ตอนที่ 109
บทที่ 109 การแก้แค้นเริ่มต้นขึ้นแล้ว
October 21, 2026
“งั้นก็ดี”
"ในเมื่อเถียหลิงเฟิงและอู๋เทียนสงไม่โผล่หน้ามาตรงๆ แต่ส่งหนามแบบฉินเทียนมา งั้นก็ไปกำจัดหนามนี้กันก่อน"
“มอบหน้าที่นี้ให้พวกนาย”
“ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ฉันต้องเห็นหัวหมาของฉินเทียน!”
“ฉันจะเอาหัวหมาตัวนี้เป็นของขวัญ แล้วส่งให้เถียหลินเฟิงด้วยตัวเอง!”
“หัวหน้าเซว่ โปรดวางใจ เราสัญญาว่าจะทำให้ภารกิจสำเร็จ!” ฉีลิ่วและเฉียงหลงตอบตกลง หันหลังเดินจากไป
พวกเขาทั้งหมดคิดว่าผู้บงการอยู่เบื้องหลังคือเถียหลินเฟิง สมาคมการค้าหลงเจียง แต่ไม่รู้ว่าสมาคมการค้าหลงเจียงทั้งหมดทำตามคำสั่งของฉินเทียน
เซวเจี้ยนจ้องไปที่จอภาพ ใบหน้าที่เย่อหยิ่งของฉินเทียน กัดฟันและพูดว่า “นามสกุลฉิน รอการแก้แค้นจากฉันอยู่ไม่ใช่หรือไง?”
“ตอนนี้ การแก้แค้นเริ่มต้นขึ้นแล้ว
พอสงบสติอารมณ์ได้ เขาคิดสักพัก แล้วโทรออกหาคนคนนึง
เมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งในนั้น เซวเจี้ยนที่เพิ่งเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ก็ทำให้น้ำเสียงของเขาอ่อนลง
พูดอย่างเอาอกเอาใจ: "เหม่ยเออร์ อะเหรินอยู่ในหลงเจียงเพราะโครงการนี้เกิดปัญหาบางอย่าง"
“เธอต้องการมาพบเขาไหม”
พานเหม่ยเออร์พูดอย่างเฉยชา "ฉันไม่ว่าง" แล้ววางสายไป
ความคับแค้นและความขุ่นเคืองปรากฏในสายตาของเซวเจี้ยน
ตระกูลเซวของพวกเขาสามารถมีได้ในวันนี้ เพราะเขาสั่งลูกชายที่ดีของเขาให้รู้จักพานเหม่ยเออร์ ระหว่างที่เขาศึกษาในโทรอนโตประเทศแคนาดา และได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลพาน
พานเหม่ยเออร์ป่วยด้วยโรคโปลิโอไมเอลิติสเมื่อเธอยังเป็นเด็กและไม่ได้รับการรักษาทันเวลา ขาข้างหนึ่งของเธอพิการ ทำให้ความคิดจิตใจของเธอบิดเบี้ยวเล็กน้อย
อะไรนิดอะไรหน่อยก็โมโห
เซวเจี้ยนได้เห็นกับตาของเขาเอง ครั้งหนึ่ง ลูกชายของเขาได้รับคำสั่งให้คุกเข่าลงที่ถนนเพราะเขาเหลือบไปมองสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาบนถนน
เขารู้ว่าลูกชายของเขาไม่มีความสุข นั่นเป็นเหตุผล ที่เขาเมินเฉยต่อความจริงที่ว่าลูกชายของเขาแอบไปมีเล็กมีน้อยข้างนอกทรยศต่อพานเหม่ยเออร์
แม้กระทั่งช่วยลูกชายของเขาปกปิด
ในความคิดของเขา ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยเงิน จึงรู้สึกว่าไม่ว่าที่ลูกชายของจะเล่นผู้หญิง เป็นเรื่องใหญ่อะไร
บังเอิญว่า ครั้งนี้เป็นเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ทำให้ลงเอยแบบนี้
เขาโทรมา โดยไม่ได้คาดหวังให้พานเหม่ยเออร์มา แค่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า เพื่อปูทางในอนาคต
ถ้าพานเหม่ยเออร์รู้ว่าเซวเหรินเป็นแบบนี้เพราะไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น ถึงเป็นแบบนี้ เกรงว่าไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยแก้แค้น แต่เขาจะพาลโมโหหัวหน้าตระกูลเซวด้วย
ตอนนี้ เขาต้องจัดการเรื่องต่างๆ โดยเร็วที่สุดก่อนที่พานเหม่ยเออร์จะรู้ความจริง
“เฉียงจื่อ หัวหน้าเซวใจดีกับเรามาก จำได้ไหมว่าเมื่อคุณถูกไล่ล่าโดยนักฆ่าต่างชาติ?”
