพบเจอครานั้น ตอนนั้นก็เป็นระฆังแรกปฐมที่มาเยือน ทำนางบาดเจ็บสาหัส ส่งผลให้สุดท้ายนางไม่อาจไม่ซ่อนตัวในแดนผนึกเรืองแสง สุดท้ายเลือกเกิดใหม่ฝึกปราณอีกครั้ง!

เห็นชัดว่าที่ไท่ชูพูดถึงในเวลานี้ก็คือเรื่องนี้

แต่ในใจหลินสวินกลับไม่อาจสงบได้

เขาเข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดซย่าจื้อจึงบอกว่าในความทรงจำของจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์ เรื่องราวเกี่ยวกับภายในประตูนิรันดร์กลับว่างเปล่าราวถูกกำจัดทิ้ง

สาเหตุเป็นเพราะในขณะที่จักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์กำลังถือกำเนิดก็หนีออกจากฟ้าดินนี้แล้ว มีหรือจะมีความทรงจำอะไรได้

แน่นอนว่าที่หลินสวินสะท้านสะเทือนที่สุด ก็อยู่ที่ชาติกำเนิดของจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์ถึงกับแปลงมาจากพลังพรสวรรค์สายหนึ่ง นี่เป็นสิ่งที่หลินสวินคิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง

และหากสันนิษฐานเช่นนี้ ซย่าจื้อในฐานะจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์กลับชาติมาเกิด ที่มาแรกสุดของนางเท่ากับอยู่ในฟ้าดินนี้ด้วยเช่นกัน!

ฟ้าดินนี้ตั้งอยู่ในแดนเทพอัศจรรย์ และแดนเทพอัศจรรย์ตั้งอยู่ในแหล่งสถานอัศจรรย์ นี่เท่ากับว่าซย่าจื้อก็มาจากแหล่งสถานอัศจรรย์แห่งนี้!