ตอนที่ 103
บทที่ 103 รักแรกพบ
October 21, 2026
“เอ่อ เจ้าสำนัก” ฉานเจี้ยนพูดอย่างยากลำบาก: “มันไม่สะดวกที่มนุษย์อย่างพวกเรา จะใช้ชีวิตในหนองน้ำ”
“และจระเข้ก็คือราชาแห่งหนองน้ำ มีดก็แทงไม่เข้า เดิมก็รับมือได้ไม่ง่ายเลย”
“ต่อสู้ในสถานการณ์แบบนี้ มันค่อนข้าง?”
แม้แต่เขาซึ่งเคยเป็นสี่อิมพ์แห่งนรกที่มีชื่อเสียง ก็ยังรู้สึกว่า มันโหดร้ายไปหน่อย
ฉินเทียนยิ้มเยาะ: "ว่ากันว่าจระเข้ในตอนกำลังจะกินอาหาร จะร้องไห้"
“ฉันขออวยพรให้ทุกคน ไม่ได้เห็นน้ำตาเหล่านี้”
“ใช่แล้วลุงฉาน คุณต้องจับตาดูการฝึกของพวกเขา รับสมัครคนใหม่ มองหาหน่วยเก่า ยังต้องสร้างคฤหาสน์ด้วย นำสัตว์ร้ายเข้ามา”
“คนเดียวทำไหวไหม?”
ฉานเจี้ยนพูดตามความจริง: "ทำไม่ไหว!"
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งการนำเข้าสัตว์ร้ายเข้ามา การสร้างคฤหาสน์ ฉันคิดว่าจำเป็นต้องมีทรัพยากรและคนมีความสามารถด้านนี้มาดูแลจะดีกว่า”
ฉินเทียนขมวดคิ้ว ปัญหานี้ ยุ่งยากจริงๆ นั่นแหละ
เถี่ยหนิงซวงพูด: "ถ้าคุณไม่รังเกียจ ฉันสามารถขอให้บูซานมาช่วยได้"
“วางใจเถอะ เขาเป็นคนที่ซื่อสัตย์มาก ไม่มีทางทำผิดพลาดได้”
ฉินเทียนพยักหน้าและกล่าวว่า "เป็นความคิดที่ดี"
“คุณติดต่อบูซานทันที ถ้าเขาไม่มีข้อโต้แย้ง การก่อสร้างคฤหาสน์ นำเข้าสัตว์ร้าย ไปจนถึงการจัดหาอาหารและยาเสริม สิ่งรอบข้างทั้งหมดเหล่านี้ จะถูกส่งไปให้เขา”
“ลุงฉาน คุณแค่มีหน้าที่รับผิดชอบการฝึกภายในเท่านั้น”
ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าคำสาปสวรรค์จะยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น แต่ทุกคนทำหน้าที่ของตนอย่างกระตือรือร้น ก็จะเป็นระเบียบมากขึ้น
เถียงซวงรีบโทรหาบูซานทันที
“พี่เทียนคุณจัดการเสร็จแล้วเหรอ?”
“ถ้าเสร็จแล้ว เราเข้าไปซ้อมมือกันก่อน”
ถงชวนและเถียปี้รอไม่ไหว
ที่นี่มีแต่พวกอันธพาล แม้แต่เถียหนิงซวงเด็กสาวที่ดูอ้อนแอ้น ก็เป็นหมาป่านักสู้
ผู้มาใหม่สองคนที่กระตือรือร้น รีบร้อนที่จะแสดงมันออกมา พิสูจน์ตัวเองว่ามีคุณสมบัติเพียงพอที่จะอยู่ต่อ
ฉินเทียนยิ้ม ให้ผีหวูฉางพาพวกเขาไปที่สวนเสือ
ไม่นาน ก็มีเสียงคำรามดังขึ้นในระยะไกล
ฉานเจี้ยนมองดูภาพการต่อสู้บนหน้าจอ แล้วอดหัวเราะไม่ได้: "สองคนนี้เป็นกระดูกที่แข็ง กลับดูมีราศีเหมือนกับเจ้าปืนทองในตอนนั้น"
เมื่อบูซานมาถึง ฉินเทียนอธิบายบางสิ่งให้เขาฟัง
อันดับแรก ให้เขาเริ่มลงมือ เอาการก่อสร้างพื้นฐาน ตรวจดูใหม่อีกครั้ง สิ่งที่ควรเสริมต้องได้รับการเสริมแรง
ในขณะเดียวกัน ทุกสถานที่ ติดกล้องวงจรปิด ไม่เหลือแม้แต่มุมเดียว
จากนั้น ก็คือการนำสัตว์ร้ายเข้ามา ในจุดนี้ ไม่มีขีดจำกัดในการจัดหาเงินทุน
หลังจากจัดการเรียบร้อย เขารับโทรศัพท์จากหยางยู่หลัน กลับไปที่ชุมชนหลงหู
“แม่คะ ซูซูเป็นอย่างไรบ้าง”
หยางยู่หลันกล่าวอย่างกังวลว่า “ฉันไม่รู้”
“หลังจากกลับมา ก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง”
“ฉินเทียน คุณรู้ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้น?”
ฉินเทียนยิ้มและพูดว่า "ไม่เป็นไร"
“แม่ครับ ซูซูชอบอาหารทะเลไหม? ผมจะไปซื้อมาสักหน่อย”
“ตอนกลางคืน ฉันจะลงมือเอง”
ในตอนเย็น เมื่อฉินเทียนเตรียมอาหารทะเลเสร็จ ซูซูก็เดินออกมาจากห้อง
ใบหน้าของเธอสงบ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อเห็นว่าเธอกำลังถือปูในมือ กินอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร หยางยู่หลันก็อดไม่ได้เอ่ยถาม “คุณไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ?”
ซูซูดูดมันปูที่ไหลอยู่บนมือ เอ่ยต่อว่า "ฉันจะเป็นอะไร"
“แล้วทำไมคุณถึงขังตัวเองอยู่ในห้องตลอดทั้งบ่าย”
"ทำรายงาน"
"และแผนพัฒนาต่อไปของบริษัท ยุ่งจะตาย"
"—นามสกุลฉิน ปูนึ่งไม่เลว รางวัลที่คุณได้คือการหยิบกระดาษทิชชูให้ข้า"
ฉินเทียนรีบหยิบกระดาษทิชชู่แล้วยื่นให้ซูซู พูดด้วยรอยยิ้มว่า "แค่คุณชอบ ฉันก็สามารถทำให้ได้ทุกเวลา"
ซู่ซู่ยิ้ม: "นี่เป็นเกียรติของคุณ"
หยางยู่หลันมองดูคำพูดและการแสดงออก อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างชื่นชม
ดูสิ ความขัดแย้งระหว่างสามีภรรยาคู่นี้คลี่คลายแล้ว?
ดูเหมือนว่า ซูซูจะเริ่มคิดเป็นฝ่ายขอคืนดี แบบนี้เธอก็โล่งใจแล้ว
ส่วนเซวเหริน ทุกคนเข้าใจมาก ไม่ได้เอ่ยถึง ราวกับว่า คนคนนี้ไม่เคยปรากฏตัว