ตอนที่ 2875
ตอนที่ 3181 ชีวิตข้าไม่โดดเดี่ยว มรรคข้ามีศัตรู
October 21, 2026
ตอนที่ 3181 ชีวิตข้าไม่โดดเดี่ยว มรรคข้ามีศัตรู
บรรยากาศเงียบสงบ กลางฟ้าดินนอกจากกลุ่มแสงเปลวเพลิงนับไม่หวาดไม่ไหวนั่นแล้ว ก็ดูเหมือนเหลือราชันไท่ชูที่นั่งขัดสมาธิบนแท่นมรรคกับ หลินสวินที่เพิ่งมาถึงที่นี่เพียงสองคน
เมื่อได้ยินคำพูดของไท่ชู หลินสวินแปลกใจอย่างไม่อาจเลี่ยง กล่าวว่า “เจ้ารอข้าแต่แรกแล้วหรือ”
“ใช่ กล่าวให้ถูกต้องคือทุกสิ่งที่เจ้าเห็นเบื้องหน้า เป็นเพียงพลังเจตจำนงสายหนึ่งของข้าเท่านั้น”
หน้าตาของไท่ชูไม่ถึงขั้นหล่อเหลา แต่กลับมีกลิ่นอายพิสุทธิ์สายหนึ่ง ดุจดั่งไผ่เขียวริมผา อยู่ลำพังกลางทะเลเมฆ
กลิ่นอายบนตัวเขาก็อ่อนโยนราบเรียบเช่นกัน ทำให้คนไม่รู้สึกถึงความกดดันและเป็นปรปักษ์ใดๆ สักนิด
แต่หลินสวินไม่กล้าดูเบาอีกฝ่าย
ต่อให้เป็นเพียงรูปจำลองเจตจำนง แต่ในเมื่อร่างต้นของเขาคือไท่ชู ภัยคุกคามที่มีอยู่ก็แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
“รอข้าทำไม”
หลินสวินถามอีก
ไท่ชูยิ้มกล่าว “เจ้ามาครานี้ น่าจะเพราะสังเกตเห็นว่าพรสวรรค์ในตัวอาจมีปัญหา ดังนั้นจึงมาย้อนทวนต้นกำเนิดถูกต้องหรือไม่”
“ไม่ผิด”
หลินสวินไม่ได้ปฏิเสธ
ไท่ชูกล่าวอย่างใคร่รู้ “เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ การทำเช่นนี้จะทำให้ชีวิตในอดีตของเจ้าเกิดการเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึงขึ้นมากมาย กฎกรรมที่ยากคาดเดาสารพัดจะเกิดขึ้นตามมา และส่งผลกระทบต่อมรรคาที่เจ้าครอบครองในตอนนี้”
เวลานี้จู่ๆ หลินสวินก็ตระหนักถึงปัญหาอย่างหนึ่ง
รูปจำลองเจตจำนงที่ไท่ชูทิ้งไว้ตรงหน้า ดูเหมือนจะเข้าใจไปตามจิตใต้สำนึกว่าตนมาจากธารชีวิตของโลกย้อนกำเนิด!
หลินสวินคิดถึงตรงนี้ก็เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวตรงไปตรงมา “เจ้าเดาผิดแล้ว ข้ามาโดยอาศัยเรือนิรันดร์ นี่จะไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่ออดีตของข้า และย่อมไม่อาจส่งผลต่อมรรควิถีในตอนนี้ของข้าเช่นกัน”
ไท่ชูอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นหัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบาน “เจ้ารู้ว่าข้าเดาผิด เหตุใดกลับบอกความจริงออกมาเล่า”
หลินสวินกล่าว “ถึงเวลานี้ข้าก็คร้านจะปกปิดอะไรแล้ว และข้าก็หวังว่าเจ้าจะทำเช่นนี้เหมือนกัน หาไม่ข้าคงจะผิดหวังยิ่ง”
“ผิดหวังอะไร”
ไท่ชูกล่าวอย่างใคร่รู้
หลินสวินเอ่ยเรียบๆ “ผิดหวังที่คนระดับเจ้ากลับรู้จักแต่ใช้ลูกไม้ตื้นๆ หากเป็นเช่นนี้ โลกนี้ก็ขาดศัตรูที่สามารถทำให้ข้านับถือไปหนึ่งคนแล้ว”
ไท่ชูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็กล่าวคล้ายทอดถอนใจ “เจ้าทำให้ข้านึกถึงคำที่มือกระบี่คนหนึ่งกล่าวไว้ บนโลกนี้สิ่งที่พบเจอยากที่สุดก็คือศัตรูที่น่าชื่นชมนับถือ”
“น่าเสียดาย เขาละทิ้งมรรควิถีในตัวจากไป เรื่องนี้ทำให้ข้าเศร้าใจไประยะหนึ่งเช่นกัน”
“แต่ยังดีที่โลกนี้ยังมีเฉินซี มีเจ้าเฒ่าโพธิที่ทุ่มเททุกสิ่งเพื่อประชันหมากกับข้า มีจักจั่นทองที่มหามรรคเทียบเคียงกับข้า…”
เขาเว้นช่วงไปครู่หนึ่งแล้วยิ้มน้อยๆ สายตามองมายังหลินสวิน “ตอนนี้มีเจ้าเพิ่มมาหนึ่งคน เช่นนี้ชีวิตข้าก็ไม่โดดเดี่ยว มรรคข้ามีศัตรู ไยจะไม่เบิกบาน”
สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความรื่นรมย์และกระปรี้กระเปร่า
“เช่นนั้นข้าต้องรู้สึกเป็นเกียรติใช่หรือไม่”
หลินสวินกล่าว
รอยยิ้มของไท่ชูเบิกบาน กล่าวว่า “ไม่ต้องก็ได้ สิ่งที่ข้าชื่นชมตอนนี้คือสภาวะจิตของเจ้า ส่วนมรรคาของเจ้าในตอนนี้ยังไม่เพียงพอจะกลายเป็นคู่ต่อสู้ของข้า”
เสียงราบเรียบกลับเสมือนกำลังแจงข้อเท็จจริงอย่างหนึ่ง
หลินสวินไม่ได้รู้สึกขุ่นข้องแต่อย่างใด กลับกันยังเอ่ยแก้อย่างจริงจัง “ผิดแล้ว ตอนนี้ข้าอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของร่างต้นของเจ้า แต่พลังเจตจำนงของเจ้าก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของข้า”
เขาเว้นช่วงแล้วกล่าวต่อ “ยิ่งกว่านั้น ยามข้าไปถึงแดนเทพมากเร้น ใครกล้ามั่นใจว่าข้าในตอนนั้นจะสู้เจ้าไม่ได้”
ไท่ชูปรบมือยิ้มกล่าว “พูดได้ดี! พวกโง่เง่าบนโลกใบนี้เยอะเกินไป ผู้ที่มีความสามารถตามที่พูดกลับมีเพียงหยิบมือ ข้ายิ่งรอคอยขึ้นอีกว่าเจ้าในตอนนี้จะไปจากที่นี่อย่างไร”
หลินสวินก็ยิ้มเช่นกัน “ไม่ว่าเจ้าจะรอคอยหรือไม่ ในเมื่อข้ามาได้ก็ย่อมออกไปได้”
ตั้งแต่พบหน้ากันจนถึงตอนนี้ ทั้งคู่เหมือนสหายที่กำลังพูดคุยยิ้มแย้ม ไม่เห็นกลิ่นอายความตึงเครียดใดๆ สักนิด
แต่ความรู้สึกและท่าทีที่เผยออกมาระหว่างสนทนากลับคล้ายเป็นการประลองของดาบคมไร้รูป
ประหนึ่งฟ้าคำรามกลางความเงียบ!
ไท่ชูนิ่งเงียบครู่หนึ่ง รอยยิ้มตรงมุมปากหุบไปแล้ว “เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด”
“ขอโปรดชี้แจง” หลินสวินกล่าว
ไท่ชูกล่าว “นี่คือมุมหนึ่งของเขตผนึกชีวิต”
“เขตผนึกชีวิตหรือ”
หลินสวินประหลาดใจ
“ไม่ผิด ผู้ที่เกิดมามีชีวิตสามารถเรียกได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิต ในสายตาผู้ฝึกปราณอย่างพวกเรา หมื่นโลกทั่วหล้า สรรพชีวิตหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใบหญ้า สัตว์เดรัจฉาน หรือจะเป็นพวกภูตพรายผีสาง มารปีศาจ หรือแม้แต่เผ่าพันธุ์ต่างๆ นับไม่หวาดไม่ไหวนั่น ว่ากันถึงที่สุดล้วนเป็นชีวิตที่สดใหม่”
ไท่ชูกล่าว “แต่คนที่แข็งแกร่งอย่างขั้นไร้ขอบเขตก็ไม่มีทางไปสร้างชีวิต เช่นนั้นเจ้าคิดว่าชีวิตมาจากที่ใด”
หากเป็นเมื่อก่อนหลินสวินย่อมตอบว่า ชีวิตในคราแรกสุดฟูมฟักโดยโลกแรกกำเนิด แบ่งฟ้าแบ่งดิน ดังนั้นหมื่นชีวิตจึงมีวิญญาณ สติปัญญาตื่นรู้และกลายเป็นสิ่งมีชีวิตในมหามรรค จากนั้นด้วยการสืบพันธุ์และเปลี่ยนแปลงทำให้เกิดเป็นสิ่งมีชีวิตหลากหลายรูปแบบในหมื่นโลกทั่วหล้า