บทที่ 108 ยินดีต้อนรับการแก้แค้น

“อ๊ากกกก！”

โดนหัวเข็มขัดเหล็กฟาดลงมา เซวเหรินโอดโอยอย่างเจ็บปวดจนคิดถึงชีวิต

เขารู้สึกเหมือนตนได้ยินระเบิดที่แตกออก

ความเจ็บปวดที่หาที่เปรียบไม่ได้ทำให้เขาต้องเอามือปิด ขดตัวงอเหมือนกับกุ้ง

แต่ทว่า สำหรับฉินเทียน การลงโทษเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

บนเข็มขัดของเขา พลังภายในถูกส่งเข้าไป ควบคุมแรงได้อย่างแม่นยำ รับประกันว่าจะไม่ปล่อยให้เซวเหรินเป็นลมสลบไปแน่

เขาต้องการให้เซวเหริน อดทนกับความเจ็บปวดที่หาที่เปรียบมิได้ ในสภาพมีสติสัมปชัญญะ

เข็มขัดลอยขึ้นอีกครั้ง เหมือนผีเสื้อกำลังเต้นรำ ตกลงบนตัวของเซวเหริน

เพี๊ยะ！

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ！

ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่น่าอนาถ

เซวเหรินล้มลงกับพื้น แม้กระทั่งขยับนิ้วก็ยังทำไม่ได้

เพราะ กระดูกเกือบทั้งหมดในร่างกายของเขา เหมือนจะถูกตีจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

ดูภายนอก เขายังเป็นคนดี ถ้าถลกหนังชั้นนี้ออก ก็เป็นชั้นเนื้อ ถ้าเอาเนื้อออก จะเป็นกองกระดูกหักๆ

หลังจากทำทั้งหมดนี้ ฉินเทียนก็เงยหน้าขึ้นมองกล้องที่มุมห้องแล้วเยาะเย้ย: "คนจากตระกูลเซว ดูชัดๆ ฉันคือฉินเทียน"

“ฉันรออยู่ พวกคุณมาหาผมเพื่อแก้แค้น”

ด้านนอก ทุกคนจากตระกูลเถียได้ออกไปแล้ว แต่ก่อนจะจากไป อันธพาลทั้งหมดในคฤหาสน์ที่ถูกจับมัดมือมัดเท้า

แม้ว่าคนเหล่านี้จะมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้าน แต่เสียงคำรามของเซวเหรินช่างน่าสลดใจ ทุกคนได้ยินหมด

ตกลงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่？

ผู้ชายคนนี้ทำอะไรกับเจ้าสำนักของเรา?

จนกระทั่งฉินเทียนจากไป ในที่สุดพวกเขาก็หลุดเป็นอิสระ รีบพุ่งเข้าไป

เมื่อฉันเห็นฉากตรงหน้า ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

วินาทีแรกอะซานก็โทรหาลิ่วทันที

“ท่านลิ่ว เกิดเรื่องแล้ว！”

“เกรงว่าเจ้าสำนักจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว”

อะไรนะ？

เมื่อได้รับสายนี้ฉีลิ่วและเฉียงหลง ที่แช่ตัวในบ่อน้ำพุร้อนในคลับเฮาส์ เขากระโดดขึ้นทันที พาเฉียงหลง รีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

เฉียงหลง ก็คือผู้ชายหัวล้านที่ไปตระกูลซูเพื่อทวงหนี้ในตอนกลางวัน

อันที่จริงเขายังเป็นสมาชิกของตระกูลเซว เซวเหรินจงใจจัดแจงเรื่องดังกล่าว เขาก็รีบไปที่นั่น เพื่อแสดงตัวตนของเขาและโน้มน้าวให้ตระกูลซูเชื่อใจ

พอไปถึงที่เกิดเหตุ ฉีลิ่วรู้สึกชาที่หนังศีรษะทันที

เขาเกิดในมวยตลาดมืด เขาได้เห็นการต่อสู้ที่โหดร้ายมากในชีวิตของเขา

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นอะไรโหดร้ายขนาดนี้

“ใคร？”

“ใครกันที่กล้าลงมือหนักเช่นนี้กับเจ้าสำนัก ฉันเฉียงหลงจะฉีกมันทั้งเป็น!”

เส้นเลือดบนหน้าผากของเฉียงหลงผุดออกมา โมโหราวกับสัตว์ร้าย ตะโกนออกมาสุดเสียง

ในเวลานี้ฉีลิ่วกลับสงบลง เพราะเขารู้ ว่าผู้ที่ทำสิ่งนี้ได้ จะต้องไม่ใช่คนธรรมดา

และจากรายงานของลูกน้อง เขาก็ตกใจ เมื่อรู้ว่าตอนนั้นมีคนมาเกือบหมื่นคน

ที่หลงเจียง ใครที่มีกำลังขนาดนั้น？

“เจ้าสำนัก！”

“เจ้าสำนักได้ยินไหม บอกฉันทีว่าเป็นใคร”

แต่ทว่า เซวเหรินเจ็บจนขาดสติไปนานแล้ว ในตอนนี้ เขาไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากเสียงคร่ำครวญ

ฉีลิ่วขมวดคิ้ว ในที่สุดก็พบกล้องเหนือหัวของเขา

“เร็ว ส่งเจ้าสำนักไปโรงพยาบาลก่อน！”

“จำไว้ เอาหมอที่เก่งที่สุด ช่วยชีวิตเจ้าสำนักให้ได้！”

เซวเหรินกลายเป็นกองเนื้อ ทำได้แค่หาเตียงไม้มายกไป ขึ้นรถ

หลังจากจัดการเรียบร้อย ฉีลิ่วถึงให้คนหาคลิปจากกล้องวงจรปิดมาเปิด

เมื่อเห็นฉินเทียนปรากฏตัว ฉีลิ่วและเฉียงหลง ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทิ้ม