“หัวหน้าเซวขอให้ฉันออกหน้า มาช่วยชีวิตคุณ”
“ตอนนี้หัวหน้าเซวกำลังมีปัญหา ถึงเวลาแล้วที่เราจะตอบแทนบุญคุณ” ในความมืดภายนอก ฉีลิ่วจุดบุหรี่และพูดกับเฉียงหลง
เฉียงหลงมีบุคลิกที่ค่อนข้างตรงไปตรงมา เมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้ เขาก็จ้องมองดวงตาของเขาและพูดว่า "ท่านลิ่ว ท่านกำลังพูดถึงอะไร"
“ฉันคือเฉียงหลงที่ลืมบุณคุณคนหรือยังไงกัน!”
“กับอีแค่ฉินเทียน ฉันอยู่คนเดียวก็จัดการได้ โดยไม่ต้องให้ท่านออกโรง”
“รอเดี๋ยวนะ ฉันจะพาคนไปที่นั่น!”
ฉีลิ่วสะบัดขี้เถ้าบุหรี่แล้วพูดว่า “ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เราก็ยังต้องระวัง”
“จากการสังเกตของฉัน นามสกุลฉินเป็นผู้ฝึกตน มันไม่ง่ายเลยที่จะรับมือ”
“มือดีที่อยู่รอบๆ ตัวฉันได้ออกไปนอกเมืองแล้ว จะกลับมาในวันพรุ่งนี้”
“พวกเราทนก่อน เอาไว้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”
“ไม่ต้องห่วง ถ้าหัวหน้าเซวตำหนิ ฉันจะรับมันไว้ทั้งหมด ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย”
เฉียงหลงรีบพูดว่า “กะอีแค่ฉินเทียน ไม่ขนามือหรอก!”
ฉันเพิ่งคัดเลือกซื่อต้าจินกังมา ล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งหมด"
“ท่านลิ่ว ฉันจะพาพวกเขาไปล้างแค้นเอง ท่านรอฟังข่าวดีได้เลย!”
ฉีลิ่วยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็รบกวนนายด้วย”
“หลังจากเสร็จแล้ว พวกเราสองพี่น้อง จากนี้ไปเราจะขึ้นครองด้วยกัน แบ่งปันหลงเจียง!”
จากนั้น เขาก็ให้ที่อยู่ของชุมชนหลงหูที่ฉินเทียนอาศัยอยู่ ให้กับเฉียงหลง
เฉียงหลงกระตือรือร้นที่จะแสดงความดีความชอบ พาซื่อต้าจินกัง และลูกน้องที่มีความสามารถหลายสิบคน เอาอาวุธและขับรถสองคันออกไปทันที ในตอนกลางคืน ไปที่ชุมชนหลงหูอย่างดุเดือด
หลังจากที่เขาจากไป ฉีลิ่วก็กวักมือเรียกชายชุดดำมา แล้วยื่นของดำๆ หนึ่งกำมือให้ เอ่ยคำพูดสองสามคำด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา