บทที่ 14 ผมหิวน้ำแล้ว

ไม่ได้รอซูเป่ยซานพูด ผู้ชายวัยกลางคนพูดเสียงหนักว่า“รับคำสั่งจากนายท่านมารับแขกคนสำคัญท่านหนึ่ง รบกวนแล้ว ”

พูดว่ารบกวนแต่น้ำเสียงและการแสดงออกไม่ได้มีความหมายที่เกรงใจแม้แต่นิด

ทุกคนกระสับกระส่าย

“ถ้าหากผมทายไม่ผิด คุณคือคุณบูของตระกูลเถีย？” ซูยู่คุนถามอย่างระมัดระวัง

ตระกูลเถีย！

ฟังคำพูดนี้แล้วใจของทุกคนก็สั่นอีกครั้ง！

ถ้าหากพูดว่าที่เมืองหลงเจียง ถ้ามีตระกูลอันดับหนึ่งอย่างนั้น ตระกูลเถียก็คือตระกูลสุดระดับที่แอบซ่อนอยู่เบื้องหลังของตระกูลอันดับหนึ่ง！

พวกเขาปกติแล้วเป็นคนเก็บตัวไม่เปิดเผยแต่ทุกคนต่างก็รู้ที่หลงเจียงพวกเขาต่างหากที่เป็นจระเข้ยักษ์！

ตระกูลซูฝืนถือได้ว่าเป็นตระกูลอันดับสาม

ล่วงเกินตระกูลเถียเมื่อไหร่แล้ว？

ท่าทางนี้คือต้องการฆ่าล้างพวกเขาเหรอ？

บูซานก็ไม่ได้สนใจซูยู่คุนเพราะเขาได้มองเห็นฉินเทียนที่ถูกสองสามคนล้อมขึ้นมาแล้ว

มองฉินเทียนแวบหนึ่งอย่างลึก ๆ บูซานพูดเสียงดัง“เชิญคุณหนูใหญ่！”

บอดี้การ์ดแยกออก หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก

ชุดสีม่วงทั้งตัววาดโครงรูปร่างที่สมบูรณ์แบบอยู่

บนหน้าสวยที่ไม่มีตำหนิปกคลุมด้วยน้ำแข็งที่หนาวเย็นชั้นหนึ่ง

สวยจนทำให้คนหายใจไม่ออก กลับไม่มีใครสักคนกล้าที่จะมีความคิดชั่วร้ายในใจแม้แต่นิด

“คุณหนูหนิงซวง！”ซูเหวินเฉิงสั่นแรงเล็กน้อยบุกขึ้นมาแล้ว

เขาพูดอย่างตื่นเต้น“คุณคือมารับผมใช่ไหม？”

ซูเหวินเฉิงอยู่เมืองหลงเจียงก็ถือว่าเป็นคุณชายที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง

เขามีวาสนาเคยเจอเถียหนิงซวงครั้งหนึ่ง ก็เหมือนโดนปีศาจครอบงำอย่างนั้นตราตรึงในหัวใจแล้ว

จากวันนี้ไปพวกผู้หญิงที่อยู่ข้างกายต่างก็ไม่หอมแล้ว

เขาคิดแปลกเกินไปจากความเป็นจริง ถ้าหากสามารถได้รับความสำคัญจากเถียหนิงซวงได้ถึงแม้เรียกมาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านของตระกูลเถีย อย่างนั้นเขาซูเหวินเฉิงรวมถึงทั้งตระกูลซูต่างก็จะได้รับอำนาจตามไปด้วย！

ดังนั้น ถึงแม้ไม่มีโอกาสเขาก็วางแผนสร้างโอกาส“เจอกันโดยบังเอิญ”มานานกับเถียหนิงซวง

เขาสอบถามอย่างชัดเจนเถียหนิงซวงไปฝึกการต่อสู้ที่ป่าเขาบ่อย ๆ แต่งตัวเป็นผู้รักการผจญภัยในป่า เข้าไปพูดคุยหลายครั้งแสดงถึงความรัก

เถียหนิงซวงไม่หวั่นไหวตลอด

คิดไม่ถึงว่าจะมาถึงตระกูลซูด้วยตัวเองในคืนวันไหว้พระจันทร์วันนี้

หรือว่าเมื่อก่อนที่เธอเย็นชากับเราต่างก็เป็นการเสแสร้ง？

คือมาจากการสำรวมของเด็กผู้หญิง เวลาเดียวกันก็เป็นการทดสอบเรา？

ตอนนี้ในที่สุดต้องการตอบกลับการขอร้องความรักของเราแล้ว？

สมแล้วที่เป็นผู้หญิงของตระกูลเถีย คิดไม่ถึงมาหาเราที่บ้านโดยตรงเลย！

ได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิง ซูเป่ยซานทั้งแปลกใจทั้งดีใจ

หลานสุดที่รักคนนี้คิดไม่ถึงสร้างความสัมพันธ์กับคุณหนูใหญ่ของตระกูลเถียแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？

โดยเฉพาะซูยู่คุนคู่สามีภรรยา ลูกสาวของพวกเขาได้คบหาคนรวยและแต่งงานกับคุณชายใหญ่ของตระกูลอู๋ ตระกูลอู๋ได้เตรียมเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแล้ว

ถ้าหากลูกชายแต่งกับเถียหนิงซวงคุณหนูใหญ่ของตระกูลสุดระดับคนนี้อีก งั้นก็เป็นโชคที่ดีมากแล้วจริง ๆ ！

ซูเป่ยซานเดินมาด้วยตัวเองโค้งตัวประสานมือคำนับ พูดยิ้ม“ผมซูเป่ยซานก็คือคุณปู่ของเหวินเฉิง คิดไม่ถึงว่าคุณหนูหนิงซวงจะมาเยือนด้วยตัวเองในวันนี้”

“ผมเคารพและชื่นชมต่อคุณปู่ของคุณมากมาโดยตลอด！”

ซูยู่คุนก็รีบพูด“ผมเคยกินข้าวกับคุณซูพ่อของคุณ”

“เจ้าสมาคมซูให้ความสำคัญกับคนที่มีความสามารถ ขอบคุณที่เขาไม่ทิ้งไปยังดื่มเหล้าชนแก้วกับผม”

คนในตระกูลที่เหลือมีปฏิกิริยากลับมา เรื่องมงคลจู่ ๆ ก็ปรากฏออกมาอย่างไม่คาดคิดจริง ๆ แล้วทยอยประจบขึ้นมาคำพูดที่สวยงามแต่ละชนิดดังข้างหูไม่หยุด

เถียหนิงซวงยืนนิ่ง

สำหรับฐานะและการวางตัวของเธอก็คือหงส์ที่ลงมาจากท้องฟ้า

ตระกูลซูทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ก็แค่นกกระจอกฝูงหนึ่งที่คล้อยตาม

เธอย่นคิ้วแล้วในดวงตาพรั่งพรูความรู้สึกที่รังเกียจออกมา

แต่เธอมาครั้งนี้มีการร้องขอต่อฉินเทียน และฉินเทียนก็เป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านของตระกูลซูอีกดังนั้นไม่สะดวกที่จะล่วงเกินคนตระกูลซู

เธอพยักหน้าอย่างอดทนพูดต่อซูเหวินเฉิง“ฉันมารับคนหนึ่งแต่ไม่ใช่คุณ”